A do t'i përulet Erdogani shantazhit sionisto-perëndimor?

Boshti anglo-sakson, i cili ia doli me sukses, duke bërë që lira turke të bjerë në humnerë brenda pak javësh, që miliona dollarë të zhduken nga arkat e shtetit turk, edhe nëse kjo do të thotë të hidhen në rrugë punëtorët, të cilët të terrorizuar, nuk arrijnë të kuptojnë pse ekonomia liberale turke që Erdogan e përshkroi si një model të përjetshëm po fillon të zhytet, nuk do të ndalet me kaq;

Ai dëshiron shumë më tepër për t'i evituar Erdoganit një fund të ngjashëm me Morsin. Edhe pse aventura ukrainase e Erdoganit duket se po hyn në një fazë fatale deri në atë pikë sa të provokojë një paralajmërim serioz nga Rusia, qarqet e fuqisë anglo-saksone kanë filluar ta shtyjnë Ankaranë të bëjë të njëjtën gjë përballë Rezistencës. Ndërsa është e vërtetë që lidhjet Turqi-Boshti i Rezistencës nuk kanë qenë kurrë të lehta, është gjithashtu e vërtetë që të dyja kanë punuar së bashku. Në vitin 2016 ishte Forca Kuds ajo që e shpëtoi Erdoganin nga duart e puçistëve, jo sepse e kishte për zemër, por sepse e dinte fare mirë se demokrati Obama dëshironte ta bënte Turqinë një kopje të Libisë, me projektimin e një lumi terroristësh jo vetëm në drejtimin e Sirisë, por edhe Iranit dhe Irakut. Në këtë proces, Ankaraja, ndërkohë që luftonte ashpër kundër Rezistencës në Siri dhe Irak dhe më vonë në Kaukazin e Jugut, dhe e gjithë kjo në bashkëpunim me Izraelin, e ka ndihmuar Iranin të anashkalojë sanksionet kundër SHBA-së, padyshim jo për sytë e bukur të iranianëve, por për shkak të fitimeve të mëdha dhe vlerësimeve të shumta në Ankara. Megjithatë, amerikanët, të cilët e shohin thuajse të humbur paraprakisht idenë e një marrëveshjeje të dytë bërthamore me Iranin e Raisit, po fillojnë ta shtyjë vëllain Rexhep drejt së pariparueshmes.  Javën e kaluar, pak orë pas largimit të ministrit të Jashtëm turk nga Teherani ku ai kishte shkuar për të biseduar për çështjet rajonale, në Nagorni Karabakh shpërtheu një përplasje ku atlantisti Elham Aliev kërkon prej disa kohësh një pretekst kundër  Iranit. Përplasja që e befasoi Aliev, për shkak të përgjigjes së fortë të armenëve, kishte për objektiv kryesisht pushtimin e Siunikut, rajon armen i cili pas humbjes së luftës së vitit 2020, ka mbetur pika e vetme e lidhjes së Iranit me Armeninë dhe rrjedhimisht me Evropën. Ofensiva u zmbraps, por boshti anglo-sakson nuk ka ndërmend të lërë kaq lehtë as Erdoganin dhe as Alievin, objektivi suprem është që të shkëputet Irani nga zona Euroaziatike, veçanërisht pasi ai u bë anëtar i plotë i Organizatës së Bashkëpunimit të Shangait. Sionisti Daniel Roth shkruan: "Presidenti Joe Biden është në një pozicion unik sot për t'i dhënë fund përpjekjes së Turqisë për të minuar sigurinë evropiane dhe për të ndalur lëvizjen e saj të rrezikshme drejt Rusisë dhe Iranit. Turqia ka nevojë të dëshpëruar për avionë luftarakë F-16 të prodhuar nga SHBA dhe pajisje modernizimi. Ndërkohë, mbështetja e brendshme politike e Presidentit Recep Tayyip Erdogan është në rënie. Nëse ai shqyrton peizazhin, Biden do të shohë se ka mundësinë për të përmbushur qëllimet që u shmangën paraardhësve të tij. Ai mund të ndalojë spiralen e Turqisë jashtë orbitës perëndimore ndërsa forcon sigurinë kombëtare të SHBA dhe i jep një goditje Iranit. Që Shtetet e Bashkuara të miratojnë shitjen e pajisjeve ushtarake Erdoganit, Turqia duhet të zvogëlojë tregtinë e saj me Republikën Islamike të Iranit, të ndërpresë kanalet e Iranit në bankat turke dhe të emërojë Hezbollahun si organizatë terroriste”. Me pak fjalë, Erdogani po shantazhohet nga amerikanët për shpalljen e luftës ndaj Rezistencës. Pyetja është: A do të bëjë gabimin më fatal të karrierës së tij politike duke i thënë 'po' Amerikës, apo do të përfundojë duke e përmbysur tryezën njëherë e përgjithmonë?