بازخوانی جنایات غرب | تعدی گسترده سربازان آمریکایی علیه زنان ژاپنی در اوکیناوا

پارس‌تودی – تعدی و تجاوز گسترده به زنان ژاپنی در اوکیناوا توسط سربازان آمریکایی یکی از موارد شاخص جنایات ایالات متحده محسوب می‌شود.

به گزارش پارس‌تودی، نبرد اوکیناوا در اواخر جنگ جهانی دوم که در بهار ۱۹۴۵ رخ داد، یکی از خونین‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین نبردهای جنگ جهانی دوم بود و حدود یک سوم از جمعیت غیرنظامی این جزیره جان خود را از دست دادند. با این حال، خشونت علیه غیرنظامیان به میدان جنگ محدود نشد و با ورود نیروهای آمریکایی، فصل تاریک دیگری از تجاوز و خشونت جنسی علیه زنان اوکیناوایی گشوده شد.

این الگوی رفتار تنها به روزهای نخست نبرد محدود نشد. بر اساس مصاحبه‌های گسترده‌ای که روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز در سال ۲۰۰۰ منتشر کرد، سالمندان یک روستای اوکیناوایی فاش ساختند که پس از پیروزی آمریکا در نبرد اوکیناوا، سه تفنگدار مسلح آمریکایی هر هفته به روستا می‌آمدند و روستاییان را مجبور می‌کردند تمام زنان محل را جمع کنند. آن‌ها زنان را به تپه‌ها برده و مورد تجاوز قرار می‌دادند.

تخمین‌های دانشگاهی نشان می‌دهد که شاید تا ۱۰,۰۰۰ زن اوکیناوایی مورد تجاوز قرار گرفته باشند. به ادعای این گزارش‌ها، تجاوز به قدری فراگیر بود که بیشتر اوکیناوایی‌های بالای ۶۵ سال در سال ۲۰۰۰، یا خود زنی را می‌شناختند که در پیامدهای جنگ مورد تجاوز قرار گرفته بود یا دست‌کم در مورد چنین زنی شنیده بودند.

واکنش‌ها به این جنایات در سطوح مختلفی شکل گرفت، اما عمدتاً با سکوت توأم با شرم و ترس همراه بود. مهم‌ترین دلیل عدم گزارش‌دهی، احساس شدید "شرم و رسوایی" در میان قربانیان بود. در فرهنگ اوکیناوا و ژاپن، صحبت در مورد چنین موضوعاتی تابوی سنگینی محسوب می‌شد. یک سخنگوی پلیس محلی در این باره گفت: "زنان قربانی شرمساری بیش از حدی هستند که آن را علنی کنند". همچنین، ترس از انتقام‌گیری و این واقعیت که آمریکایی‌ها فاتح و اشغالگر بودند، باعث می‌شد زنان و خانواده‌هایشان سکوت اختیار کنند. مقامات نظامی ایالات متحده نیز هرگونه گزارش مربوط به تجاوزهای گسترده را رد می‌کردند. این سکوت چندلایه باعث شد تا بسیاری از این جنایات ناگفته بمانند و به "راز کثیف کارزار" تبدیل شوند.

بسیاری از این زنان به جای گزارش جنایت، دست به خودکشی زدند. روایت‌های متعددی از دختران جوانی وجود دارد که پیش از رسیدن سربازان آمریکایی، با دستور ارتش ژاپن یا به انتخاب خود، با نارنجک خودکشی کردند تا به "ناموس" آن‌ها آسیبی نرسد. ترس از انتقام‌گیری و این واقعیت که آمریکایی‌ها فاتح و اشغالگر بودند نیز در این سکوت عمیق نقش داشت. جورج فایفر، نویسنده کتاب "تنوزان: نبرد اوکیناوا و بمب اتم"، می‌گوید سکوت قربانیان، تجاوز را به "راز کثیف دیگر کارزار" تبدیل کرد.

یکی از تلخ‌ترین پیامدهای این تجاوزها، سرنوشت کودکانی بود که از این رابطه‌ها به دنیا می‌آمدند. تحقیقات نشان می‌دهد که بسیاری از زنان اوکیناوایی که مورد تجاوز قرار گرفته بودند، باردار شدند. با این حال، تعداد بسیار کمی از این کودکان دو نژادی بزرگ شدند. به گفته بزرگان و مورخان محلی، بسیاری از این نوزادان بلافاصله پس از تولد به دلیل شرم، انزجار یا ضربه روحی مادران کشته یا رها شدند. در بسیاری از موارد دیگر، قربانیان با کمک ماماهای روستایی به سقط جنین پنهانی روی می‌آوردند. بر اساس آمارها، تا سال ۱۹۶۷، از میان هزاران کودک دورگه در اوکیناوا، حدود نیمی از آن‌ها توسط مادران یا بستگان آن‌ها و با کمترین حمایت مالی از سوی پدران بزرگ می‌شدند.

یکی از پیامدهای مهم تجاوز گسترده به زنان ژاپنی در اوکیناوا، شکل‌گیری خشم فروخورده و اعتراضات مردمی در سال‌های بعد بود. اگرچه در زمان وقوع جنگ جهانی دوم به دلیل سانسور شدید رسانه‌های ژاپن توسط آمریکایی‌ها، اخبار مربوط به این تجاوزها منتشر نمی‌شد، اما خاطره آن در حافظه جمعی مردم اوکیناوا باقی ماند.

چند دهه بعد، این خشونت‌ها به نمادی از رفتار ظالمانه نیروهای آمریکایی تبدیل شد و پایه‌گذار جنبش‌های اعتراضی گسترده علیه پایگاه‌های نظامی آمریکا در اوکیناوا گردید. به عنوان مثال، در سال ۱۹۹۵، تجاوز سه نظامی آمریکایی به یک دختر ۱۲ ساله ژاپنی، خاطرات تلخ جنگ را زنده کرد و منجر به تظاهرات ۹۰ هزار نفری و درخواست برای خروج نظامیان آمریکایی از جزیره شد. این اعتراضات تا امروز ادامه داشته و در سال ۲۰۲۵ نیز هزاران نفر در اوکیناوا گرد هم آمده و خواستار بسته شدن پایگاه‌های آمریکایی شده و شعار "بیرون بروید" سر دادند./

srm