Раҳбари Инқилоб: Ҳамафзоӣ бо давлат, навсозӣ ва ҳалли масоили иқтисодии Эрон аз авлавиятҳои намояндагони маҷлис аст

Порс Тудей — Раҳбари Инқилоби Исломӣ дар паёме ба муносибати солгарди ифтитоҳи Маҷлиси Шӯрои Исломии Эрон бар зарурати посдорӣ аз ваҳдати миллӣ таъкид карданд.

Ба гузориши Порс Тудей, Ҳазрати Оятуллоҳ Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ, Раҳбари муаззами Инқилоби Исломӣ дар паёме ба муносибати солгарди ифтитоҳи Маҷлиси Шӯрои Исломии Эрон ва оғози сеюмин соли фаъолияти Маҷлиси дувоздаҳум, бо қадрдонӣ аз талошҳои намояндагон ва раиси маҷлис, бар зарурати посдорӣ аз ваҳдати миллӣ, парҳез аз тафриқа ва тамаркузи маҷлис бар масоили аслии кишвар бавижа иқтисод, маишат, маҳори таваррум, равнақи тавлид ва умедофаринӣ дар ҷомеа таъкид карданд.

Дар ин паём, эшон зимни қадрдонӣ аз талошҳои намояндагон хусусан раиси муҳтарами маҷлис дар роҳи эътилои Эрон, намояндаи ҳақиқии миллатро аз ҷинси миллат ва дар тарози мардум мабъусшуда донистанд ва бо таъкид бар лузуми риояти неъмати азими ваҳдати миллӣ ва инсиҷоми бебадили кунунӣ, хотирнишон карданд: «Лозим аст ҳар як аз ҷонфидоёне, ки дилашон барои Ислом ва Инқилоб ё истиқлол ва сарбаландии Эрон метапад, аз ин пас, беш аз пеш барои посдорӣ аз ваҳдати суфуфи мунсаҷим ва баҳампайвастаи миллат эҳтимом варзанд ва ихтилофоти ғайримуваҷҷаҳ ва ҳатто муваҷҷаҳро ба танозуъ ва тафриқа табдил накунанд ва қавлан ва амалан мазҳари инсиҷом ва якпорчагии миллат бошанд».

Матни паёми Ҳазрати Оятуллоҳ Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ, Раҳбари муаззами инқилоб ба ин шарҳ аст:

Бисмиллоҳир-раҳмонир-раҳим.

Иди саиди Қурбон ва солгарди ифтитоҳи аввалин давраи Маҷлиси Шӯрои Исломиро, ба ҳамаи миллати азизи Эрони исломӣ ва намояндагони муҳтарами Маҷлиси Шӯрои Исломӣ, табрик мегӯям ва ба ин муносибат, аз талошҳои намояндагон, хусусан раиси муҳтарами Маҷлиси Шӯрои Исломӣ, ҷаноби оқои доктор Қолибоф, дар роҳи эътилои кишвар қадрдонӣ мекунам.

Маҷлиси Шӯрои Исломӣ, усораи миллат, мазҳари мардумсолории динӣ ва рукни қонун ва қонунгузорӣ дар Ҷумҳурии Исломӣ аст, ки нақши муҳиме дар иъмоли иродаи мардум дорад. Акнун бо сипарӣ шудани се моҳ аз дифои муқаддаси сеюм, аёри ботинӣ ва ҷавҳараи мардуми Эрон дар имон ва умед ва амал ба дӯст ва душман собит шудааст, ва иртиқои тарози мардуми Эрон, ҷилвае хиракунанда аз усораи фазоили миллатро ба мансаи зуҳур расондааст. Аз он ҷо ки намояндаи ҳақиқии миллат бояд аз ҷинси миллат бошад, мақтаи кунунӣ нуқтаи атфи ҷилваи баъсати мардум дар намояндагон ва Маҷлиси Шӯрои Исломӣ аст то нақшофаринӣ ва анҷоми масъулияти худро дар тарози миллати мабъусшуда танзим кунанд ва бо кору ибтикори музоаф, қонунгузорӣ ва назоратро дар масири релгузории ояндаи Эрони исломӣ тасреъ ва таъмиқ намоянд.

Дар ин майдони ҷиҳод, сандалии намояндагӣ ба мисоли сангари хатти муқаддами таҳаввул дар масири пешрафти кишвар қаламдод мешавад; бинобарин шоиста аст намояндагони миллат бо иттикол ба иноёти Ҳазрати Ҳақ ҷалла-ва-ало ва тавассул ба сарвар ва мавлоямон (аҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) ва бо посдошти хунҳои поки шуҳадои мазлуми ду ҷанги таҳмилии амрикоӣ-саҳюнистӣ ва дар раъси онҳо Раҳбари азим-уш-шаъни шаҳидамон (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф), ба таври муҷоҳидона тамоми тавон ва зарфияти худро барои ҳукмронии ҳамафзо бо давлат ва соири дастгоҳҳо дар айни истиқлоли қувваи муқаннана, дар масири навсозии шоистаи кишвар, гиреҳкушоӣ аз дағдағаҳои мардум, хусусан масоили иқтисодӣ ва маишӣ, равнақи тавлид ва иштиғол, рушди тарози илму саноат, эътилои фарҳангу ахлоқ, мубориза бо фасоди молӣ, маҳори таваррум ва гаронӣ ва маҳрумиятзудоии ҳамаҷониба масруф кунанд.

Бар ин асос лозим аст мусавваботи маҷлис бо масоили аслии кишвар ва ниёзҳои мардум нисбате мустақим ва машҳуд дошта бошад ва маътуф ба умедофаринӣ ва ояндасозии кишвар бошад. Ҷомеа пеш аз ҳар чиз ниёзманди мушоҳидаи нишонаҳои воқеии умед, масири босубот ва чашмандози равшан аз оянда аст то битавонад бар асоси он барномарезӣ ва ҳаракат кунад ва намояндагони Маҷлис бо мавозеъ, мусаввабот ва нутқҳои худ метавонанд Маҷлиси Шӯрои Исломиро ниҳоди пешрони умедофаринӣ намоянд; аз ҷумла дар мавқеияти кунунӣ бо ҳамроҳии қувваҳои муҷрия ва қазоия, бо тамаркуз бар шиори «Иқтисоди муқовиматӣ дар сояи ваҳдати миллӣ ва амнияти миллӣ» дар соли 1405, суботи иқтисодӣ, коҳиши таваррум, мудирияти нақдинагӣ, равнақи тавлид, ислоҳи барномаи ҳафтуми пешрафт ва афзудани мавориди марбут ба навсозӣ ва бозсозии хисороти ҷанги таҳмилии дуюм ва сеюмро дастури кори аслӣ қарор дода ва нақшаи роҳи ҳаракати давлат ва соири бахшҳоро дар шароити кунунӣ ва даврони пасоҷанг тарсим кунанд.

Барои ифои нақше дар тарози миллати мабъусшуда, муқаддамот ва илзомоти гуногуне низ мавриди ниёз аст, ки дар ин маҷоли мухтасар, сирфан бародарон ва хоҳарони гиромиро ба мутолиаи дақиқ ва ҷиддии тафосили фармоишоти қоиди азим-уш-шаъни шаҳид (аълаллоҳу мақомаҳуш-шариф) дар дидорҳои солонаи намояндагони Маҷлиси Шӯрои Исломӣ, бахусус солҳои ахир, ки воҷиди арзиши таҷрибавӣ ва амалиётии муҳиме аст, тавсия менамоям. Табиист, ки риояти тақвои фардӣ дар тазмини мурооти он раҳнамудҳо ва анҷоми саҳеҳи вазифаҳои хатир, дар бурҳаи ҳассоси феълӣ, нақши асосӣ дорад ва ташхиси саҳеҳи авлавиятҳо, орои мубтанӣ бар мутолиот ва машваратҳои амиқи коршиносӣ, зисти мардумӣ ва иртиботи густурда бо мардум, фасодситезии ҳамаҷониба, тарҷеҳи манофеи миллӣ ва мутолиботи умумӣ бар ниёзҳо ва манофеи ҷиноҳӣ ва гурӯҳӣ ва минтақавӣ, таваҷҷуҳ ба дипломатияи парлумонӣ, шуҷоат ва эъломи мавозеи шаффофу муқтадирона дар баробари зиёдахоҳиҳои мустакбирон, ва таваҷҷуҳи ҳушмандона ва инқилобӣ ба мавқеияти тозаи Эрон дар минтақа ва ҷаҳон дар зумраи ин илзомот аст. Аз ҷумла мисдоқҳои тақво, риояти неъмати азими ваҳдати миллӣ ва инсиҷоми бебадиле аст, ки атрофи парчами Эрони исломӣ ба миллати баъсатёфта арзонӣ шуда ва дар зумраи муҳимтарин омилҳои зафар дар муқобили Шайтони Бузург мебошад. Шукри ин мавҳибат, эҳтимоми оҳоди миллат, хусусан нухбагони фикрӣ ва сиёсӣ, аз ҷумла намояндагони Маҷлис ба сиёнат аз ин ваҳдат ва парҳез аз ихтилофоти пӯчи сиёсӣ ва барҷаста кардани тафовутҳои иҷтимоӣ аст. Тарҳ ва нақшаи кӯри душман — пас аз ҷанги таҳмилӣ ва фишори иқтисодӣ ва муҳосираи таблиғотӣ ва сиёсӣ — эҷоди тафриқа ва таҷзияи иҷтимоӣ барои ҷуброни шикастҳои майдони низомӣ ва ба зону даровардани миллат аст, ва лозим аст ҳар як аз ҷонфидоёне, ки дилашон барои Ислом ва Инқилоб ё истиқлол ва сарбаландии Эрон метапад, аз ин пас, беш аз пеш барои посдорӣ аз ваҳдати суфуфи мунсаҷим ва баҳампайвастаи миллат эҳтимом варзанд ва ихтилофоти ғайримуваҷҷаҳ ва ҳатто муваҷҷаҳро ба танозуъ ва тафриқа табдил накунанд ва қавлан ва амалан мазҳари инсиҷом ва якпорчагии миллат бошанд, иншоаллоҳ.

Барои шумо дар вазифаи бисёр сангини намояндагии миллати шоистае, ки дар муқобили зулму таҷовузи дадманишон ва палидони даҳр сина сипар карда ва таърихро ба самти саҳеҳи худ ҳидоят мекунад, орзуи тавфиқ дорам. Бо умеди ин ки дуои сарварамон (аҷҷалаллоҳу таъоло фараҷаҳуш-шариф) муаййид ва мусаддид ва ҷалбкунандаи тавфиқоти илоҳӣ барои шумо азизон бошад.

Вассалому алайкум ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳу.

Сайид Муҷтабо Ҳусайнии Хоманаӣ

7/хурдод/1405