Pozita e lëkundur e Turqisë në Siri dhe Kaukaz

Atje ku ai angazhohet ai gabon:

Nga Baku, ku ai u përpoq të luante Sulltanin neo-otoman duke recituar një poezi kuptimi i së cilës stonoi plotësisht dhe që shkaktoi zemërimin e Teheranit dhe një polemikë të rrallë anti-Erdogan në të gjithë vendin, përkundër sfondit të protestave anti-Erdogan në Azerbajxhanin Lindor iranian, erdhi edhe informacioni mbi shkeljen e armëpushimit në Nagorni-Karabak. Armenia, e cila po kalon një mutacion të vështirë anti-NATO dhe anti-Pashinian, njoftoi gjashtë ushtarë azerë të vrarë në sulme të befasishme në Nagorni-Karabak. Shfaqja anti-iraniane e Sulltanit me nuanca të qarta separatiste ishte pra pjesë e një plani B. Sigurisht që ai ka dështuar përballë një reagimi të fuqishëm nga pala iraniane, por asgjë nuk thotë se përpjekjet për të shpëtuar pjesën tjetër nuk do të vazhdojnë: Në fakt, Sulltanit nuk i mbetet tjetër veçse të ndjekë ëndrrën e tij të çmendur të Ushtrisë së Turanit, nëse dëshiron që të favorizohet disi nga boshti SHBA / Izrael. Edhe shtypi turk njoftoi rinisjen e kontakteve Tel Aviv-Ankara dhe shkëmbimin e ambasadorëve përkatës pas dy vjet tensione politike, ndërsa situata në Idlib ka filluar të përkeqësohet seriozisht për trashëgimtarët neo-otomanë. Sipas një raporti të fundit nga Siria, trupat turke po përgatiten të evakuojnë një "qendër të shtatë të vëzhgimit" në rajonin al-Surman, të vendosur në rrethin Maarrat al-Numan, në Idlib, nga frika e veprimit ushtarak të ushtrisë siriane dhe aleatëve të saj të Hezbollahut. Nga ky pozicion, ushtria turke ka granatuar prej kohësh zonat rurale. Kjo tërheqje vjen pas tre të tjerave të kryera në 10 dhjetor nga periferia perëndimore të Alepos dhe nga baza al-Surman në Idlibin lindor. Më keq, krahas këtyre tërheqjeve, është shteti sirian dhe lidhjet e tij hekurudhore që do zëvendësojnë menjëherë pushtuesin turk. Media kryesore vazhdimisht pretendon se tërheqja e përsëritur nga bazat turke në periferi të Alepos, Idlibi dhe Hama veriore, po bëhet sipas marrëveshjeve të arritura midis Rusisë dhe Turqisë në zonën e de-përshkallëzimit, por të gjithë e dinë që kjo është vetëm një kthesë gjuhësore. Turqia atlantiste po tërhiqet me dinakëri nga Siria dhe synon të shtrihet në Nagorni-Karabak ku boshti Rusi-Iran ka bllokuar fjalë për fjalë rrugën e saj. Më parë këtë javë, forcat turke u tërhoqën nga një numër postesh vëzhgimi të rrethuara nga forcat e qeverisë siriane përgjatë autostradës M5. Ishte në sfondin e këtyre zhvillimeve që Rusia dërgoi aeroplanët e saj për të goditur kampet terroriste të Sulltanit në Idlib në dijeni të plotë të faktit se Sulltani tundohet të fillojë një raund të ri dhune në Kaukazin e Jugut. Avionët rusë goditën pozicionet e terroristëve që veprojnë në periferi të qytetit Kabani në periferinë veriore të Latakias dhe qytetin Halluz në periferinë jugperëndimore të Idlibit. Kabani është bastioni i shumë grupeve terroriste, përfshirë Hajat Tahrir al-Sham, Partinë Islamike të Turkistanit dhe Axhnad al-Kavkaz (Ushtarët e Kaukazit). Nga ky qytet, terroristët kryejnë rregullisht sulme me dronë dhe raketa kundër pozicioneve ushtarake siriane dhe bazës ajrore ruse në Hmeimim. Një ditë më parë, një dron luftarak rus goditi dy strehëza terroristësh pranë qytetit Sufuhon në periferi të Idlibit. Erdogan mund të drejtohet përsëri në Nagorni-Karabak, për të bërë një tjetër demonstrim force për të kënaqur Uashingtonin dhe Tel Avivin, por këtë herë ai ka përpara tij një mega-bazë ajrore ruse.