بررسی مطبوعات چاپ کابل 19 قوس 1398

"حکومت ملی مشاورتی انتخابات محور راه میانه و منطقی حل بحران انتخاباتی" ، " گفتگوها باید ادامه یابد" و" خر بی فرهنگ (خر بی فرهنگ کتابی است از حلیم تنویر) خود را بیشتر رسوا کرد" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی ماندگار در سرمقاله ای تحت عنوان حکومت ملی مشاورتی انتخابات محور راه میانه و منطقی حل بحران انتخاباتی چنین نوشته است :

اخیراً کمیسیون انتخابات نشستی مشترکی را با شماری از تکت‌های انتخاباتی و احزاب سیاسی دایر کرد و ظاهراً در آن روی موضوعات انتخاباتی و «سوءتفاهمات» ناشی از آن بحث شد، اما به جایی نرسید. پیش از برگزاری نشست شورای نامزدان انتخابات ریاست‌جمهوری آن نشست را تحریم کرده و با پخش خبرنامه‌یی آن را بیهوده و سمبولیک خواندند. اما اظهارات اعضای کمیسیون در آن نشست نتوانست که قناعت شرکت‌کننده‌گان را فراهم کند و آن نشست هم بی‌نتیجه ختم شد.

ماندگار می افزاید:

دست‌آوردهای مثبت نوزده سال در کشور ارزش‌های اساسی اند و هر نوع انقطاع، گسست، از سرگیری دوباره و از صفر شروع کردن نظام و دولت‌سازی به خیر و صلاح افغانستان نیست. برای مهار بحران انتخاباتی راه میانه و منطقی، تفاهم روی تشکیل «حکومت مشارکت ملی انتخابات محور» نوعی از مدل ایتلاف سیاسی نخبه‌گان کشور می‌باشد که از طریق یک مکانیسم مشترک توافقی همه تکت‌های انتخاباتی آغاز گردد. بلی برندۀ آرای شفاف ۵۰+۱ می‌تواند مسوول تشکیل حکومت مشارکت ملی شود.

وگفتگوها باید ادامه یابد عنوان سر مقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

گفت‌وگوی کمیسیون مستقل انتخابات با ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری در حضور نهادهای ناظر باید ادامه یابد. صدور هشدار به نشانی یک‌دیگر، سودی ندارد. یکی از ستادهای انتخاباتی تهدید کرده است که موقفش را بعداً اعلام می‌کند و کمیسیون مستقل انتخابات هم می‌گوید که در مورد اعلام نتایج ابتدایی و بازشماری آرای هفت ولایت باقی‌مانده تصمیم خواهد گرفت. این نوع سخن زدن عین تهدید است. نه کمیسیون مستقل انتخابات باید به تهدید متوسل شود و نه ستادهای انتخاباتی نامزدان انتخابات ریاست جمهوری. 

هشت صبح می افزاید: 

در حال حاضر هیچ چاره‌ای غیر از ادامه‌ی گفت‌وگوها نیست. یک راه حل این بود که نامزدان انتخابات ریاست جمهوری به اعلام نتیجه‌ی ابتدایی رضایت نشان دهند و شکایات خود را از طریق کمیسیون شکایات انتخاباتی دنبال کنند، ‌اما آن‌ها مایل نیستند به چنین چیزی در حال حاضر تن دهند. تنها راهی که می‌ماند، این است که کمیسیون مستقل انتخابات به گفت‌وگو با ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری ادامه دهد و در ضمن اجازه دهد که نهادهای ناظر در نقش هیأت منصفه عمل کنند. در محاکم هم در کنار وکیل مدافع متهم و مدعی‌العموم در مواردی قاضیان یک هیأت منصفه را هم دعوت می‌کنند تا استدلال‌های دو طرف را با در نظر داشت قانون و دانش حقوقی سبک و سنگین کنند. کمیسیون مستقل انتخابات می‌تواند این نقش را به نهادهای ناظر بدهد. وقتی نهادهای ناظر و برخی از ناظران بین‌المللی در نقش هیأت منصفه ظاهر شوند، ‌برای ستادهای انتخاباتی دشوار خواهد بود که در برابر آنان قرار بگیرند. تهدید و یکه‌تازی هیچ مشکلی را در این دیار حل نکرده است و از این به بعد هم حل نمی‌کند. افغانستان در وضعیتی نیست که بحران بیش‌تر را تحمل کند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی افغانستان ما که در سرمقاله ای تحت عنوان خر بی فرهنگ (خر بی فرهنگ کتابی است از حلیم تنویر) خود را بیشتر رسوا کرد چنین نوشته است:

مردم افغانستان به یاد دارند که چگونه مردم بومی از ولایت‌های شمال و غرب از محلات شان بیرون کشیده شدند و به جای آن کسانی را از ولایت‌های دیگر جابه جا کردند، تا بافت قومی ولایت‌های شمال را تغییر بدهند. آنان در این راستا توفیق یافته اند و ثمره آن را امروز به روشنی می‌بینیم. آیا به راستی قرن بیست و یک نیز قرن کوچ دادن‌های اجباری اقوام ساکن این سرزمین است؟ آیا باشنده‌گان کشور حالا نیز تن به حقارت و خواری می‌دهند تا شمشیرهای آخته قوم گرایان ستم‌گرا سرهای شان را از تن‌های شان جدا کنند؟ پاسخ روشن است، نه و هر گز نه.تنویر مشهور به خر بی فرهنگ و دارو دسته اش و هژمونیست‌هایی که خواب گذشته‌ها را می‌بینند باور داشته باشند که دیگر عمر فاشیزم قومی از هر قوم و تباری که باشد به پایان رسیده است.

آرمان ملی می افزاید :

روشن‌فکران فاشیست مشرب بدانند که مشرب فاشیزم به زباله دان تاریخ سپرده شده است. آن‌ها به یاد داشته باشند که عصر امروز عصر حجر نیست که اندیشه‌های کهنه و قوم گرایانه در جوامع عملی شود. افغانستان سرزمین همه اقوام ساکن آن است، خانه آن‌ها است، گورستان آن‌هاست و جایی برای زنده‌گی و پیش‌رفت و تعالی شان نیز می‌باشد. کاش روشن‌فکران قوم گرای پشتون، تاجیک، اوزبیک و هزاره به جای داد و فریاد راه انداختن در غرب، به سرزمین مادری خویش بیایند و بعد لاف برتری طلبی بزنند.