Siyonist Rejimin İran’a Saldırısında Şehit Olanlar | Askerliğin Son Gününde Şehadet

Parstoday – Askerlik sonrası hayalleri olan bir görevli er olan Mehdi Kahramani’nin hayat hikâyesi.

2 Tir 1404’te (22 Haziran 2025), Siyonist rejimin Tahran Afsariye Kışlası’na saldırısı sonrasında, görevli er Mehdi Kahramani şehit oldu. 20 yaşındaki bu genç, ertesi gün askerlik bitişini kutlayacaktı. Parstoday’in Hamşehri Online’a dayandırdığı habere göre, evde Ali Ekber’in (a.s.) mersiyesi yankılanıyor. Annenin mırıltısı: “Mehdi canım! Mehdi canım!” Baba bükülmüş, yorgun bir şekilde köşeye sinmiş. Misafirler geliyor ve gidiyor. Şehit annesinin fısıltısı yavaş yavaş yükseliyor:“Yüzünün neresinden öpeyim? Anneciğim, artık yüzün kalmamış. Keşke sabah gitmeden acele etmeseydin, seni doya doya seyredebilseydim. Artık annen sonsuza kadar senin ay yüzüne hasret ağlayacak.”

O gün, şehidin annesi Azam Talai, çalıştığı Bakiatullah Hastanesi’nde Mehdi için endişeleniyordu. Mehdi sabah kışlaya gittiğinden beri içi huzursuzdu. Azam Hanım, son gücünü toparlayarak anlatıyor:“Savaş başladığında, komutanının numarasını bana verdi, eğer endişelenirsem arayayım diye. O gün aradım. Komutan dedi ki: Hanım Talai, endişelenmeyin, Mehdi’nin durumu iyi. Ama bu söz bile içimi rahatlatmadı. Yeniden komutanı aradım. Bu kez cevap vermedi.”

Saat 10’da Afsariye Kışlası’nın bombalandığı haberi yayılınca içindeki sıkıntı dayanılmaz oldu. Mehdi’nin babasını aradı ve birlikte kışlaya gittiler. Azam Talai anlatıyor:“Daha kışlaya varmadan telefonum çaldı. Mehdi’nin arkadaşıydı. Dedi ki: Teyze, Mehdi’den haberiniz var mı? Afsariye Kışlası’nı vurdular…”

Anne “Ya Hüseyin!” diye haykırınca, baba arabayı kenara çekip kışlaya doğru koştu. Karşılarında gördükleri şey duman ve panik içinde kışlaya koşan bir kalabalıktı. Bir adam bağırdı: “Yaralıları ve şehitleri Be’sat Hastanesi’ne götürdüler.” Anne şöyle diyor:“Hastaneye girdiğimizde, komutanlardan biri geldi ve Mehdi’nin şehadet haberini verdi.”

Mehdi’nin Askerlik Sevinci

Mehdi 18 yaşına bastığında askerlik konusunda ısrar etti. Annesi anlatıyor:“Ne kadar söyledim, daha erken, 20. doğum gününü kutladıktan sonra git diye, ama o ısrar etti. Sonunda askerlik kıyafetini giydi.”Azam Talai oğlunun ahlakını anlatırken zorlanıyor:“Oğlumun askerliği bitmişti, terhis belgesini bile komutanından imzalamıştı. O gün askerlikteki son günüydü ama hayatının son günü olmamalıydı. Oğlum çok terbiyeliydi. Yemin ederim evde bir kez bile yüksek sesle konuştuğunu duymadım. Asla kendi başına gidip buzdolabını açmazdı, bir şey yemezdi. ‘Anne gelsin, beraber yiyelim’ derdi. Mehdi mazlumdu ve bu savaş günlerinde sessizliği de mazlumiyetine eklenmişti. Savaş günlerinde daha çok nöbet tutuyordum, doya doya göremedim. Bu hasretle ne yapayım? Evde çocuklar için ağlayamıyorum, hastanede de hastaların hâlini gözetmem lazım. Birkaç gün önce kızım Mehsa telaşla yanıma geldi ve dedi ki: Anne, Mehdi’yi gördüm, odanın köşesinde duruyordu. Bu son zamanlarda Mehsa’ya demişti ki: Ben şehit olacağım, unutmayın mezar taşımın üzerine ‘Genç yaşta şehit oldu’ yazın.”Şehit Mehdi Kahramani aslen Erdebil’liydi. Annesinin söylediğine göre, her zaman Erdebil’lilerin gurur ve onurundan bahsederdi. Şehit olduktan sonra naaşı Erdebil’e götürüldü ve orada defnedildi.