Հանուն գթած և ողորմած Աստծո Ողջույն հղելով բարության մարգարե Մոհամմադի անմար հիշատակին եւ բարեւելով Ձեզ հարգելի ռադիոլսող բարեկամներ ներկայացնում ենք «Ելք դեպի լույս » հաղորդումը, Ղուրանի մատչելի մեկնաբանությամբ:

Հովսեփ սուրայի 102-րդ այա

ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ

Քեզ հայտնում ենք այս պատմությունը /Ով Մարգարե/Այն քաղված է խորհուրդների գրքից: Դու նրանց հետ չէիր, երբ միավովեցին (իրենց եղբոր դեմթակարդ լարելու և նրան կորստյան մատնելու համար):

Այս այան դիմելով իսլամի մարգարեին, ասում է. "Այն, ինչ այստեղ ասվում է, խեղաթյուրված չի եղել: Այս ամենը աստվածային ներշնչանք է: Աստված տեղյակ է այն ամենից, ինչ մենք չենք տեսնում: Եվ այն ժամանակ, երբ Հովսեփի եղբայրները որոշեցին նրան վերացնել ու հետո թաքցրին ջրափոսի մեջ, ոչ ոք բացի Աստծուց, այնտեղ չկար ու չգիտեր, թե ինչ է կատարվել Հովսեփի ու եղբայրների միջև:

Այս այայից սովորում ենք

 1. Մարգաեները ներշնչանքի միջոցով ծանոթանում են անհայտ երևույթների հետ:

2. Ամեն տեսակ սադրանք ու նենգություն, որքան էլ որ թաքնված լինի, չի կարող թաքուն մնալ Աստծուց : Աստված եթե կամենա, այն կբացահայտի:

Հովսեփ սուրայի 103 և 104-րդ այաներ

وَمَا أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ

وَمَا تَسْأَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ

Բայց մարդիկ մեծ մասամբ չեն հավատալու, հակառակ քո ցանկությանը:

Դու (Ղուրանի վարդապետության համար) դրամ չես պահանջում նրանցից: Այն երկնքից է իջեցվել, որպեսզի մարդիկ ճանաչեն իրենց պարտականությունը:

Ավարտելով Հովսեփի մասին պատմությունը, Ղուրանը խոսում է  այն մասին, թե Իսլամի մարգարեն ինչպիսի շփում է  ունեցել մարդկանց հետ. ասելով. "Դու նրանցից ոչ մի վարձատրություն չես պահանջել և այն, ինչ ասում ես նրանց, միայն խրատ է: Շատ ես աշխատում հավատքի բերելու համար: Սակայն իմացիր, որ շատերը պատրաստ չեն հավատքի գալ ու ընդունել ճշմարտությունը: Մի կարծիր, որ մարդիկ չգիտեն ճշմարտությունը: Մարդկանցից ոմանք, եթե նույնիսկ գիտեն ճշմարտությունը, կփորձեն դա սուտ հռչակել:"

Այս այաներից սվորում ենք

1. Մագարեները մշտապես կարևորել են մարդկանց առաջնորդելը և այդ ուղղությամբ ոչ մի ջանք չեն խնայել, որքան էլ որ մարդիկ նրանց կոպտել են:

2. Եթե մարդիկ հավատքի չեն գալիս, դա մարգարեների մեղքով չի: Դա պարզապես հարց է, որը մարդն իր կամքով պետք է որոշի:

Հովսեփ սուրայի 105-րդ այա

وَكَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ

Երկինքներն ու երկիրը նրանց աչքի առջև բազմաթիվ հրաշքներ ցույց կտան, բայց չեն ցանականա բացել իրենց աչքերը:

Նախորդ այաներում ասվեց, որ շատ մարդիկ չեն հավատում մարգարեներին: Այս այան, մխիթարելով մարգարեին, ասում է. "Շատ մարդիկ տեսնոմ են երկնքում ու երկրի վրա Արարչի նշանները, սակայն չեն ընդունում Աստծո գոյությունը: Եվ եթե քեզ էլ մերժում են, մի անհանգստացիր ու մի մտահոգվիր": Մարդիկ Աստծուն կարող են հավատալ տարբեր ձևերով: Երբեմն տիեզերքի մասին ոսումնասիրելով, կամ դիտելով դա, կամ շփվելով բնական երևույթների հետ: Երբեմն տիեզերագնացները տեսնում են Աստծո այաներն ու նշանները: Այս այան կանխագուշակում է  մարդու ներկայությունը տիեզերքում:

Այս այայից սովորում ենք

1. Արարչագործության բոլոր երևույթներն Աստծո հրաշքների մի մասն են կազմում և նրա ուժի ապացույցը:

2. Այն, որ անուշադիր է, թերևս մի օր գիտակցի ու ընդունի ճշմարտությունը: Իսկ նա, ով ապստամբում է Աստծո դեմ ու անհնազանդ է նրա նակատմամբ, չի էլ ուզում ընդունել ճշմարտությունը:

Հովսեփ սուրայի 106-րդ այա

وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ

Նրանք մեծ մասամբ չեն հավատալու Աստծուն, մինչև որ կուռքերին էլ միասին չպաշտեն:

Այս այան, դիմելով մարգարեին, ասում  է ."Ոչ միայն շատ մարդիկ չեն հավատում, այլ նրանք էլ, որ հավատում են, իրենց հավատքն ազնիվ ու  կատարյալ  չէ: Աստծո կողքին իրերին կամ մարդկանց էլ են հենվում: Եվ թվում է , այդ իրը կամ անձը հավասարվում  են Աստծուն: Աստծուն Աղոթում են, սակայն Նրա կամքին չեն ենթարկվում": Իմամ Ռեզան, խոսելով այս այայի մասին, ասում է . "Այստեղ խոսքը միայն կռապաշտների մասին չէ: Այլ այն մասին, որ որոշ մարդիկ բացի Աստծուց, ուշադրություն են դարձնում նաև այլ երևույթների": Նա ասում էր, որ այս երևույթը կարող է լինել շատ մարդկանց մեջ, սակայն ուրիշները կարող են դա չտեսնել: Ինչպես օրինակ եթե սև մրջյունը քայլի գիշերվա մեջ:

Այս այայից սովորում ենք

1. Հավատքն ունի որոշակի աստիճաններ , իսկ ազնիվ հավատքը, որը կատարյալ է, շատ քիչ է:

2. Նույնիսկ անհավատությունն ունի աստիճաններ: Այն սկսվում է  կռապաշտությունից, մինչև ուրիշներին Աստծո հետ հավասար դասելը: Այն թաքուն երևույթը, որի մասին խոսեցինք, մարդն ինքը կարող է չզգալ և դրա համար պետք է ապավինի Աստծուն:

Հարգելի բարեկամներ ավարտվեց եւս մեկ հաղորդում:Մաղթում ենք Ձեզ ամենայն

լավն ու բարին: