مسدودسازی "المیادین"؛ تلاش اسرائیل برای مهار روایت در میدان افکار عمومی

پارس تودی- تصمیم رژیم صهیونیستی برای توقف پخش شبکه تلویزیونی المیادین در سرزمین‌های اشغالی، نه صرفاً یک اقدام رسانه‌ای، بلکه بخشی از راهبرد دیرینه این رژیم برای کنترل روایت، مدیریت افکار عمومی و مهار پیامدهای افشای واقعیت‌های میدانی فلسطین و غزه ارزیابی می‌شود.

تصمیم اخیر رژیم صهیونیستی در مسدود کردن فعالیت رسانه‌ای شبکه المیادین، ادامه روندی است که سال‌هاست در چارچوب مهندسی روایت و محدودسازی جریان آزاد اطلاعات دنبال می‌شود. این اقدام که با توجیهات امنیتی و در قالب مصوبات قانونی صورت گرفته، بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، بازتابی از نگرانی عمیق نسبت به گسترش روایت‌های جایگزین از تحولات فلسطین است.

در منطق سیاسی و امنیتی رژیم اسرائیل، مفهوم "امنیت" به‌گونه‌ای گسترده تعریف شده که هر صدای منتقد، به‌ویژه رسانه‌های خارجی مستقل، در دایره تهدید قرار می‌گیرد. در این چارچوب، رسانه‌ای مانند المیادین که به‌صورت مستمر واقعیت‌های میدانی غزه، پیامدهای انسانی جنگ و بستر تاریخی اشغال را بازتاب داده، به چالشی جدی برای روایت رسمی این رژیم تبدیل شده است.

جنگ اخیر غزه شکاف میان ادعاهای اعلامی رژیم اسرائیل و واقعیت‌های عینی را بیش از گذشته آشکار کرد. تصاویری از ویرانی گسترده، تلفات غیرنظامیان و محاصره کامل مناطق مسکونی، دیگر به‌سادگی در چارچوب روایت‌های امنیتی قابل توجیه نبود. در چنین شرایطی، حذف رسانه‌های بازتاب‌دهنده این واقعیت‌ها، به‌عنوان ساده‌ترین راهکار در دستور کار قرار گرفت.

مسدودسازی المیادین را باید در کنار سایر ابزارهای مهندسی افکار عمومی اسرائیل تحلیل کرد؛ از همکاری با شرکت‌های روابط عمومی و سرمایه‌گذاری کلان در فضای رسانه‌ای جهانی گرفته تا تلاش برای اشباع محیط اطلاعاتی با پیام‌های کنترل‌شده. با این حال، تجربه نشان داده است که در برابر رسانه‌های حرفه‌ای و برخوردار از اعتماد مخاطب، این روش‌ها کارایی محدودی دارند.

از دیگر مؤلفه‌های این رویکرد، "امنیتی‌سازی" رسانه‌هاست. معرفی شبکه‌های خبری منتقد به‌عنوان تهدید یا ابزار دشمن، زمینه‌ساز مشروعیت‌بخشی به سانسور و سرکوب رسانه‌ای می‌شود؛ رویکردی که پیش‌تر در قبال مردم فلسطین نیز به‌کار گرفته شده و اکنون به حوزه اطلاع‌رسانی تسری یافته است.

در نهایت باید دید، مسدودسازی المیادین بیش از آنکه به خاموش شدن یک صدا بینجامد، نشانه‌ای از ضعف روایت رسمی و اعتراف ضمنی به اثرگذاری رسانه‌ای بوده که هدف حذف قرار گرفته است. تجربه تاریخی نشان می‌دهد سانسور نه‌تنها روایت‌ها را از بین نمی‌برد، بلکه توجه افکار عمومی را به آنچه پنهان می‌شود افزایش می‌دهد؛ واقعیتی که اسرائیل در میدان جنگ روایت‌ها با آن روبه‌روست.

hm