Մաեդե սուրա: Հանուն գթառատ եւ ողորմած Աստծո: Բարև Ձեզ հարգարժան ռադիոլսող բարեկամներ: Այս հաղորդման ընթացքում կանդրադառնանք Մաեդե սուրայի 64-66-րդ այաներին:

Նախ  կլսենք Մաեդե սուրայի 64-րդ այան:

و قالت اليهود يدالله مغلوله غلت ايديهم و لعنوا بما قالوا بل يداه

مبسوطتان ينفق كيف يشاء و ليزيدن كثيرا منهم ما انزل اليك من ربك طغيانا

و كفرا و القينا بينهم العداوه والبغضاء الي يوم القيمه كلما اوقدوا

نارا للحرب اطفاها الله و يسعون في الارض فسادا والله لايحب المفسدين

<Հրեաներն ասացին. Աստծո ձեռքերը շղթայված են: Թող իրենց ձեռքերը շղթաներով ծանրաբենռվեն և իրենց գործած մեղքերի համար թող անիծված լինեն: Ընդհակառակը, Աստծո երկու ձեռքերն էլ ազատ են և պատրաստ են շնորհներ տալու, ում որ ցանկանան: Քո վրա թափած շնորհները պետք է աճեցնեն նրանց հանցանքներն ու անհավատարմությունը: Բայց մենք նրանց մեջ սերմանեցինք ատելություն և թշնամություն, որոնք պետք է տևեն մինչև հարության օրը: Ամեն անգամ, որ քո դեմ կռվի կրակը վառեն, ամենակարողը մարելու է այն: Նրանք կթափառեն աշխարհով մեկ և իրենց հետ կտանեն ապականությունը: Բայց Աստված ատում է ապականիչներին>:

Այս այայում ասվում է, որ հրեաները կարծում  էին, թե Աստծո ձեռքերը արաչագործության սկզբում բաց էին ,սակայն ժամանակի ընթացքում, Աստծո կարողության ձեռքերը փակվեցին և մարդու կամքը հաղթահարեց Աստծո կամքը: Այս սխալ կարծիքը այնքան էր տարածվել մարդկանց շրջանում, որ երբ բարեգործության մասին այաները հայտնվեցին, նրանք ասացին. <Սա ևս մեկ նշան է, որ Աստծո ձեռքերը փակ են: Եթե Աստված կարողանար, ինքը կշնորհեր բարություն, որպեսզի մարդկանցից չպահանջեր օգնել զրկվածներին: Ի պատասխան, Աստված ասում է. Աստծո ձեռքերը երբեք փակ չեն: Նա ում որ ցանականա և որքան որ ցանականա, կշնորհի: Մարդկանց կողմից բարեգործությունն ընդհանրապես ցույց չի տալիս Աստծո անկարողությունը: Դա հավատացյալների ազնվության չափանիշն է: Այս սխալ կարծիքները պատճառ դարձան, որ թշնամությունը տարածվի հրեաների մեջ և նրանք որոշեն  իսլամի հետևորդների նկատմամբ պատերազմ հրահրել: Սակայն յուրաքաչնյուր պատերազմ, որ նրանք հրահրեցին հավատացյալների դեմ, Աստված այն ավարտեց հօգուտ մուսուլմանների:

Այս այայից սովորում ենք.

 1. Աստված կատարյալ է: Եվ սա հավատացյալ մարդու գաղափարախոսության հիմքն է:

2. Սադրանքը և պատերազմ հրահրելը հրեաների առանձնահատկություններից են: 

Այժմ  կլսենք Մաեդե սուրայի 65 և 66-րդ այաները.

ولو ان اهل الكتاب آمنوا واتقوا لكفرنا عنهم سيئاتهم ولا دخلناهم جنات

النعيم / ولو انهم اقاموا التوراه والانجيل و ماانزل اليهم من ربهم لاكلوا

من فوقهم و من تحت ارجلهم منهم امه مقتصده و كثيرمنهم ساء مايعملون

<Եթե Տիրոջ երկյուղը և հավատքը ունենային, իրենց մեղքերը կմաքրեին ու կմտցնեին երանության պարտեզների մեջ: Եվ եթե պահեին Հնգամատյանի ու Ավետարանի պատվերները և Աստծո ուղարկած պատվիրանները, կվայելեին ամեն բան /իրենց գլխի վրա և ոտքի տակ գտնվող/: Նրանց մեջ կան մարդիկ, ովքեր ընթանում են ճշմարիտ ճանապարհով: Բայց մեծամասնության գործած արարքները ամբարիշտ են>:

Այս այայի ավարտին Աստված ասում է, որ Աստծո ճանապարհը փակ չէ և եթե նրանք զղջան իրենց արարքների համար, Աստված ներելու է նրանց և ապահովելու ապագան ոչ միայն աշխարհիկ, այլ նաև հանդերձյալ կյանքում: Իհարկե, օրենքի գրքի հետևորդների մեջ կան մարդիկ, ովքեր ճշմարիտ են և ծայրահեղ չեն, ու քայլում են ճշմարիտ ուղով: Սակայն նրանք փոքրաթիվ են: Չնայած այս այաներում Ղուրանը հիմնականում խոսում է հրեաների և քրիստոնյաների մասին, սակայն պարզ է, որ նման վտանգները սպառնում են նաև մուսուլմաններին և եթե նրանք ճիշտ ճանապարհով չընթանան, այլևս չեն կարող ունենալ Աստծո օգնությունը:

Այս այաներից սովորում ենք.

1. Հավատքը առանց առաքինության, ոչ մի դեր չի կատարում: Առաքինությունը ապահովում է հավատքի առողջությունը:

2. Աստված ներող է և գթած:

3. Հավատքը Աստծո նկատմաբ և բարի գործը, երջանկացնում են մարդուն ոչ միայն աշխարհիկ, այլ նաև հանդերձյալ կյանքում:

4. Միայն չպետք է բավարարվենք աստվածային գիրքն ընթերցելով, այլ պետք է իրականացնենք այդ գրքի պատվիրանները:

Հարգելի բարեկամներ, ավարտվեց <Ելք դեպի լույս> հաղորդաշարի 172-րդ համարը կարդաց Թ.Խ:Աստված Ձեզ պահապան