Մեկնաբանություն. Ղոդսի համաշխարհային օրը և Պաղեստինի նոր ու ռազմավարական զարգացումները
Ըստ առկա ապացույցների՝ այս տարի պաղեստինցիները մեծ ոգևորությամբ են մասնակցելու Ղոդսի միջազգային օրվա երթին:
Թերևս այս ոգևորությունը կարելի է համարել այս տարվա Ղոդսի համաշխարհային օրվա ակնառու հատկանիշներից մեկը։
Մի քանի գործոն, կարծես, արդյունավետ են եղել այս առումով: Նախ, վերջին մի քանի տարիների ընթացքում կորոնավիրուսի համաճարակի պատճառով ամբողջ աշխարհում հավաքները, այդ թվում՝ Ղոդսի համաշխարհային օրվա երթերը չեն անցկացվել և աշխատանքը հիմնականում իրականացվել է վիրտուալ ձևաչափով: Հետևաբար այս տարի պանդեմիայի թուլացման և համընդհանուր պատվաստումների շնորհիվ, ժողովրդի ֆիզիկական ներկայությամբ արարողության անցկացման համար հողն ավելի բարենպաստ է դարձել, քան կորոնավիրուսի տարածման գագաթնակետի շրջանում։
Բայց ավելի կարևոր պատճառները պետք է փնտրել օկուպացված տարածքների և տարածաշրջանի զարգացումների մեջ։
Պաղեստինի ներսում դիմադրության խմբերի համար լիովին ապացուցված ռազմավարություն է, որ Պաղեստինի իրավունքների իրացման համար պայքարից ու դիմադրությունից բացի այլ ելք չկա և Սիոնիստական ռեժիմը չի օգտագործում անգամ փոխզիջումային հնարավորությունը, ենթադրելով, թե առանց պաղեստինյան հարցը լուծելու, կարողացել է հարաբերություններ հաստատել Արաբական երկրների հետ: Ռեժիմը շարունակ շրջանցում է Պաղեստինի ինքնավարությունը՝ Մահմուդ Աբասի գլխավորությամբ, այնպես, որ վերջինս չի հրավիրվել Շարմ էլ-Շեյխում, Աքաբայում և Նիքաբում տեղի ունեցած վերջին հանդիպումներին։ Այս հարցը նշանակալի է, քանի որ որոշ պաղեստինցիների նահանջը դեպի փոխզիջում և նրանց հույսը՝ ապահովելու պաղեստինցիների նվազագույն իրավունքները բանակցությունների միջոցով, ամենամեծ ճեղքվածքը ստեղծեց պաղեստինցիների միջև, և դա ճանապարհ հարթեց Իսրայելի համար՝ խաղաղ բանակցությունների քողի տակ ծավալապաշտական և հակախաղաղություն քաղաքականություն վարելու համար: Համապատասխանաբար, փոխզիջումային մոտեցման ձախողմամբ, պաղեստինցիների համար դիմադրությունից և պայքարից բացի այլընտրանք չկա, և դա հանգեցրեց նրան, որ նույնիսկ նրանք, ովքեր ժամանակին հավատարիմ էին բանակցությունների և փոխզիջումների, ներկայություն և մասնակցություն ունեն պայքարի ու դիմադրության նոր փուլին:
Ուշագրավ է նաև այն, որ ինչքան էլ Սիոնիստական ռեժիմը ձգվում է դեպի արաբական երկրներ և դրանով ցանկանում է այդ երկրների հետ հարաբերությունները տարանջատել Պաղեստինի խնդրից և ինչ-որ կերպ դատարկել պաղեստինցիների թիկունքը արաբներից, պաղեստինցիները որդեգրում են երկու այլընտրանքային մոտեցում: Առաջինը՝ առավել քան երբևէ հույսերը կապել իրենց ներքին ուժին և փրկության ու հաջողության ուղին փնտրել ներքին միաբանության ամրապնդման մեջ և երկրորդ՝ առավել քան մոտենալ դիմադրության առանցքին ու վստահեն և հուսան նրան:
Սա նշանակալից է նրանով, որ Արաբական գարուն անունով հայտնի ժողովրդական ապստամբությունների սկզբից հետո որոշ երկրներ, օրինակ Թուրքիան, մրցեցին Դիմադրության առանցքի հետ և փորձեցին գրավել որոշ պաղեստինցիների՝ ձևացնելով, թե պաշտպանում են պաղեստինցիների իրավունքները։ Պաղեստինցիներին ներշնչելով այն հույսը, որ թուրքերը կարող են ավելի լավ պաշտպանել ու վերականգնել Պաղեստինի իրավունքները, բայց երկար ժամանակ չպահանջվեց, որ պարզ դարձավ, որ Թուրքիան օգտագործում է այս պաղեստինցիներին և ընդհանրապես Մուսուլման եղբայրներին որպես գործիք իր նեոօսմանական քաղաքականության համար, իսկ այժմ Սիոնիստական ռեժիմին ու Սաուդյան Արաբիային ու ԱՄԷ-ին մոտ լինելով՝ հեշտությամբ թողել է պաղեստինցիներին: Այս մոտեցմամբ այժմ որոշված և ապացուցված է պաղեստինցիների այս խմբի համար, որ նրանք չունեն ավելի վստահելի բարեկամ և դաշնակից, քան Իրանն ու դիմադրության առանցքը, և սա պաղեստինյան ասպարեզում տեղի ունեցած մյուս զարգացումներից է, որ կունենա կարևոր ազդեցություններ և հետևանքներ։ Դա կարելի է համարել այս տարվա Ղուդսի օրվա ևս մեկ հատկանիշ։