بررسی مطبوعات چاپ کابل 18 قوس 1398

"رویای همگرایی منطقه ای " ، " چشم انداز دولت نمای طالبان از مسکو تا تهران " ، " نه گره باز شد نه یخ بی اعتمادی آب" و مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است

رویای همگرایی منطقه ای عنوان سر مقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

رییس‌ جمهور به استانبول ترکیه رفته است تا در نشست قلب آسیا شرکت کند. نشست قلب آسیا به این منظور راه اندازی می‌شود که هم‌آهنگی‌های کشورهای منطقه را با افغانستان در عرصه‌های مبارزه با تروریسم، جرایم سازمان‌یافته، تجارت و ترانزیت بیش‌تر سازد. انتظار این بود که روند قلب آسیا از این نشست‌ها که سال‌ها برگزار می‌شود شکل می‌گرفت و واقعاً کشورهای منطقه به هم‌دیگر وصل می‌شدند؛ اما با گذشت سال‌ها نه تنها کشورهای منطقه به هم وصل نشدند، که مشکلات بیش‌تر شد. مشکل جدی در حال حاضر این است که قدرت‌های منطقه‌ای دیدگاه‌های مختلف در مورد افغانستان دارند.

هشت صبح می افزاید :

بیش‌تر از هر وقت دیگر تحقق رؤیای هم‌گرایی منطقه‌ای دشوار به نظر می‌رسد. دولت افغانستان، ‌نیروهای سیاسی داخلی و حتا برخی از دیپلمات‌های امریکایی تلاش می‌کنند که رقابت‌های منطقه‌ای را از افغانستان دور نگه ‌دارند، ولی به نظر می‌رسد که امروز بیش‌تر از هر وقت دیگر رسیدن به این هدف دشوار است. دستگاه دیپلماسی کشور در حکومت وحدت ملی در امر ایجاد هم‌گرایی منطقه‌ای زیاد موفق نبود.

و چشم انداز دولت نمای طالبان از مسکو تا تهران 

عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است: 

ارگ ریاست‌جمهوری اعلام کرده که محمدابراهیم طاهریان، نمایندۀ ویژۀ ایران در امور افغانستان، با محمد اشرف‌غنی دیدار کرده و دربارۀ سفر اخیرِ هیأت طالبان به تهران معلومات داده است. مطابق اظهارات ارگ، آقای طاهریان گفته که موقف اصولیِ ایران «احترام به قانون اساسی افغانستان» و «حمایت از روند صلح به مالکیت و رهبری حکومت» است.

آنچه آقای طاهریان به آقای غنی گفته، بیشتر در دایرۀ نزاکت‌های سیاسی قابل درک و تفسیر است و بیرون از این دایره، ایران نیز مانند امریکا، پاکستان، روسیه، چین و برخی کشورهای عرب، در درجۀ نخست منافع ملی و راهبردیِ خویش را در برنامۀ صلح افغانستان جست‌وجو می‌کند و در مراحلِ بعدی می‌تواند به مالکیتِ حکومتِ غنی و قانون اساسیِ مورد اتکایِ آن اعتنـا قایل شود.

ماندگار می افزاید:

حکومتِ آقای غنی مجری بارزِ فرسوده‌سازی حاکمیت ملیِ افغانستان با تمرکز بر سیاست‌های قومی و تباری بوده و برنامۀ صلح با طالبان هم صحنۀ نمایشِ بزرگِ این فرسوده‌گی است. با این حساب، سخن گفتن از مالکیت حکومت بر پروسۀ صلح، یک لاف و گزاف است.نماینده‌گان طالبان از مسکو تا تهران بر اثرِ اشتباهات حکومت، همانند نماینده‌گان رسمیِ یک دولت مورد احتـرام قرار می‌گیرند و چنین احترامی، ارادۀ آن‌ها را برای تشکیل دولت یا امارتی تازه در افغانستان به رهبریِ خودشان قایم کرده است.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی اطلاعات روز که در سر مقاله ای تحت عنوان نه گره باز شد نه یخ بی اعتمادی آب چنین نوشته است:

سرانجام پس از چندین هفته اختلاف و کشمکش میان کمیسیون مستقل انتخابات افغانستان و شماری از دسته‌های انتخاباتی نشست معلوماتی با حضور نمایندگان احزاب سیاسی، نامزدان انتخابات ریاست‌جمهوری، نهادهای ناظر و کشورهای حامی انتخابات دیروز برگزار شد.

انتظار جدی این بود که جلسه روز یک‌شنبه گره کور انتخابات ریاست‌جمهوری ششم میزان را باز کند. اما فضای پرتقابل جلسه نشان داد که هنوز اختلاف عمیق است و زبان مشترک میان طرف‌ها وجود ندارد. هرچند مواد قانون، لوایح و طرزالعمل‌ها در خصوص آرای اختلافی روشن است، اما به‌نظر می‌رسد روند انتخابات از بحث تخنیکی آن خارج شده و وارد فاز سیاسی شده است. کمیسیون انتخابات قصد ندارد سوالات جدی را شنیده و مطابق قانون عمل کند و دسته‌های انتخاباتی معترض نیز به این نهاد اعتماد ندارند.

در پایان اطلاعات روز می افزاید:

کمیسیون مستقل انتخابات باید استقلالیت خود را حفظ و بی‌طرفی خود را در عمل نشان دهد. بی‌طرفی و حفظ استقلال به‌معنای عدول از اسناد تقنینی نیست. در شرایط حساسی کنونی و با توجه به تجربه‌ی انتخابات بدنام ریاست‌جمهوری ۲۰۱۴، نیاز است کمیسیون انتخابات با وسواس و حساسیت بیش‌تر تصمیم بگیرد. به اعتراض‌ها پاسخ قانع‌کننده ارایه کند و اعتماد شرکای انتخاباتی و نامزدان را به‌دست بیاورد. بازگشت به قانون و شنیدن اعتراضات با حوصله‌مندی تنها راه بیرون‌رفت از وضعیت کنونی است.