بررسی مطبوعات چاپ کابل 6 قوس 1398

"هفتصد داعشی تسلیم شده کجا رفتند" ، "به جای رجز خوانی گفتگو کنیم" و "به بحران سازی نه بگوییم" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان هفتصد داعشی تسلیم شده کجا رفتند چنین نوشته است:

افغانستان محلی برای چرخش بازی‌های پیچیده شده است و به همین دلیل برخی از اتفاقات به شدت پرسش برانگیز به نظر می‌آیند اما هرگز پاسخ درخوری هم پیدا نمی‌کند. یکی از همین سوال‌ها، تسلیم شدن دسته‌جمعی هفتصدنفر از اعضای داعش در ولایت ننگرهار به دولت افغانستان است که از همان اول با پرسش مواجه بود. به تعقیب آن وزیر داخله اعلان کرد که دیگر داعشی در افغانستان نیست. اما اطمینان وزیر داخله از نابود شدن داعش با شک و تردیدهایی مواجه شده است.

ماندگار می افزاید: مردم افغانستان در مورد ناپدید شدن یک‌بارۀ داعش از افغانستان به خصوص از ولایت ننگرهار، سوال‌های بیشماری را مطرح می‌کنند. زیرا داعشیانی که در مناطق ننگرهار حضور داشتند با محض تسلیم شدن به دولت، دیگر از آنان خبری نیست، آنان کجا رفتند کجا زنده‌گی می‌کنند و در چه برنامه‌یی مدغم شدند. شاید برای عوام این مساله ساده باشد که جنگ‌جویان داعش تسلیم شدند؛ اما آگاهان فکر می‌کنند که این تسلیمی چندصدنفری آنهم متعلق به یک‌ گروه خارجی خطرناک، تجربۀ تازه‌ است و به همین دلیل احتمالات زیادی را در خود دارد.

و به جای رجز خوانی گفتگو کنیم عنوان سر مقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

رجز‌خوانی دسته‌های انتخاباتی علیه یک‌دیگر ادامه دارد. به نظر می‌رسد که رهبران این دسته‌ها در حال حاضر نمی‌خواهند وارد گفت‌وگو برای حل مشکل شوند. چیزی که رهبران دسته‌های انتخاباتی نمی‌خواهند به آن بپردازند، این است که کمیسیون مستقل انتخابات قادر نیست به لحاظ تخنیکی باخت نامزدان رقیب آقای غنی را اثبات کند. حتا نهادهای ناظر بر انتخابات که هیچ نوع گرایش و سود سیاسی ندارند، کار کمیسیون مستقل انتخابات را حرفه‌ای و شفاف نمی‌دانند. این نهادها حتا روند بازشماری آرا را شفاف نمی‌دانند. ناتوانی کمیسیون مستقل انتخابات در اثبات تخنیکی باخت نامزدان رقیب اشرف‌ غنی، امری است که همه باید آن را در تصمیم‌گیری‌های خود مد نظر داشته باشند.

هشت صبح می افزاید: 

همه باید به جای تقابل، گفت‌وگو را در پیش بگیرند. گفت‌وگو می‌تواند مشکل سیاسی بن‌بست انتخابات ریاست جمهوری را به یک راه حل قابل قبول برای همه طرف‌ها بدل کند. کسی نباید با این فرض پیش‌ برود که از تقابل سود می‌برد. تقابل اقتصاد را فلج نگه می‌دارد،‌ به حکومت‌داری صدمه می‌زند و حتا امنیت ملی کشور را آسیب می‌رساند.

باید نیروهای سیاسی با هم‌دیگر گفت‌وگو کنند تا هم بن‌بست انتخابات ریاست جمهوری بکشند و هم افغانستان در مذاکره با طالبان از موقف واحد وارد شود. دوام تقابل، خطر فروپاشی کلان سیاسی را در کابل در پی دارد که باید از آن جلوگیری شود.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی افغانستان ما که در سرمقاله ای تحت عنوان به بحران سازی نه بگوییم چنین نوشته است:

تیم های انتخاباتی یک طرف مهم انتخابات به شمار می رود. نظرات، پیشنهادات و در کل دغدغه ها و نگرانی های آنها باید در روند انتخابات مدنظر گرفته شود و در پرتو قانون، طرزالعمل‌های انتخاباتی و مشوره و همنظری با تیم های انتخاباتی، این روند باید به پیش برده شود.  افغانستان چهل سال بحران و جنگ را سپری کرده و اکنون نیز در حال جنگ بوده و ثبات سیاسی و حاکمیت قانون در این کشور در معرض تهدید قرار دارد. به این خاطر تنها قانون نمی تواند پاسخگوی مشکلات موجود باشد، بلکه در بسیاری از موارد لازم است که نهادهای قانونی برای توجیه کارکردهای قانونی خود با منتقدین و اعتراض کنندگان وارد مذاکره شده و تمام اشکالات و سؤتفاهمات را از میان بردارند.

در پایان نویسنده می افزاید:

 کمیسیون انتخابات نیز باید درکنار عمل به قانون، لوایح و طرزالعمل‌ها، اصل مذاکره و تفاهم را جهت قناعت تیم های انتخاباتی مورد توجه قرار دهد. شرایط پس از انتخابات تا حدی زیادی به نوع کارکرد و رفتار کمیسیون های انتخاباتی مربوط می شود. اگر کمیسیون های انتخاباتی درست و بی طرفانه عمل کنند و تمام تصامیم و رفتارهای شان را مطابق قوانین توجیه کنند، دیگر راه برای مخالفت منطقی و قانونی نامزدان ریاست جمهوری باقی نمی ماند؛ درغیر این صورت ممکن است که در اثر بدگمانی‌ها و سؤتفاهم‌ها، نامزدان انتخاباتی کمیسیون را در کاهش آرای خودشان مقصر بدانند.