بررسی مطبوعات چاپ کابل 21 قوس 1397

"ضرورت اجماع ملی در مورد صلح" ، " بورد مشورتی صلح ، گامی مهم " و " نیاز داشتن یک برنامه ی خودی برای صلح " ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

"ضرورت اجماع ملی در مورد صلح" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

پس از سال ها تلاش بی وقفه و مصارف هنگفت از بودجه ملی در راستای صلح، هیچ دستاورد مثبت و قابل ملاحظه ای در این زمینه به چشم نمی خورد. 
در ناکامی پروسه صلح و شورای عالی صلح ممکن است فاکتورهای مختلفی نقش داشته باشد. ولی آن چه بیش از همه این پروسه را با چالش مواجه کرده بود، فقدان یک دیدگاه استراتژیک و ملی بود. شورای عالی صلح در به وجود آوردن یک اجماع عمومی و اراده ملی نسبت به پروسه صلح ناکام بوده و در طول حیات خود نتوانسته است دیدگاه مشترکی را در این زمینه به وجود بیاورد

نویسنده می افزاید :

ما نیازمند مصالحه ملی هستیم و مصالحه ملی، مشی ملی می طلبد. تا زمانی که نتوانیم به افکار عمومی و یکایک مردمان ساکن در این سرزمین بقبولانیم که صلح زیربنای یک زندگی انسانی و شرافتمندانه است، هرگز دستاورد ملموس و قابل قبولی در این راستا نخواهیم داشت. تا زمانی که همه مردم افغانستان نسبت به پروسه صلح و فعالیت های نهادهای مربوط به صلح اعتماد پیدا نکنند، هر گونه کامیابی در مورد صلح بدور از تصور خواهد بود. 
تشکیل بورد عالی مشورتی صلح با ترکیب چهره های سیاسی و مطرح کشور، این امیدواری را به وجود آورده  است که امور مربوط به صلح سامان می یابد و روند صلح در مسیر اصلی خود قرار می گیرد. هنوز در این ترکیب نیز برخی مصلحت سنجی های غیر ضروری به چشم می خورد و این ترکیب نیز تا حدی دچار نواقصی هست ولی در مجموع یک گام مهم و عملی در راستای ملی سازی پروسه صلح به شمار می رود. اگر این ترکیب به مرور تکمیل گردد و همه ی طرف های موثر در آن گنجانده شوند، امیدواری ها نسبت به دستاوردهای آن نیز بیشتر خواهد شد.

و "بورد مشورتی صلح ، گامی مهم" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است :

دیروز ریاست جمهوری اعضای بورد مشورتی برای مذاکره با طالبان را اعلام کرد. منطق بسیاری‌ها از جمله رهبران حکومت این است که طالبان یک نیروی سیاسی است و باید با آن مذاکره شود. اگر نبود طالبان در سیاست افغانستان این قدر مشکل‌آفرین می‌شود، ‌روشن است که حذف هیچ نیروی سیاسی از تصمیم‌گیری‌های کلان به سود کشور نیست. افغانستان قبل از مذاکره و صلح با طالبان، ‌نیاز دارد تا در قدم اول با خودش در صلح باشد. افغانستان وقتی می‌تواند با خودش در صلح باشد که روی میز مذاکره با طالبان، صدای واحد داشته باشد.

هشت صبح می افزاید :

صدای واحد در مذاکرات صلح هم وقتی به میان می‌آید که تمام نیروهای سیاسی تاثیرگذار و چهره‌هایی که ساحه‌ی راهبردی سیاست افغانستان را به دست دارند، در تصمیم‌سازی‌های مربوط به مذاکره و صلح، به نحوی دخیل باشند. چیزی که خیلی برای افغانستان خطرناک است، ‌برخورد جناحی با مذاکره و صلح‌خواهی است. برخورد جناحی با مذاکره و صلح‌خواهی شاید سود سیاسی یک جناح را فراهم کند، ولی در درازمدت برای مردم افغانستان خطرناک است. مردم افغانستان وقتی به صلحی که آرزوی‌شان است می‌رسند، که همه نیروهای سیاسی در روند تصمیم‌گیری برای مذاکره و صلح حضور با معنا داشته باشند و در پایانِ روند صلح، زمینه برای سیاست رقابتی فراهم شود.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در مطلبی تحت عنوان :نیاز داشتن یک برنامه ی خودی برای صلح" چنین نوشته است :

مردم داغ دیدۀ افغانستان که از مدت چهار دهه بدین‌سو متحمل خسارات مادی و معنوی شده اند فراوانی شده اند، حق دارند از مزایای زنده‌گی مرفه و صلح‌آمیز در فضای برابری و حقوق شهروندی مستفید شوند و این مهم نباید از جانب دیگران برای شان دیکته شود. باتوجه و مطالعۀ گذشته باید به اشخاص، گروه‌ها و کشورهای خودمحور و مغرض اجازه ندهیم که بار دیگر راه‌حل‌های عجولانه را بر ما تحمیل کنند.
ما باید به گذشتۀ سرزمین مان مراجعه و تاریخ و فرهنگِ مبارزاتی خود را مطالعه کنیم و با آموختن از آن، به چرب‌زبانی و زورگویی‌های دیگران نه بگوییم و معضلات و راه‌حل‌های بومی برای بیرون رفت از بحران کشور طرح و پیشنهاد کنیم. چیزی که ما در این مقطع حساس تاریخ معاصر به آن نیاز مبرم داریم، درک این واقعیت است که دسایس دشمنان؛ آزادی، استقلال، حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و نوامیس ملی را تهدید می‌کند که در برابر آن باید عاقلانه و آگاهانه نبرد ملی صورت گیرد.