با کتاب خواني، صفحه به صفحه، به مرور روشنايي مي نشينيم و در هواي پاکيزه پرسش گري و انديشه، نفس تازه مي کنيم.

پيش رويمان، افق هاي روشن بينش و تعقل گشوده مي شود؛ اگر با سطور عالمانه کتاب، دست رفاقت دهيم و کوچه ها پر تپش را از حرکت نايستيم.

مي گشايمت؛ چون پنجره اي که رو به آفتاب گشوده مي شود. با تو، در نور آگاهي و معرفت، تار و پود جانم را شست و شو مي دهم

با تو مي شود سفر کرد. با تو مي شود مهمان دقايق روشن و تاريک تاريخ شد. با تو مي شود در شهر ذهن ارسطو و افلاطون، خانه اي گرفت، مي شود کنار شب زنده داري هاي بوعلي نشست و به نغمه هاي غيبي لسان الغيب، دل داد.

کتاب را زیاد مطالعه کنید تا بفهمید که هیچ نمى‌دانید. "مُنْتِسکیو"

جهان کتابی بسیارعالی است ولی کسی که خواندن نمی داند فایده ای از محتوای آن بر نتواند گرفت.

اطاقِ بدون کتاب مانند جسم بی روح است.

همه چیز چون بسیار شود خوار و ارزان گردد ، مگر علم و دانش که هر چه بیشتر شود عزیزتر باشد.

جامعه وقتی فرزانگی و سعادت می یابد که خواندن ، کار روزانه اش باشد.

خواندن کتابهای خوب، در حکم مکالمه با انسانهای شرافتمند گذشته است.