بررسی مطبوعات چاپ کابل 5 دلو 1395

"چشم انداز آینده صلح در افغانستان" ،" شورای صلح محتاج انقلاب یا انحلال " و "احتمال رویارویی روسیه و هند در افغانستان" عناوین سرمفاله روزنامه های مهم امروز افغانستان است که در ادامه میخوانید.

روزنامه افغانستان در سرمقاله ای تحت عنوان "چشم انداز آینده صلح در افغانستان" چنین نوشته است.

با درگذشت رئیس شورای عالی صلح، چشم انداز آینده‌‌‌‌ صلح و راهبرد صلح در کشور، یکبار دیگر با چالش مواجه می شود و سرنوشت گفتگوهای صلح و تلاش برای ختم جنگ با ابهام مواجه می گردد.

اکنون یکی از سئوال های جدی این است که چه کسی به عنوان رئیس شورای عالی صلح از سوی رئیس جمهور برگزیده می شود؟

انتخاب رئیس برای شورای عالی صلح همواره دشواری های خود را داشته است.

مصلحت های سیاسی همواره در این مورد نقش پر رنگ داشته است.

هم حکومت قبلی و هم حکومت وحدت ملی، تلاش کردند که ترکیب و هیئت رهبری شورای عالی صلح را با در نظر داشت مصلحت های سیاسی کشور، برگزینند و به همین خاطر همواره رئیس و اعضای این شورا از بین رهبران سنتی و افراد با نفوذ در جامعه، برگزیده شده است. 

نویسنده می افزاید ، درست است که رهبران سنتی از نفوذ بالای در جامعه ی افغانستان برخوردار هستند، اما متاسفانه آنها از طرح راهبرد موثر برای رسیدن به صلح عاجز بوده اند و در نبود چنین راهبردی تلاش ها برای رسیدن به صلح به ناکامی انجامیده است و با دست آورد قابل ملاحظه ی همراه نبوده است.

حکومت افغانستان نیاز دارد تا افرادی را در ترکیب شورای عالی صلح قرار دهد که پیچیدگی های مسئله صلح در کشور را درک کنند و برای عبور از این پیچیدگی بتوانند راهبرد و استراتژی موثر طرح کنند.

تخصص گرایی در شورای عالی صلح می تواند چشم انداز آینده صلح و ختم جنگ در کشور را روشن سازد و امیدواری به ختم جنگ در کشور را افزایش دهد.

" شورای صلح محتاج انقلاب یا انحلال "عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است : 

داستان ریاستِ جدیدِ شورای عالی صلح، با مرگ پیر سیداحمد گیلانی آغاز شد و هنوز او دفن نشده بود که محافلی برای تعیینِ جانشینیِ او تدویر یافت. به نظر می‌رسد که تا یک ماه دیگر، ارگ رییس شورای عالی صلح را می‌گمارد و تا آن‌ زمان نیز این اداره توسط یکی از معاونانش سرپرستی خواهد شد.

شوراها و حلقه‌ها و افراد سیاسی، هرکدام تبصره‌هایی در این مورد دارند و هرکس نامزد خاصی برای این موقف معرفی می‌کند درحالی‌که ریاست شورای صلح، جز امکاناتِ خوبِ مادی و بعضاً جایگاهِ معنوی سیاسی، اهمیتِ دیگری برای صاحبانِ آن ندارد.

ماندگار می افزاید ، با این اوصاف، شورای عالی صلح یک نهاد پُرمصرف اما بی‌تأثیر در روندِ صلح و ثبات بوده است.

خوب است که بعد از این، با این شـورا منطقی برخورد شود؛ یا کاملاً منحل گردد و یا با یک برنامۀ پویا و موثر، آن را وارد میدانِ صلح کرد.

اما از آن‌جا که به نظر نمی‌رسد این شورا منحل شود، توصیه می‌‌کنیم که تغییراتی بنیادین در ساختارِ این شورا رونما شود.

مسلماً ساختار بشری این شورا غیرملی است و تیم رهبریِ آن به تغییراتِ اساسی نیاز دارد به‌خصوص ریاستِ آن باید به کسی سپرده شود که توانایی کار و دگرگون‌سازیِ این نهاد از حالتِ ناکارامدی به وضعیتِ تعیین‌کنندگیِ را داشته باشد.

اگرچه سودِ برخی بازیگرانِ داخلی ما، در تداومِ جنگ است. اما انتظارِ مردم این است که بحث صلح، از یک بازیِ موهوم به یک واقعیتِ عینی و عملی تبدیل شود و این ریاست‌جمهوری‌ست که می‌تواند افغانستان و شورای عالی صلح را به این سمت رهنمون سازد.

و به سراغ روزنامه ی چراغ می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان "احتمال رویارویی روسیه و هند در افغانستان" چنین نوشته است ،

پس از حملات تروریستی اخیر در افغانستان، از جمله حمله‌ای که منجر به مرگ پنج دیپلمات اماراتی شد، روسیه از طرف‌های درگیر در افغانستان، به خصوص رهبران طالبان، خواسته است تا با دست کشیدن از خشونت، اقدامات فوری را برای آغاز مذاکرات درون افغانی آغاز کنند گرچه طالبان هر نوع دست داشتن در کشتار دیپلمات‌ها را رد کرده است. 

حدود چند هفته است که روسیه با طالبان گرم گرفته است.

27 دسامبر، مسکو برای بحث درباره جنگ افغانستان، میزبان نمایندگان پاکستان و چین بود.

این 3 کشور، پس از اتمام مذاکرات، درباره فعالیت روزافزون گروه‌های افراطی، از جمله شاخه افغانستانی داعش، ابراز نگرانی کردند و به منظور تقویت مذاکرات صلح بین کابل و جنبش طالبان، خواستار اتخاذ یک رویکرد منعطف برای حذف نام برخی چهره‌ها (شخصیت‌های طالبان) از لیست تحریم‌های سازمان ملل شدند.

چراغ  می افزاید ، اگر هدف پوتین از تماس با طالبان، در وهله اول، ناکام کردن دولت اوباما است، بنابراین می‌توان انتظار داشت که با ورود ترامپ، روسیه یک گام عقب نشینی کند و این دقیقا همان چیزی است که دهلی نو به آن امید بسته است.

اما در سناریویی دیگر، پوتین ممکن است ترامپ را متقاعد نماید که طالبان چیزی بیشتر از یک گروه شورشی محلی نیست.

ترامپ نیز که به دنبال کاهش نقش پولیسی امریکا در جهان است، ممکن است از ائتلاف تحت رهبری روسیه حمایت کند.

این نتیجه‌ای است که مورد علاقه کابل یا دهلی نو نیست.