Sebepsiz İyilikten Tatlı Dile Kadar: İranlı Şair Sadi'den İki Ölümsüz Öğüt

Pars Today – Fars edebiyatının derinliklerinde, yüzyıllardır insanlığa rehberlik eden bir ahlak ve hikmet hazinesi yatmaktadır. Büyük İranlı şair Sadi Şirazi’nin ilk manzum eseri olan Bustan (Bostan), yalnızca bir şiir kitabı değil, aynı zamanda bir ahlak, merhamet ve sağduyu okuludur.

Bu yazımızda Pars Today olarak, kısa ve hoş hikâyelerle süslenmiş öğütlerden ikisini sizinle paylaşacağız. Bu örnekler, sade bir beytin bile nasıl karanlığa ışık ve günlük hayatın yaralarına merhem olabileceğini göstermektedir.

Birinci Öğüt:"İyilik et, Dicle Nehri’ne at; Allah onu çölde sana geri verir."

Hikâye:Eskiden Bağdat’ta yaşayan bir tüccar, her gün fakirlere ekmek dağıtırdı; ne teşekkür bekler, ne karşılık... Günün birinde malı mülkü bir yangında yok oldu, kendisi de çaresiz kaldı. Çölde bilinmedik bir adam ona yardım etti, yiyecek verdi, yeniden ayağa kalkmasına vesile oldu. Tüccar sordu: “Neden bana yardım ettin?”Adam dedi ki: “Yıllar önce Bağdat’ta senden bir ekmek almıştım, sen beni tanımıyordun bile. Bugün o iyiliğin geri dönüşü zamanı geldi.”Bu hikâye gösteriyor ki, karşılık beklemeden yapılan iyilikler, bir gün umulmadık yerlerden geri döner.

İkinci Öğüt:"Tatlı ve gönül okşayan sözlerle, en azgın fili bile ehlileştirebilirsin."

Hikâye:Bir zamanlar bir padişahın veziri, halka sert ve küçümseyici bir dille konuşurdu. Günlerden bir gün yaşlı bir kadın padişahın huzuruna çıkıp şöyle dedi:“Vezirin, kılıçla değil diliyle insanların kalbini kırıyor.”Padişah onu azletti ve yerine, halkla yumuşak bir dille konuşan sade bir adamı getirdi. Kısa sürede halk saraya güvenle gelmeye başladı, dertlerini anlattı, sorunlarını paylaştı.Padişah anladı ki, tatlı dil yalnız kalpleri yumuşatmaz, hükümetin temelini de güçlendirir.