A është i gatshëm Erdogan për luftë kundër Putinit?
Të hënën, 11 janar, presidentët azerbajxhanas dhe armenë u takuan edhe një herë në Moskë pa Turqinë e Erdoganit, vektorin kryesor të luftës së boshtit SHBA / NATO në Kaukazin e Jugut.
Në dy ditët e fundit, kur ushtria turke vazhdon të shënjestrojë qytetin Ain Issa në Siri pa qenë në gjendje të kontrollojë këtë vendndodhje strategjike në M4, ushtria Siriane dhe Rusia kanë sulmuar vendet e kontrabandës së naftës turke në veri të Sirisë. Azerbajxhani filloi furnizimet e tij komerciale të gazit natyror në Evropë përmes tubacionit Trans Adriatik (TAP), me nxitjen e Anakarasë e cila nuk mund të besojë se e humbi luftën e NATO-s në Kaukazin e Jugut, pas 44 ditësh luftimesh në Nagorni-Kabarak, e cila për momentin është nën kontrollin total të trupave ruse të cilët mbajnë një mega bazë ajrore atje me jo 2,500 trupa siç u njoftua, por edhe me 10,000 forca efektive speciale. Pak përpara se Kongresi të konfirmojë presidencën e Biden këtë javë, revista amerikane Foreign Policy hartoi një listë me 10 luftëra për të filluar ose vazhduar në vitin 2021, duke përfshirë një që duhet ta vërë Turqinë kundër Rusisë, madje duke arritur aq larg sa të përcaktojë edhe vendndodhjen: "Do të jetë ose në Libi, ose në Siri ose në Kaukazin e Jugut". Meqenëse "Sulltani" Erdogan i favorizuar gjerësisht nga Trump kishte provuar tashmë një përpjekje grusht shteti në 2016, një përpjekje e sajuar nga CIA e Obamës, ai nuk do të kishte zgjidhje tjetër përveç se të nënshtrohet. Por si e planifikon Rusia të përballet me këtë? Takimi i të hënës në Moskë u mbajt me iniciativën e Presidentit rus Vladimir Putin, i cili para samitit kishte një intervistë telefonike me homologun e tij francez Emmanuel Macron dhe një takim me zyrtarë rusë të sigurisë dhe zyrtarë të politikës së jashtme, në lidhje me Karabakun. Turqia është e munguara e madhe në këtë takim trepalësh ndërsa ishte aktori kryesor i konfliktit të Nagorni-Karabakut, si një anëtare e NATO-s përballë një Rusie disi e befasuar nga fakti që Ankaraja kaq shpejt e përmbysi tryezën, pa marrë parasysh marrëveshjet turko-ruse në Siri ose Libi. “Është e vërtetë që një nga objektivat e NATO-s është të nënshtrojë Rusinë dhe ta rrethojë atë nga perëndimi dhe jugu, duke zvogëluar kështu sferën e saj të ndikimit dhe të fuqisë. Kjo shpjegon, për më tepër, heshtjen bashkëpunuese të NATO-s dhe të Evropës përballë veprimeve ndërhyrëse të Turqisë në Kaukazin e Jugut. Në të vërtetë, interesat jetikë të Aleancës Atlantike, Bashkimit Evropian dhe Shteteve të Bashkuara karshi Rusisë, kërkojnë që ata të mbështesin praninë ushtarake turke si një anëtar me ndikim të NATO-s në rajonin e Kaukazit Jugor, ”vëren një analist politik. Sidoqoftë, analisti e ka të vështirë të asimilojë arrogancën e Ankarasë, e cila, duke ditur mirë kufijtë e saj, është përpjekur të ndryshojë disa ekuacione në skenën rajonale, një sfidë që ajo sapo e ka rinovuar duke e shtyrë Bakun të nisë transferimin e gazit nga Azerbajxhani në Evropë. A po përpiqet Ankaraja të krijojë një kontroll gjeopolitik rreth Rusisë, duke e sfiduar atë në emër të NATO-s, për herë të parë pas shembjes së ish-Bashkimit Sovjetik, edhe nëse kjo do të thotë të vihet në pikëpyetje epërsia e saj rajonale? Padyshim dhe me Biden në pushtet, Turqia mund të vazhdojë edhe më me guxim ndërhyrjen e saj në Abkhazi, Osetinë e Jugut, Gjeorgji dhe Krime. "Së bashku me ndryshimet gjeopolitike në Kaukazin e Jugut, projekti për të eksportuar gaz përmes Azerbajxhanit në Evropën Jugore ka përfunduar, duke shtuar kështu një pjesë tjetër të enigmës së Perëndimit në luftën e tij hibride kundër Rusia në mënyrë që kontinenti evropian të mund të lirohet gradualisht nga varësia energjitike nga Rusia. Në të vërtetë, inaugurimi i tubacioneve të gazit trans-Anadolian (TANAP) dhe trans-Adriatik (TAP) nga Deti Kaspik në Itali në Evropën Jugore mund të konsiderohet si një goditje ndaj sektorit të energjisë të Rusisë, vazhdon eksperti i cili shton: "Kjo bëhet më e rëndësishme kur kujtojmë sanksionet e SHBA me të cilat përballet projekti rus i transferimit të gazit në Gjermani, Nord Stream II. Nëse ndonjëherë Gjermania e sheh veten në gjendje të plotësojë nevojat e saj për gaz natyror përmes burimeve të tjera, në këtë rast përmes gazit të Azerbajxhanit, ajo pa dyshim do të braktisë projektin Nord Stream II dhe kjo do të ishte një fitore e madhe për Shtetet e Bashkuara sesa për fuqitë evropiane, dhe sigurisht një goditje për të ardhurat valutore të Rusisë. Dhe pasojat do të ndihen përsa i përket projekteve ushtarake dhe ekonomike ruse në të gjithë botën, përfshirë Lindjen e Mesme. Turqia po luan rolin e frenuesit ”. Por a do ta lejojë Rusia? “Sido që të jetë, Rusia ka planin e saj të kundërsulmit. Gjatë gjithë konfliktit Azerbajxhan / Armeni, ajo shmangu animin me njërin ose tjetrin për të marrë më vonë rolin e "policit rajonal", i cili i dha asaj një prani të fuqishme ushtarake në Kaukazin e Jugut. Ajo ka ndërmarrë gjithashtu të gjitha masat parandaluese për të kundërshtuar hyrjen e rivalëve dhe armiqve të mundshëm në zonën e saj të influencës, ndër të tjera, marrjen e kontrollit të Nagorni-Karabakut dhe mbikëqyrjen e korridoreve të transportit dhe energjisë. Por suksesi afatgjatë i këtyre masave varet nga aftësia e Rusisë për të ruajtur forcën e saj ekonomike; gjë që nuk është shumë premtuese duke pasur parasysh luhatjet e forta në tregun e naftës dhe sanksionet perëndimore. Por karta e Rusisë është kryesisht aleanca e saj ekonomike me Kinën dhe partneriteti i saj ushtarak me Iranin: Në Lindjen e Mesme, Turqia nuk do të realizojë planet e saj shumë lehtë për sa kohë që këto plane kundërshtojnë ato të Rezistencës, dhe kjo është në dobi të madhe të Rusisë ”.
