بررسی مطبوعات چاپ کابل 18 حوت 1395

"آیا به راستی غنی در انتخابات مداخله نمی کند"،"هشت مارچ روزی برای زنان" و "مولفه های دخیل در نگاه اسلام آباد به افغانستان" عناوین مهم سرمقاله های امروز روزنامه های مهم چاپ کابل است که در ادامه می خوانید:

"آیا به راستی غنی در انتخابات مداخله نمی کند" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :

 آقای غنی در مراسم افتتاحِ هفتمین سال کاریِ مجلسِ شانزدهم، ضمن تأکید بر برگزاری انتخاباتِ پارلمانی و شورای ولسوالی‌ها در آیندۀ نزدیک، گفت: «نه خودم ارادۀ دخالت در انتخابات را دارم و نه به کسی دیگر اجازه می‌دهم که دست به دخالت در این پروسۀ ملی بزند».

شنیدنِ چنین سخنی آن‌هم بدین صراحت از دهانِ رییس‌جمهور، چنان به کامِ مردمِ خسته از تقلبِ افغانستان شیرین و مشکوک بود که شاید بسیاری‌ها ـ مانندِ ما ـ در همان لحظه رو به آسمان کرده و گفته باشند: «خـداوند از دهانت بشنود!»

ماندگار می افزاید : این ضرب‌المثل که حالتِ دعایی و تردید دارد، از آن‌جا کاربرد می‌یابد که اکثریتِ مردم افغانستان نه‌تنها از برگزاری یک انتخاباتِ سالم در کشور مأیوس شده‌اند، که یکی از بزرگ‌ترین دلایلِ یأس و تردیدشان در این‌باره، اعمالِ نفوذ ارگ و مهندسیِ انتخابات بر اساسِ علایقِ آقای غنی‌ست.

ریشۀ این شک و ناامیدی را می‌توان در انتخابات‌های گذشته و نقشِ حکومت در آن‌ها ردیابی کرد.

اگر از انتخابات‌ ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸ و پارلمانی ۱۳۸۹ در دورۀ آقای کرزی چشم بپوشیم، داستانِ پُرآبِ چشمِ انتخابات ۱۳۹۳ و راه‌یابی غنی به ارگ، بر همه‌گان معلوم است.

در دورِ دومِ انتخابات ۹۳، چنان تقلبات حجیم و وقیح بودند که صدای جامعۀ جهانی نیز برآمد و سرانجام با فشار و پادرمیانی امریکا، دولت و حکومتِ معیوبِ امروزی شکل گرفت.

در آن انتخابات، از کانالِ ارگ و علایقِ تباری و قبیله‌ییِ حلقاتی خاص در حکومتِ کرزی، تقلباتِ وسیعی به نفعِ آقای غنی صورت گرفت؛ تقلباتی که تیمِ تحول و تداوم چشم‌بسته از آن استقبال می‌کرد و به پیروزی در سایۀ آن کمر بسته بود.

"هشت مارچ روزی برای زنان" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین آمده است : 

هشتم مارچ و برنامه هایی که به این مناسبت برگزار می شود گرچه پیامدهای ملموس و فوری در پی نخواهد داشت، ولی صرف یادآوری از چنین روزی، آن هم در مقیاس های وسیع و با رفتارهای معنادار و سمبلیک، می تواند فضای مردانه را حداقل برای مدتی تبدیل به یک فضای همدلانه با زنان و محرومیت های آنان کند.

اساسا فلسفه اصلی آیین ها و مناسک و تجلیل از مناسبت ها، تداوم اندیشه ها و آرمان های انسانی است که در این گونه آیین ها نهفته است.

انتظار تاثیرات عملی و فوری از روز هشتم مارچ، آن هم در سرزمینی مثل افغانستان که زنان در طول تاریخ آن محروم بوده اند و همواره مورد ظلم واقع شده اند، توقع حداکثری و غیر واقع بینانه است.

 نویسنده می افزاید : هشت مارچ روزی است که در آن ستم های روا داشته شده بر زنان توسط محافل و حرکت های نمایشی یادآوری می گردد.

این یادآوری به خصوص برای زنانی که در کشوری مثل افغانستان زندگی می کنند، مهم تر از زنانی است که ستم ها را پشت سر گذاشته اند و در کشورهای آزاد زندگی می کنند، زیرا یادآوری چنین روزی برای آنان انگیزه مضاعف برای مبارزه و تلاش در راستای اعاده حیثیت انسانی شان خلق می کند.

امری که هنوز در سرزمین ما و سرزمین های مشابه یک ضرورت اساسی و حیاتی برای زنان است.

و به سراغ روزنامه ی انصار می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان "مولفه های دخیل در نگاه اسلام آباد به افغانستان" چنین نوشته است :

از جمله بازیگران خارجی مؤثر بر روند تحولات داخلی افغانستان که از منافع و نفوذ زیادی در کشور برخوردار بوده و در سالهای اخیر همواره از سوی کابل به بحران آفرینی متهم شده است همسایه جنوبی کشور یعنی پاکستان است.

این مساله از آن جهت دارای اهمیت است که افغانستان و تحولـات آن سهم عمده‌ای در راهبرد امنیت ملی و قدرت اسلام آباد در مواجهه با مخاطرات موجود در محیط امنیتی پاکستان بویژه در رقابت منطقه‌ای با هند دارد.

در واقع پاکستان نیت دارد، از افغانستان به عنوان ابزاری برای حفظ موازنه منطقه‌ای با هند و همچنین پیشبرد منافع خود در ارتباط با امریکا و غرب استفاده کند.

در پایان انصار می افزاید : در مجموع میتوان، پاکستان و شرکای عرب آن را عامل اصلی ناامنی در افغانستان معرفی کرد.

دولت مردان افغانستان نیز بر این اعتقادند که اسلام آباد  با حمایت از گروه تروریستی طالبان اجازه ثبات در داخل کشور را نمی‌دهد.

نگرانی افغانستان این است که سیاست ظاهرا ضد تروریستی دولت غیرنظامی اسلامـ‌آباد با استراتژی ارتش این کشور در قبال افغانستان دارای تفاوت‌های عمده‌ای است.

همچنانکه عدم مبارزه پاکستان با شبکه حقانی که همواره شدیدترین حملات را علیه ولایات مرزی افغانستان ازجمله خوست و پکتیا انجام داده است و پایگاه‌های مستحکمی در کشور پاکستان دارد، نشان‌دهنده این موضوع است که ارتش تمایلی به سرکوب دشمنان کابل ندارد.