گوناگونی زبانها در افغانستان سبب رشد و غنامندی آنهاست
شاعر و فعال فرهنگی اهل افغانستان گوناگونی زبانها در این کشور را باعث رشد و غنامندی متقابل آنها دانست.
زینب بیات شاعر، نویسنده و فعال فرهنگی افغانستانی در گفتوگو با رادیو دری به مناسبت روز جهانی زبان مادری اظهار کرد: وجود گویشها و لهجههای زبانی سبب فخامت فرهنگ در افغانستان است و نه تنها باعث اختلاف نیست بلکه یک تنوع زیبا و رنگارنگی از زبان میسازد و غنامندی زبان در افغانستان را نشان می دهد.
وی بر حفظ زبان مادری در افغانستان تأکید کرد و گفت: وقتی که به سرزمین و جغرافیایی به نام افغانستان وارد و با تنوع فرهنگی روبهرو میشوید به این معنی است که آنها داشتههای ارزشمندی دارند که از نیاکانشان به ارث رسیده و سرمایههای فرهنگی ما هستند و توانسته اند آنها را حفظ کنند.
این فعال فرهنگی با تاکید بر اینکه باید از تک تک کلمات محافظت کرد و نباید گذاشت هیچکدامشان از بین بروند، افزود که این زبان ها باید به نسل جدید منتقل شود.
وی هشدار داد که از بین رفتن هر کدام از این زبان ها و لهجه ها مانند خشک شدن یک دریاچه است؛ دریاچه ای که در آن ماهیانی زیست می کنند، پرندگانی در اطراف آن پرواز می کنند، درختی سبز می شود و گلی شکوفا می گردد.
خانم بیات افزود: متاسفانه در دوره هایی، سیاست هایی در مقابل زبان فارسی در افغانستان شکل گرفت که خواست مردم افغانستان نبوده چرا که مردم در کنار همدیگر زندگی میکنند و فرهنگ همدیگر را در افغانستان پذیرفته اند.
وی با بیان اینکه در برخی دوره ها از سوی سیاستمداران، فارسی ستیزی نمایان شد که هدف آن قرار دادن یک زبان در مقابل زبان دیگر بود افزود: متاسفانه این سیاست در افغانستان روز به روز قوی تر می شود و حتی شنیده می شود که برخی نامه ها و دستورالعمل هایی که از حکومت صادر می شود به زبان پشتو یا انگلیسی است.
این نویسنده افغانستانی با تأکید بر اینکه فارسی ستیزی راه به جایی نخواهد برد، افزود: همانگونه که در شوروی سابق دیدیم علیرغم همه محدودیتها زبان فارسی در تاجیکستان پابرجا ماند و دلیل آن هم این است که زبان فارسی زبان قدرتمندی است، دارای گنجینههای ارزشمندی است و از همه مهمتر در دل مردم جا دارد.
وی اظهار کرد: زبانها در کنار یکدیگر می توانند باعث غنامندی همدیگر شوند به شرط آنکه پای سیاست و پای خصومتهای بیگانه به این رابطه مسالمت آمیز کشیده نشود.
خانم بیات گفت: اگر مادری طفل خود را در آغوش می گیرد و به زبان فارسی یا پشتو، ازبکی و یا هر زبان دیگری برایش لالایی می خواند این بسیار زیباست.
این بانوی شاعر اهل افغانستان در آغاز سخنان خود در توصیف زبان مادری به بیتی از اشعار قهار عاصی شاعر نام آشنای معاصر افغانستان اشاره کرد که اینگونه سروده است:
گل نیست ماه نیست دل ماست پارسی غوغای کوه، ترنم دریاست پارسی
