بازخوانی جنایات غرب | قتلعام میچل ریور؛ نماد کشتار بومیان استرالیایی
-
نقشه نقاط کشتار بومیان استرالیایی توسط استعمارگران انگلیسی
پارس تودی - استعمار انگلیس در استرالیا با خشونت گسترده علیه بومیان همراه بود.
به گزارش پارس تودی، ورود انگلیسیها به استرالیا در سال 1788 میلادی نقطه آغاز یک دوره تاریک برای بومیان این سرزمین بود. با ورود نخستین گروه انگلیسیها به استرالیا درگیریهای خونین با بومیان شروع شد. استعمارگران زمینهای بومیان را برای کشاورزی و دامداری تصرف کردند و آنان را از منابع حیاتیشان محروم ساختند. این روند با مقاومت بومیان مواجه شد، اما پاسخ انگلیسیها خشونت شدید و سرکوب بود. درگیریهای خونین در سراسر قاره رخ داد و بسیاری از قبایل نابود شدند و موجی از قتلعامها در سراسر استرالیا شکل گرفت. قتلعامها، تبعیدها، بیماریهای وارداتی و سیاستهای سیستماتیک منجر به کاهش شدید جمعیت بومیان و تلاش برای نابودی فیزیکی و فرهنگی آنان شد.
قتلعامهای سازمانیافته
یکی از جنبههای مهم جنایات انگلیس، قتلعامهای دستهجمعی بود. استعمارگران انگلیسی در استرالیا طی قرنهای ۱۸ و ۱۹ میلادی دست به قتلعامهای گسترده علیه بومیان زدند. این کشتارها شامل تیراندازیهای دستهجمعی، مسمومیت دستهجمعی با غذا و آب آلوده، آتشزدن روستاها و تبعید کودکان بود و در مجموع بهعنوان بخشی از یک روند نسلکشی شناخته میشوند. قتلعامهای بومیان استرالیا توسط استعمارگران انگلیسی نه رویدادهای پراکنده، بلکه بخشی از یک سیاست سیستماتیک برای پاکسازی قومی و فرهنگی بودند. این جنایات آثار عمیقی بر جامعه بومیان گذاشت و امروز نیز پیامدهای آن در تبعیض و محرومیت ادامه دارد. پژوهشهای تاریخی نشان میدهد بیش از ۳۰۰ محل قتلعام ثبتشده در استرالیا وجود دارد که در آنها بومیان بهطور سیستماتیک کشته شدند. در ایالت ویکتوریا، تنها در دو دهه پس از آغاز استعمار، جمعیت بومیان تا سهچهارم کاهش یافت.
قتلعامهای شاخص
- قتلعام میچل ریور (Queensland, 1860s): قتلعام میچل ریور یکی از خونینترین رخدادهای تاریخ استرالیا بود که در 18 دسامبر 1864 در شمال کوئینزلند رخ داد و طی آن دهها بومی استرالیایی توسط نیروهای پلیس و مهاجران اروپایی کشته شدند. این واقعه نمونهای از برخورد خشونتآمیز استعمارگران با جوامع بومی استرالیا به شمار میرود. در جریان این قتلعام، نیروهای پلیس مرزی و مهاجران اروپایی به منطقهای در نزدیکی رودخانه میچل حمله کردند. هدف اصلی آنان سرکوب و نابودی گروهی از بومیان بود که در برابر اشغال زمینهایشان مقاومت میکردند. گزارشها حاکی از آن است که بین ۳۰ تا ۴۰ نفر از بومیان، شامل زنان و کودکان، در این حمله کشته شدند. این کشتار بخشی از روند گستردهتر خشونتهای استعماری علیه بومیان استرالیا بود که در قرن نوزدهم بارها تکرار شد. پیامدهای قتلعام میچل ریور بسیار سنگین بود. از یک سو، جمعیت بومی منطقه بهشدت کاهش یافت و بسیاری از بازماندگان مجبور به ترک سرزمینهای اجدادی خود شدند. از سوی دیگر، این رویداد بهعنوان نمادی از بیعدالتی تاریخی در حافظه جمعی بومیان باقی ماند. امروزه پژوهشگران و فعالان حقوق بشر این قتلعام را بخشی از تاریخ تاریک استرالیا میدانند و آن را نمونهای از نسلکشی فرهنگی و فیزیکی علیه بومیان معرفی میکنند.
- قتلعام مایال کریک (New South Wales, 1838): گروهی از مهاجران 28 بومی را بهطور دستهجمعی کشتند؛ این واقعه از معدود مواردی بود که عاملان آن محاکمه و اعدام شدند.
- قتلعام کاندا (Tasmania, 1828): در جریان «جنگ سیاه» در تاسمانیا، دهها بومی کشته شدند و این جزیره تقریباً از جمعیت بومی خالی شد.
- قتلعامهای مسمومیت دستهجمعی: بیش از ۹ مورد ثبتشده وجود دارد که در آنها بومیان با غذا یا آب آلوده به سم کشته شدند.
سیاستهای نسلکشی
خشونت مستقیم تنها بخشی از ماجرا بود. انگلیسیها سیاستهایی را دنبال کردند که هدفشان نابودی فرهنگی و جسمی بومیان بود:
- تبعید و جداسازی کودکان بومی از خانوادههایشان، که بعدها به «نسلهای ربودهشده» معروف شد.
- ممنوعیت زبانها و آیینهای بومی و تحمیل فرهنگ اروپایی.
- سلب مالکیت زمینها و نابودی شیوههای سنتی زندگی.
این اقدامات در مجموع بهعنوان تلاش برای نسلکشی فرهنگی و جسمی شناخته میشوند.
واکنش و مقاومت بومیان
با وجود خشونت گسترده، بومیان استرالیا هرگز تسلیم کامل نشدند. آنان با شورشهای محلی، حفظ سنتها و انتقال شفاهی تاریخ خود تلاش کردند هویتشان را زنده نگه دارند. اما فشارهای استعمار چنان شدید بود که بسیاری از جوامع بومی از بین رفتند یا به حاشیه رانده شدند.
پیامدهای بلندمدت
جنایات انگلیس آثار عمیقی بر جامعه بومیان گذاشت:
- کاهش شدید جمعیت و نابودی بسیاری از قبایل.
- فقر، تبعیض و حاشیهنشینی اجتماعی که تا امروز ادامه دارد.
- بحران هویت فرهنگی و از دست رفتن زبانها و سنتهای بومی.
امروزه بومیان استرالیا همچنان با مشکلاتی چون نرخ بالای زندان، بیکاری و بیماریهای مزمن دستوپنجه نرم میکنند که ریشه در همان سیاستهای استعماری دارد.
اعترافات و تحقیقات رسمی
در سالهای اخیر، کمیسیونهای حقیقتیاب مانند کمیسیون عدالت «یوروک» رسماً اعلام کردهاند که استعمارگران انگلیسی در استرالیا مرتکب نسلکشی شدهاند و خواستار پرداخت غرامت و اصلاحات اجتماعی شده است. پروژهای به سرپرستی لیندل رایان، استاد تاریخ دانشگاه نیوکاسل، بیش از ۳۰۰ محل قتلعام در استرالیا را نقشهبرداری کرده است. همچنین مورخان استرالیایی با نقشهبرداری از محلهای قتلعام، اسناد تاریخی این جنایات را ثبت کردهاند. حتی برخی سیاستمداران استرالیایی امروز خواستار پایان وابستگی به انگلیس و پذیرش مسئولیت تاریخی این جنایات هستند.
جمعبندی
جنایات انگلیس در استرالیا نمونهای روشن از خشونت استعماری و تلاش برای نابودی یک ملت بومی است. قتلعامها، سیاستهای فرهنگی و اقتصادی و تبعید کودکان همه نشاندهنده یک پروژه نسلکشی بودند. هرچند امروز دولت استرالیا ادعا میکند که گامهایی برای جبران این گذشته برداشته، اما زخمهای تاریخی هرگز التیام پیدا نمیکنند. یادآوری این جنایات نهتنها برای عدالت تاریخی ضروری است، بلکه برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی در آینده اهمیت حیاتی دارد.
srm
