بررسی مطبوعات چاپ کابل 22 حوت 1395
https://parstoday.ir/dari/radio/afghanistan-i33468-بررسی_مطبوعات_چاپ_کابل_22_حوت_1395
" آیا داعش در افغانستان حضور دارد؟"،" تجربه ی چهارصد بستر ، هراس افگنان از داخل حمایت می شوند"و "صلح باید همسو با قانون اساسی و ارزش های عمومی باشد" از مهمترین عناوین سرمقاله روزماهای امروز چاپ کابل است که در ادامه میخوانید:
(last modified 2023-09-27T10:49:12+00:00 )
حوت 22, 1395 15:30 Asia/Kabul
  • بررسی مطبوعات چاپ کابل 22 حوت 1395

" آیا داعش در افغانستان حضور دارد؟"،" تجربه ی چهارصد بستر ، هراس افگنان از داخل حمایت می شوند"و "صلح باید همسو با قانون اساسی و ارزش های عمومی باشد" از مهمترین عناوین سرمقاله روزماهای امروز چاپ کابل است که در ادامه میخوانید:

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان" آیا داعش در افغانستان حضور دارد؟" چنین نوشته است :

بعد از حمله‌ و قتل‌عامِ مردم در شفاخانۀ چهارصد بستر که مسوولیتِ آن را گروه داعش در افغانستان به عهده گرفت، این سوال مطرح شده است که آیا به‌راستی در افغانستان داعشی وجود دارد و یا این‌که از داعش فقط یک نام است؟‌

قراین و شواهدِ زیادی دال بر این شکل گرفته است که گروه‌هایی که به نام داعش در افغانستان فعالیت می‌کنند، اصلاً داعش نیستند.

آگاهان و کارشناسانِ سیاسی باور ندارند که رویدادهایی که به نامِ داعش صورت می‌گیرند، به‌راستی کارِ این گروه باشد.

آن‌ها می‌گویند این‌ها  همان شبکه‌های طالبان اند که برخی فعالیت‌های‌شان را به دستور پاکستان، به نامِ داعش انجام می‌دهند.

ماندگار می افزاید : واضح است که پاکستان به دلایلی و حلقاتِ خاص در دولتِ ما هم به دلایلِ دیگر، پروژه‌ای مشترک برای بزرگ‌نمایی داعش را روی دست دارند.

حالا این دیدگاه بیشتر مطرح است که حلقه‌هایی در دولتِ افغانستان هستند که می‌خواهند داعش را با حضور پُررنگ در کشور نشان بدهند تا در بدل آن و یا برای مبارزه با آن، ‌هم از کشورهای غربی و هم از روسیه و آسیای مرکزی پول به دست بیاورند و این‌گونه در میان قدرت‌های جهان و منطقه، بازی پُرسودی را به‌راه اندازند.

فراموش نکنیم آنانی که در کشورِ ما زیر نام داعش حضور دارند، یا افراد و گروه‌هایی با گذشتۀ حزب اسلامی اند یا هم حلقه‌ها و گروه‌هایی از طالبان و یا هم بقایای برخی گروه‌هایِ دیگر مثل طالبانِ پاکستانی که همۀشان توسط حلقاتی در درونِ افغانستان و پاکستان مورد حمایت قرار می‌گیرند و به اهدافِ خاصی استفاده می‌شوند.

" تجربه ی چهارصد بستر ، هراس افگنان از داخل حمایت می شوند" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است :

گفته می شود که در حادثه چهار صد بستر کمره های امنیتی  پیش از این که این رخداد غم انگیز پیش آید، با قطع جریان برق غیر فعال شده اند.

تروریست ها و همدستان شان در درون بیمارستان با خیال راحت در دهلیز های این شفاخانه اتاق به اتاق سرزده اند و هر که را یافته اند بدون کوچکترین درنگی باشلیک گلوله و یا هم  برچه  کشته اند و این فاجعه غم انگیز را به بار آورده اند.

 مشهود است کسانی که برای این رخداد برنامه ریزی کرده اند، رمز و راز های این نهاد را می دانستند و آشنایی داشتند که چگونه جریان برق را قطع کنند و محل آن را به خوبی مشخص کرده بودند.

آرمان ملی می افزاید :

تردیدی نیست که سازمان دهندگان این جنایت هولناک با نهاد هایی در بیرون از کشور نیز رابطه داشته اند که این رمز و راز با شناسایی عاملین و سازمان دهنده گان دیگری که بیگمان در داخل بیمارستان همین اکنون وجود دارند و هنوز شناسایی نگردیده اند، آشکار خواهد شد.

نکته روشن این است که اگر دولت در پی کشف این راز سربسته نباشد، به یقین که نمونه های دیگر این گونه رویداد ها در نهاد های معتبر و مهم دولتی نیز رخ خواهد داد.

حادثه خونین چهارصد بستر ثابت کرد که ستون پنجم و جاسوسان در داخل نظام جداً فعال اند و هراس افگنان را حمایت می کنند.

و به سراغ روزنامه ی افغانستان می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان "صلح باید همسو با قانون اساسی و ارزش های عمومی باشد" چنین نوشته است :

 نماینده خاص سرمنشی سازمان ملل متحد برای افغانستان به شورای امنیت این سازمان گفته است که طالبان باید بخشی از آینده‌ی افغانستان باشد. تادامیچی یاماموتو این سخنان را در نشست ویژه شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد افغانستان گفته است.

او تاکید کرده است که حکومت افغانستان، کشورهاى همسایه و تمامى جوانب درگیر منازعه، باید این پیام را داشته باشند که طالبان باید بخشی از آینده‌ی افغانستان باشند.نویسنده می افزاید :

آنچه که برای مردم افغانستان از اهمیت ویژه‌ی برخوردار است، قانون اساسی و قوانین جزایی و مدنی کشور است.

صلح و آینده‌ سیاسی افغانستان باید مطابق با قانون اساسی و سایر قوانین کشور پایه گذاری شود.

بر این اساس گروه های تروریستی و مسلحی که می خواهند به پروسه‌ی صلح بپیوندند، در گام نخست باید قانون اساسی و قوانین مدنی و جزایی کشور را بپذیرند و در گام دوم باید به آزادی های مدنی، آزادی بیان و رسانه ها و آزادی های مذهبی احترام بگذارند.