چرا اوپنهایمر محبوب دولت آمریکا است؟

این فیلم سال 2023 اکران شد و در اسکار 2024 در حالی که در 13 رشته نامزد شده بود، توانست 7 جایزه اسکار را از آن خود کند. 

 

 

 

نولان همه آنچه را می‌خواسته در ابتدای فیلم آورده و در ادامه فیلم تلاش کرده است آن را شرح و بسط بدهد. 

صفحات تاریخ پر است از جنایت‌های آمریکا علیه مردم جهان که به واسطه برخی پیشرفت‌های علمی به وجود آمده است، اساسا آمریکا قائل به قدرت است و بازدارندگی را نیز در همین مساله می‌بیند. البته در این فیلم نیز به خوبی نشان داده می‌شود علم در خدمت تولید قدرت آمریکاست.

ماجرای فیلم اوپنهایمر را وقتی از زاویه بالا نگاه می‌کنید، به وضوح متوجه نزاع بین جامعه آمریکایی می‌شوید اما جنس این نزاع چیست؟ یک سیاستمدار و یک دانشمند با یکدیگر اختلافات مبنایی دارند؛ نولان جامعه‌ای را نمایش می‌دهد که سیاستمدارها بمب را رها می‌کنند و دانشمندان بمب می‌سازند! روزهای رنج و پشیمانی دانشمند آمریکایی و سیاست‌ورزی سیاستمداران برای توضیح نوع راهبرد آمریکا برای مدیریت جهان است و «عمل غیرانسانی» برای پیروزی و این یک راهبرد تلخ اما واقعی به شمار می‌رود. 

فیلم اوپنهایمر تلاش می‌کند نشان دهد اگر سیاستمدارها در راستای قدرت‌طلبی خود از جایگاه‌شان سوءاستفاده کنند بد است اما کسی نباید سوءظن نسبت به ماهیت بمب اتم و سازندگان آن داشته باشد، چرا که این بمب در زمان خود جان سربازان را نجات می‌دهد و مانع ادامه جنگ می‌شود! از نظر آنها دانشمندان وظیفه مهمی برعهده دارند، وظیفه اختراع و پیشرفت و سیاستمدار باید تصمیمش را بگیرد.

البته کسی نمی‌پرسد عیار جان انسان‌ها را چطور محاسبه می‌کنید؟ یا چرا پس از سال‌ها کسی بابت این فاجعه عذرخواهی نمی‌کند؟

از نظر آنها همواره عده‌ای وحشی در دنیا وجود دارند که باید نظم جدید را می‌پذیرفتند اما چون نپذیرفتند ما آنها را سر جای‌شان نشاندیم! این اثر مکررا تاکید دارد که شما هم باید این نظم جدید را بشناسید، این نظم جدید محاسبه‌گر است، نه اخلاق‌گرا و بشردوستانه. 

 

 

 

اوپنهایمر نیامده است شما را سرگرم کند، هرچند در این موضوع کاملا موفق بوده است. فیلم آنقدر پیچیدگی دارد که برای مخاطب بیرونی داستانی پرپیچ و خم است تا ماجرایی سرگرم‌کننده اما نولان به خوبی موفق می‌شود شما را در هزارتوی روایت ببرد، وارد نزاع‌های متعدد کند، نظمی را بشکند و نظمی جدید را خلق کند. 

فیلم اوپنهایمر در نهایت در پاسخ به همه انتقادات جامعه جهانی به بمب‌های آمریکایی می‌خواهد بگوید «ناچاریم»! برای آنها همواره یک تهدید بیرونی وجود دارد که یک آمریکای خودساخته ناچار است با آن مبارزه کند. 

حتی زمانی که آلمان‌ها در جبهه جنگ شکست می‌خورند این فرآیند متوقف نمی‌شود تا زمانی که بمب اتم به شکل یک سلاح کشتار جمعی بر سر مردم ژاپن فرود آید. در تمام لحظات فیلم می‌توانید ببینید از پروژه ساخت بمب اتم به عنوان «یک دستاورد علمی» یاد می‌شود و دوباره در برابر این «ناچاری» یک شوروی خلق می‌شود! 

 

 

 

در بخشی از فیلم به خوبی گنجانده شده که اوپنهایمر خطاب به رئیس‌جمهور آمریکا می‌گوید «حس می‌کنم دستم به خون آلوده است» و این مساله تاکیدی است بر همان عقل منفصل محاسبه‌گر که می‌خواهد دنیا را نجات بدهد و صلح برقرار کند و شما با این پاسخ روبه‌رو هستید که بمب اتم ابزار علمی بود و رئیس‌جمهور آمریکا در یک جنگ واقعی آن را بر سر ژاپن پرتاب کرد و کسی از این موضوع ناراحت و نگران نیست. 

فیلم در نهایت به این سمت می‌رود که این سلاح نباید به عنوان جنگ‌افزار در اختیار کشورهای دنیا باشد، در واقع در حال تاکید بر این گزاره است: «حالا که بمب اتم در اختیار ما است» دیگران نباید داشته باشند.

فیلم اوپنهایمر یک سلاح خطرناک برای همه دارد: هنر توجیه فاجعه؛ هنری که قتل همزمان صد‌ها هزار نفر را با طرح معادلات پیچیده، موجه می‌کند و این قتل‌عام غیرانسانی را در مسیر انسانیت و توسعه نیز می‌داند؛ هنری که اسکار نیز به فرموده، خود را مدهوش آن نشان می‌دهد و می‌شود آنچه صبحگاه دوشنبه در لس‌آنجلس اتفاق افتاد.

این مطلب متعلق به بخش دیگر رسانه و برگرفته از روزنامه وطن امروز است.

عبارات کلیدی: موضوع فیلم اوپنهایمر چیست ، اوپنهایمر توجیه کننده جنایت آمریکا ، تطهیر آمریکا دراوپنهایمر