Pse po përhapet vala e kundërshtimit ndaj regjimit sionist në Amerikë?

ParsToday - Senatori i pavarur amerikan Bernie Sanders, në reagim të deklaratave të Itamar Ben-Gvir, ministrit izraelit i sigurisë së brendshme, në lidhje me djegien e të gjithë Libanit, tha: "Ky është fjalimi i një krimineli lufte dhe qeveria raciste izraelite nuk e meriton mbështetjen e Shteteve të Bashkuara të Amerikës".

Deklarata e Bernie Sanders ishte e shkurtër, por pasqyron një transformim të thellë në shoqërinë amerikane. "Regjimi racist dhe ekstremist i Izraelit nuk e meriton mbështetjen amerikane". Kjo deklaratë nuk është vetëm kritika e një senatori të pavarur amerikan ndaj kabinetit të Benjamin Netanyahut, por edhe një shenjë e thyerjes së një prej tabuve më të rëndësishme në politikën amerikane në tetë dekadat e fundit: tabuja e kritikimit të hapur të regjimit sionist dhe vënies në pikëpyetje të mbështetjes së pakushtëzuar të Uashingtonit për Tel Avivin.

Deri pak vite më parë, përdorimi i fjalëve si "racist", "aparteid" ose "krim lufte" për të përshkruar politikat izraelite në arenën politike amerikane i kushtonte shumë çdo politikani. Lobet e fuqishme pro-Izraelit, media kryesore dhe një pjesë e konsiderueshme e elitave politike si të partive Republikane ashtu edhe të atyre Demokratike iu përgjigjën çdo kritike themelore ndaj regjimit sionist me etiketën e antisemitizmit. Por sot, situata po ndryshon. Ajo që shprehin Bernie Sanders, Zahran Mamdani, kryetari i bashkisë së Nju Jorkut dhe figura të tjera progresive amerikane pasqyron qëndrimin e një pjese të madhe të opinionit publik amerikan, i cili po bëhet gjithnjë e më i gjerë dita-ditës.

Lufta kundër Rripit të Gazës ishte një pikë kthese në këtë zhvillim. Imazhet e shkatërrimit të gjerë, vrasjes së civilëve, shkatërrimit të spitaleve, shkollave dhe kampeve të refugjatëve e paraqitën narrativën zyrtare sioniste me një sfidë të paparë. Në të kaluarën, kabinetet izraelite mund të fitonin një pjesë të madhe të opinionit publik perëndimor duke u mbështetur në narrativën e "vetëmbrojtjes", por shkalla dhe intensiteti i dhunës në Rripin e Gazës e kanë bërë këtë narrativë të humbasë efektivitetin e saj të mëparshëm. Miliona amerikanë, veçanërisht brezi i ri, e shohin atë që po ndodh në Rripin e Gazës jo si një luftë konvencionale, por si një formë ndëshkimi kolektiv dhe spastrimi etnik.

Qëndrimet në ndryshim të brezave të rinj amerikanë janë një faktor tjetër i rëndësishëm në këtë proces. Ndryshe nga brezat e Luftës së Ftohtë, të cilët e shihnin Izraelin si një simbol të demokracisë në Lindjen e Mesme, brezi i ri i amerikanëve i sheh çështjet globale përmes këndvështrimit të të drejtave të njeriut, drejtësisë sociale dhe barazisë racore. Për këtë brez, diskriminimi strukturor kundër palestinezëve, zgjerimi i kolonive sioniste, bllokada e Rripit të Gazës dhe politikat e kabinetit të regjimit të ekstremit të djathtë sionist, kujtojnë të njëjtat modele diskriminimi që kritikohen kundër zezakëve dhe pakicave në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Për këtë arsye, shumë aktivistë në lëvizjet shoqërore amerikane kanë bërë një lidhje midis luftës kundër racizmit në vend dhe mbështetjes së të drejtave palestineze.

Më e rëndësishmja, ndryshimi i opinionit publik në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, në kundërshtim me besimin popullor, nuk është vetëm produkt i aktiviteteve të grupeve pro-palestineze. Performanca e kabinetit të vetë Netanyahut ka luajtur gjithashtu një rol vendimtar në këtë transformim. Prania e figurave të tilla si Itamar Ben-Gvir dhe Bezalel Smotrich në kabinetin e regjimit sionist e ka bërë të pamundur për shumë kritikë të bëjnë dallimin midis Izraelit dhe të djathtës ekstreme. Kur një ministër izraelit flet për djegien e Libanit ose zyrtarë të tjerë bëjnë thirrje për dëbimin e palestinezëve nga toka e tyre, këto fjalë gjejnë jehonë të gjerë në median amerikane, duke paraqitur një imazh të Izraelit që është i papajtueshëm me vlerat e supozuara të demokracisë dhe të drejtave të njeriut.

Ndërkohë, ndikimi i lobeve pro-sioniste mbetet i përhapur. AIPAC dhe organizata të tjera pranë Tel Avivit ende konsiderohen ndër lojtarët më të rëndësishëm në politikën amerikane, duke shpenzuar miliona dollarë për të mbështetur kandidatët e lidhur me ta. Por ndryshimi sot është se vetëm pushteti financiar nuk është më në gjendje të kontrollojë opinionin publik. Rrjetet sociale, mediat e pavarura dhe qasja e drejtpërdrejtë e njerëzve në imazhe dhe lajme nga terreni kanë eliminuar monopolin mbi narrativën. Nëse në dekadat e mëparshme narrativa e luftërave formohej kryesisht nga mediat e mëdha, tani çdo telefon celular është bërë një medium.

Ky fakt shpjegon pse Zahran Mamdani, para mijëra njerëzve, e përshkruan AIPAC-un si një "përbindësh" dhe pritet me një pritje nga një pjesë e opinionit publik. Deklarata të tilla mund t'i kishin dhënë fund karrierës politike të një kandidati një dekadë më parë, por sot ato janë bërë pjesë e diskursit publik amerikan. Ky zhvillim tregon se hendeku midis elitës tradicionale të Uashingtonit dhe opinionit publik po zgjerohet.

Sigurisht, ky ndryshim nuk do të thotë fundi i mbështetjes amerikane për regjimin sionist. Strukturat politike, të sigurisë dhe strategjike të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Izraelit mbeten të thella dhe të forta.

Por ajo që po shkërmoqet është konsensusi historik rreth mbështetjes së pakushtëzuar për Izraelin. Kritikat në rritje në akademi, media, sindikata dhe madje edhe midis një segmenti të votuesve demokratë sugjerojnë se Izraeli nuk gëzon më imunitetin politik që gëzonte dikur.

Nga kjo perspektivë, deklaratat e Bernie Sanders duhen vlerësuar përtej një qëndrimi zgjedhor. Ato sinjalizojnë shfaqjen e një realiteti të ri në politikën amerikane; një realitet në të cilin mbështetja për regjimin sionist nuk është më një parim i padiskutueshëm dhe performanca e kabinetit Netanyahu është nën mikroskopin e opinionit publik më shumë se kurrë. Shqetësimi më i rëndësishëm i Tel Avivit sot nuk është presioni i huaj apo edhe kritika nga organizatat e të drejtave të njeriut, por humbja graduale e kapitalit moral dhe politik të regjimit sionist në një shoqëri që ka qenë mbështetësi i tij më i rëndësishëm ndërkombëtar për dekada. Në planin afatgjatë, ky proces do të ndryshojë ekuacionet e marrëdhënieve SHBA-Izrael më shumë se çdo faktor tjetër.

Kërkoni video, na ndiqni: https://t.me/ParsTodayshqip