بررسی مطبوعات کابل 6 قوس
قوس 06, 1395 08:36 Asia/Kabul
چرا مبارزه علیه خشونت زنان به بن بست انجامیده؟ و "تعیین سرنوشت بر محک قبیح غربی " دو موضوعی است که در سرمقاله روزنامه های پرتیراژ افغانستان به چاپ رسیده است.
چرا مبارزه علیه خشونت زنان به بن بست انجامیده؟عنوان سرمقاله ی روزنامه افغانستان است که در آن چنین آمده است : نمایندگی سازمان ملل متحد در افغانستان یوناما کمیین 16 روزه را برای محو خشونت علیه زنان آغاز کرد.
معاون سرمنشی ملل متحد در امور افغانستان در آغاز این کمیین گفته است که در تامین حقوق زنان در افغانستان از سال 2001 به این سو گامهای وسیع برداشته شده است اما در این کشور بین حقوق تامین شده روی کاغذ و واقعیتهای عینی جامعه آن تفاوت زیاد وجود دارد.
نویسنده می افزاید :با آن که نزدیک به یک و نیم دهه است که جامعه جهانی برای محو خشونت علیه زنان تلاش می کند؛ اما این تلاش ها در جهت کاهش خشونت علیه زنان چندان مؤثر نبوده است.
گزارش های موجود در کشور نشان می دهد که هنوز زنان زیادی قربانی انواع خشونت ها از جمله لت و کوب، خود سوزی، محرومیت از کار، قتل،ازدواج اجباری، عدم پرداخت نفقه و خشونت های دیگر می شوند و سوال افراطیت و مواجهه با آن عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :اعتراض یک نمایندۀ مجلس، سبب ایجاد بحثهایی در زمینۀ افراطیت و روشن شده است و نیز برخیها را واداشته که این نماینده را به عناوینِ مختلف متهم کنند.
بحث از آنجا آغاز شد که حفیظ منصور از اعضای مجلس نمایندهگان روی موضوعِ افراطیگری و چالشهای مبارزه با آن بحث کرد و گفت که دولت یک راهبرد و برنامۀ منظمِ متفکرانه برای مبارزه با تروریسم ندارد.
او تأکید کرد؛ تا زمانی که ما با فکرِ افراطیت مبارزه نکنیم، نمیتوانیم برتروریسم فایق آییم.
آقای منصور مثال داد که ارتش و پولیس فقط با حرکاتِ آشکارِ تروریستی میتوانند مقابله کنند، اما اندیشۀ افراطیت به نرمی و راحتی در رگهای جامعه جاری است؛ چنان که مضمون ثقاوت اسلامی که در بسیاری از دانشگاههای کشور تدریس میشود، بیهیچ ممانعتی مفاهیمِ افراط گرایانه را به ذهن و روانِ دانشجویان تزریق میکند و مادامی که این وضع را مهار نکنیم، تروریسم و خشونت به راهِ خود ادامه میدهد.
ماندگار می افزاید :شکی نیست که نصاب آموزشیِ ما در کُل و مضمون ثقاوت اسلامیِ ما به طورِخاص مشکل دارد.
همین مشکل که در اکثر دانشگاهها و نهادهای آموزشی مامحسوس است، ذهنیتِ طالبانی و داعشی را به محصلان و دانشآموزان تزریق میکند.
ما باید از خود پرسیم که مفکورۀ طالبانی و داعشی از کجا تقویت میشود و در سایۀ پاسخ به این سوال، به جنگِ تروریسم و اندیشۀ افراطیگری برویم.
مسلماً کتابها و آموزههایی وجود دارند که تندروی و ترور درآنها سنگر گرفتهاند. خوب است که در مواجهه با اینگونه مسایل، به جایا ینهمه نزاع و دشنامگویی بیحاصل، کمیسیونی مرکب از علمای اعلمِ کشور واندیشمندانِ خبره برای بررسی و رفعِ این نگرانی شکل بگیرد.
روزنامه ی انصار نیز در سرمقاله ای تحت عنوان "تعیین سرنوشت بر محک قبیح غربی "چنین نوشته است :۲۵ نوامبر (5 قوس)، (روز جهانی محو خشونت علیه زنان) بود که در سال ۱۹۹۹توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد نامـ گذاری شد شناخت ناکافی دلـایل خشونت و تبعیض علیه زنان و عدم توجه به تفاوتهـای فرهنگی که در تعریف خشونت و راه کارهای مواجه با آن وجود دارد، مانع از به نتیجه رسیدن تلاشهـایی شده است که برای رهایی زنان از خشونت صورت گرفته است.
با وجود تمامی این موارد چرا باید کشورهای اسلامی و از جمله برخی در داخل افغانستان، به دنبال ملاکهـا و ادعاهای غرب در زمینه دفاع از حقوق زنان باشند؟ و چرا در جامعه اسلامی ما به بهای همراهی با کنوانسیونهـای بین المللی، عزت و شرافت زنانه زیر سوال برده میشود؟
چنانکه این پیروی تاجایی پیش میرود که فعالـان حقوق زن، قوانین مجازات اسلـامی، مانند شلاق زدن، سنگسار و برخوردهـای مربوط به روابط خارج از ازدواج را خشونت آمیزمعرفی میکنند. فراتر از آن با نگاه تساوی طلبانه محض، کنترل مرد (پدر،برادر و همسر) بر زن را که توسط احکام اسلـامی مورد تأکید قرار گرفته ودر قوانین و مقررات موجود نهادینه شده است را عاملی جهت نقض حقوق زنان معرفی میکنند.
در پایان انصار می افزاید :در کنار تقویت پذیرش دیدگاه غربی نسبت به زن توسط فعالـان حقوق زن، آنچه بیش از همه بر این نگرانی دامن میزند، نفوذ این دیدگاه در بدنه دولت است؛که آگاهانه یا ناآگانه به نام زنان و به کام نهادینه کردن اندیشههـای غربی در جامعه تمام میشود و پیامدهای ناگواری را به دنبال خواهد داشت، ازجمله مشرعیت دادن به روابط آزادانه جنسی!
در کشور ما برخی از عناصر و بلکه جریانات فکری خواسته یا ناخواسته به تبلیغات برای روابط نامشروع زن و مرد دامن میزنند.
پخش سریالهـای که ترویج کنندۀ رابطه جنسی خارج از ازدواج زن و مرد است، بگونهای شدید و به صورت پروژه وار در بعضی شبکههـای تلویزیونی خصوصی ادامه دارد.
بعضا این پروژههـا زنگ خطری است که زیر چتر حمایت از حقوق زنان قراردارد. اما به چه بهایی؟ به بهای تقویت نگاه ابزاری به زن و بدتر از آن پذیرش گناه بزرگ؟ آیا تکان دهندهتـر از افزایش آمار خشونت علیه زنان درجامعه، افزایش زنان روسپی نیست؟
در نهایت باید پرسید در اتخاذ سیاستهـایمان در دفاع از کانون خانواده و به خصوص زنان، استراتژیهـا را چه کسی تعیین میکند؟ غرب یا اسلـام؟
متن این خبر در گزارش همکارمان عالمی از کابل موجود است.