ریحانه بیانی متولد 1361 است و نواسه ی استاد خادم حسین بیانی روحانی شاعر، از کودکی با نقاشی و نویسندگی انس گرفت و از معدود داستان نویسان مهاجر در شهر قم شد به طوری که راه را برای سایر داستان نویسان با تاسیس بخش داستان در کانون فرهنگی «کلمه» باز کرد، اولین مجموعه داستان او به وسیله انتشارات تاک به نام «دستمال خامک دوزی» در سال 1396 به چاپ رسید، بیانی در جشنواره های متعدد مقام آورد و خود نیزبه مرحله داوری در جشنواره های ادبی مهاجرین راه یافت، ریحانه بیانی در نقاشی هم تابلوهای زیبایی خلق کرده است.

محمد مهدی میرزایی فرزند غزنی است و در سال 1349 در جاغوری به دنیا آمده است، تحصیلات ابتدایی را همان جا گذرانده و سپس مهاجر شده است، میرزایی مدرک دانشگاهی خود را در رشته حقوق از دانشگاه کرج گرفت، ذوق هنری و استعداد او در رشته ی خوشنویسی، میرزایی را به مرحله ی استادی در خوشنویسی رساند و در جشنواره های کشوری و بین المللی منتخب شد، در تجلیل ازمیرزایی، به عنوان نخبه ی مهاجر، تمبر اختصاصی به نام ایشان در ایران منتشر شده است. میرزایی و همسرش شکیلا عالمی هنرمند تذهیب کار، یک زوج موفق هنری هستند.

محمدتقی دامردان متولد بهسود در میدان وردک است در کودکی مهاجر شد، تحصیلات ابتدایی را تا مقطع دیپلم هنرستان در مشهد پیش برد اما نتوانست ادامه تحصیل بدهد، دامردان با حلقات فرهنگی جامعه مهاجرین ارتباط گرفت و در هنر نقاشی، گرافیک،عکاسی و خوشنویسی به یکی از جوانان فعال و پرکار تبدیل شد و در بسیاری از نشریات دهه ی هفتاد هنر خود را ثبت کرد. دامردان سپس به کرمان رفت و در آنجا ضمن فعالیتهای اقتصادی سخت و پرمشقت، به شعر روی آورد و بانی فعالیتهای ادبی و هنری در جمع مهاجرین شد، او هم اکنون ساکن کرمان است.

محمد صادق دهقان در سال 1357 در کابل به دنیا آمد، با شروع جنگ در افغانستان به ایران مهاجرت کرد. دهقان از کودکی در ایران رشد کرد و توانست مدرک دکترای خود را در رشته حقوق بین الملل دریافت کند و پس از بازگشت به کشور در دانشگاه کابل مشغول تدریس شود، پایتخت زیبایان جهان، نام مجموعه شعر او در قالبهای نوین فارسی است. دهقان از اعضای خانه ادبیات افغانستان است و خدمات گسترده ای در این زمینه داشته است، او همچنان عضو شورای نویسندگان مجلات کتاب نامه و ادبیات معاصر نیز هست. دهقان هم اکنون ساکن تهران است.

شکوفه اکبرزاده متولد کابل است. با شروع سالهای جنگ و جهاد به ایران مهاجرت کرد و تحصیلات خود را تا مقطع دکترای زبان و ادب فارسی ادامه داد. اکبرزاده در طول این سالها یکی از فعالان فرهنگی به خصوص در حوزه مسایل زنان مهاجر بوده و پژوهشهای قابل توجهی را در حوزه زبان وادب فارسی انجام داده است. او هم اکنون ساکن مشهد است و همچنان به فعالیتهای پژوهشی در دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد مشغول است.

دکتر سید عسکر موسوی در سال 1335 در کابل متولد شد، بعد از کودتای کمونیستی به ایران مهاجرت کرد و مشغول تحصیل، فعالیت مطبوعاتی و ادبی شد. دکتر موسوی ادامه تحصیلات را در دانشگاه آکسفورد انگلستان پی گرفت و با فعالیتهای علمی و پژوهشی به یک چهره ی علمی مهم در جامعه ی افغانستان تبدیل شد، دکتر پس از آن با بازگشت به افغانستان به تدریس در دانشگاه های کشور پرداخت. از تالیفات و پژوهشها و سروده های دکتر موسوی می توان به «هزاره های افغانستان»، «شعر سرخ» و «در هوای کابل» اشاره کرد، ایشان اکنون ساکن تهران است.

سید اسحاق شجاعی متولد 1341 در بلخاب ولایت سرپل افغانستان است. تحصیلات ابتدایی را در زادگاه خود فراگرفت و از نوجوانی به ایران مهاجرت کرد. شجاعی در رشته علوم قرانی و معارف اسلامی از جامعه المصطفی فوق لیسانس گرفت و سپس داستان نویسی را با همکاری در حوزه هنری مشهد آغاز کرد، شجاعی در کنار فعالیتهای مطبوعاتی و پژوهشگری توانست در پرورش نسل دیگری از داستان نویسان جوان مهاجر موثر باشد. از او چند مجموعه داستان به نام های مهاجران فصل دلتنگی و میراث شهرزاد در افغانستان منتشر شده، اوهم اکنون ساکن مشهد است.

محبوبه ابراهیمی در سال 1354 در قندهار به دنیا آمد، مدتی ساکن مشهد وتهران بوده و در همین سالها با شعر پیوند خورد، دو مجموعه شعر به نام های «بادها خواهران من اند» و «مجنون، لیلی و بچه ها» از او منتشر شده است. ابراهیمی در کابل مدتی به فعالیتهای ادبی و رسانه ای پرداخت و سپس با مهاجرت به کشور سوئد چند فیلم مستند درباره تحولات کشور و زندگی زنان افغانستان ساخت. ابراهیمی اکنون در کشور سوئد زندگی می کند.

محمد سرور مولایی در سال 1324 در غزنی به دنیا آمد، تحصیلات را در ایران تا مقطع دکتری زبان و ادبیات فارسی پی گرفت و به پژوهش و تدریس در دانشگاه های ایران پرداخت، برگزیده ی شعر معاصر افغانستان، تصحیح آثار خواجه عبدالله انصاری از جمله آثار ماندگار دکتر مولایی به زبان وادب فارسی است. او مدتی ریاست دانشگاه بامیان را به عهده داشت و خدمات ارزشمندی برای فرهنگ و ادبیات کشور انجام داده است.

محمدی شاری فرزند غزنی است، زاده ی جاغوری و فعلا ساکن شهر قم در ایران. ابتدا درسهای حوزه ای خواند و سپس به ادبیات و روزنامه نگاری و کارهای پژوهشی کشیده شد. عمده ی کارهای پژوهشی شاری در باره ی زبان فارسی و فرهنگ هزارگی است. محمدی شاری همچنین در گردانندگی تشکلهای ادبی فعال است. او مدیر انجمن کلمه بوده و فعالیتهای ارزشمندی در این باره انجام داده و همچنان به کارهای ادبی و پژوهشی مشغول است.