بررسی مطبوعات کابل 14 سنبله

حل مشکل مهاجرین به یک راهبرد ملی نیاز دارد

حل مشکل مهاجرین به یک راهبرد ملی نیاز دارد، عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که درآن چنین آمده است:

دولت پاکستان قصد دارد که مهاجرانِ افغانستانی را پس از عید قربان، از پاکستان اخراج کند و برنامه‌هایی جدی‌یی برای تطبیقِ این خروج نیز تدارک دیده است. گفتنی‌ست که در هفت ماه گذشته، نزدیک به سه‌صدهزار مهاجرِ افغانستانی از پاکستان اخراج شده‌اند. اما اینک این اخراجِ سیل‌آسا و بسیار جدیِ مهاجرانِ افغانستانی از پاکستان درحالی صورت می‌گیرد که هنوز دولتِ افغانستان برنامۀ درستی برای اسکانِ بی‌جاشده‌گانِ داخلی نیز روی دست ندارد.
اگرچه گفته می‌شود که به مهاجرانِ داوطلبِ عودت به کشور، یک نمره زمین از جانبِ دولت اعطا می‌گردد، اما تجارب نشان داده که این زمین‌ها یا هرگز توزیع نمی‌شوند و یا روند واگذاریِ آن‌ها، آن‌قدر پُرپیچ‌و‌خم است که مهاجرینِ بی‌بضاعت و بی‌واسطه، از دریافتِ آن منصرف شده و مافیای زمین همه را می‌بلعد.

ماندگار می افزاید:
متأسفانه دیده می‌شود که نگاه دولت به مهاجران و پدیدۀ مهاجرت، یک نگاهِ روزمره و غیرعلمی است و از این رهگذر، کمک‌های‌شان به مهاجرین نیز حقارت‌بار و گداپرورانه تنظیم شده است.
دولت وحدتِ ملی اگر ادعای خدمت‌گزاری به مردم و کشور را دارد، باید از ریشه به معضلِ مهاجرت در میانِ افغانستانی‌ها نگاه کند و به چاره‌یابیِ علمی و عملی در این خصوص دست یازد. عجالتاً برای رهنمایی دولت‌مردان و متولیانِ امر می‌توان خاطرنشان کرد که جنگ و ناامنی، اصلی‌ترین و بزرگ‌ترین‌خاستگاهِ مهاجرت در افغانستانِ بحران‌زده است و دیگر انگیزه‌ها و خاستگاه‌ها نیز سری در این بیشه دارند. یعنی اگر دولت بتواند در خصوصِ تأمین امنیت به یک پیروزیِ پایدار دست یابد، معضلِ مهاجرت را نیز به‌نحوی مهار کرده و مجالِ پرداختِ علمی و جامعه‌شناسانه  به این موضوع و حلِ بنیادی آن را به‌تدریج دریافت خواهد کرد.

و ضرورت راه اندازی گفتمان ملی عنوان سرمقاله ی روزنامه ی چراغ است که در آن چنین امده است:

گفتمان ملی؛ یک گفتمان خشک به سود یک خانواده، قبیله، قوم، نژاد وغیره در کشور نیست. گفتمان ملی؛ یک گفتمان فاشیستی و شؤنیستی در خدمت یک قوم نیز نمی باشد. گفتمان ملی؛ بر ضد کشورهای همسایه، منطقه وجهان هم نمی باشد. گفتمان ملی؛ یک اصل دیگرپذیری در جهت تحقق ایجاد وحدت ملی، نظام عادلانه سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در سطح کل کشور و بالاخره در راستای تحقق نظام مردم سالاری ملی است.

چراغ می افزاید:

این امیدواری هنوز وجود دارد که دست اندرکاران حکومت وحدت ملی از طریق گفتمان خردمندانه ی ملی بر حل مسایل مبرم کشور هرچه شتابان تر اقدام کنند تا ممثل عملی خواست های قانونی و نیازهای حقوقی مردم گردند. در شرایط کنونی ایجاب می کند که گفتمان ملی از طریق حکومت وحدت ملی در پیوند با گفتمان فراملی ، باید از طریق قدرت های بزرگ جهانی مانند چین، امریکا، روسیه، ایران، هند، کشورهای اروپایی و سایرین در ارتباط تحقق صلح استوار بر پاکستان فشار وارد کنند تا صلح واقعی در کشور به وجود آید.

و به سراغ روزنامه ی انصاف می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان نشست سه جانبه ای که پاکستان را نگران تر می کند چنین نوشته است:

سوشما سوراج وزیر خارجه ی هند در کنفرانس مشترک مطبوعاتی با وزیر خارجه ی امریکا از پاکستان خواسته است که پناه دادن به گروه های تروریستی را پایان دهد . این خبر ، حامل چند نگرانی برای دولت اسلام آباد است . نگرانی نخست ، نفس دیدارهای سه جانبه مقامات هند و امریکا و افغانستان برای دولتمردان پاکستانی است . همین که سه کشور در غیاب پاکستان دور هم می نشینند و به تبادل فکر و نظر می پردازند ، برای سران اسلام آباد سنگین و طاقت فرسا می نماید .

در پایان انصاف می افزاید:

نگرانی بعدی سران پاکستانی می تواند لحن وزیر امور خارجه ی امریکا باشد که با کنایه ی تندی از پاکستان می خواهد تا مانند دیگر کشورها به مبارزه علیه تروریزم بپیوندد و با انجام گفت و گو های سه جانبه میان هند ، امریکا و افغانستان نباید احساس کند که به انزوا کشیده شده.

اگر چه دولت اوباما قصد نگران کردن سران پاکستانی را ندارد ، چرا که سیاست این دو دولت در قبال مبارزه ی نمایشی و غیر جدی با تروریسم همواره یکسان بوده و در نتیجه ، این دو شکایتی در این زمینه از همدیگر ندارند و تنها عاملی که هر از گاهی دولت اوباما را وادار می کند تا همتای پاکستانی اش را زیر فشار های نمایشی و فرمالیته بگیرد ، همانا فشارهایی است که از سوی کانگرس و مخالفان سیاست خارجی اوباما در قبال پاکستان بر رییس جمهور این کشور وارد می شود ، اما با همه ی این ها ، فشار فشار است و خواه ناخواه پیامدهایی را نیز به دنبال دارد و یکی از آن پیامدها در اوضاع و شرایط کنونی ، انزوای قهری پاکستان در موضوع مبارزه ی جدی و نهایی کشورها با تروریسم است.