بررسی مطبوعات چاپ کابل 23 قوس 1398

"زبان زور و تهدید راه حل نیست"،"گره بن بست با زورگویی باز نمی شود" و "چرا مذاکرات قطر به بن بست می انجامد" عناوین سرمقالات امروز نشریات چاپ کابل است.

"زبان زور و تهدید راه حل نیست" عنوان سرمقاله ی روزنامه هشت صبح است که در آن چنین آمده است :

دیروز جلسه نظرخواهی‌ای که از سوی کمیسیون رسیدگی به شکایت‌های انتخاباتی ترتیب یافته بود، برای شش ساعت به طول انجامید؛ جلسه‌ای که در نهایت بدون نتیجه‌گیری مشخصی پایان یافت.

در ساده‌ترین تحلیل، می‌توان گفت که این جلسه بن‌بست را پیچده‌تر ساخت.

نماینده‌گان تکت‌های انتخاباتی، احزاب سیاسی و اعضای کمیسیون انتخابات با زبان زور و تهدید بر یک‌دیگر حمله کردند. واضح‌ترین تهدیدها از سوی تیم‌های دولت‌ساز، ثبات و هم‌گرایی و کمیسیون انتخابات بود.

زبان زور و تهدید از جانب هر گروهی که باشد، بن‌بست را پیچیده‌تر می‌سازد. در جلسه‌ای که جهت یافتن راه‌حل برای معضل‌ ۳۰۰ هزار رای برگزار می‌شود، باید راه حل‌های تخنیکی ارایه شود. اساساً باید شرکت‌کننده‌های چنین جلساتی، آدم‌های تخنیکی باشند تا به لحاظ تخنیکی بتوانند مخاطبان خود را قانع کنند. آدم‌های تخنیکی توانایی تحلیل تخنیکی دارند، به ویژه این‌که این ‌بار نقش نیروی بشری در شمارش آرا کم‌تر از نقش دستگاه‌های فنی و تخنیکی است.

هشت صبح می افزاید :

هشدار، توهین، لفاظی و تهدید چگونه ممکن است بتواند برای ۳۰۰ هزار رای مورد اختلاف راه‌حل پیدا کند؟ بحث ۳۰۰ هزار رای یک بحث تخنیکی است. تیم ثبات و هم‌گرایی معتقد است که شماری از این آرا در زمانی غیر از زمان برگزاری انتخابات ثبت شده است و تیم دولت‌ساز می‌گوید که این‌گونه نیست. در چنین وضعیتی، تنها راه‌حل موجود، راه تخنیکی است.

اما سیاسیون تلاش می‌کنند تا جنگ لفظی با محتوای سیاسی راه‌اندازی کنند؛ آن‌ها به ‌جای قناعت دادن، تلاش می‌کنند استدلال‌های سیاسی بیاورند. استدلال سیاسی، هیچ‌گاه نتیجه مشخصی برای مسایل تخنیکی در پی نخواهد داشت.

"گره بن بست با زورگویی باز نمی شود" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی است اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است :

کمیسیون مستقل شکایات انتخاباتی روز جمعه (۲۲ قوس) میزبان نشست مشترک کمیسیون مستقل انتخابات، دسته‌های انتخاباتی، احزاب سیاسی و جامعه مدنی بود. با توجه به آنچه در جلسه‌ی روز جمعه گذشت، می‌توان به دسته‌های انتخاباتی و اعضای کمیسیون انتخابات یادآور شد که به جای زورگویی، اتهام‌زنی و پرخاش‌گری و یا ترک جلسه بهتر آن است که به قانون و منطق تکمین کنند.

اطلاعات روز می افزاید :

اگر این‌بار کمیسیون انتخابات تصمیم قانونی و درست نگیرد و یا با آرای مردم مسئولانه برخورد نکند، باید فاتحه‌ی نظام جمهوری را در افغانستان بخوانیم. بن‌بست پیش آمده با زورگویی، اتهام‌زنی، قهر و غرولند حل نمی‌شود بلکه برخورد منطقی و قانونی با مشکل می‌تواند گره‌گشا باشد.

افغانستان صفحات خونین زیاد در تاریخ خود دارد. خانه‌جنگی شهزادگان، نظام‌های مستند شاهی، جمهوریت‌های خودکامه، کودتاهای خونین، جنگ‌های داخلی و در نهایت امارت اسلامی طالبان همه در تاریج درج شده است. مردم افغانستان در دو دهه‌ی پسین به پای صندوق رای رفته‌اند تا دیگر گذشته‌ی تاریخی شان تکرار نشود بلکه مردم زعیم سیاسی شان را انتخاب کنند. اگر کمیسیون انتخابات و دسته‌های انتخاباتی با این رای مردم غیرمسئولانه و سیاسی برخورد کنند، همانگونه که در هر انتخابات میزان مشارکت پایین آمده و اعتماد مردم صدمه دیده است، آینده‌ی دموکراسی و انتخابات نیز به‌شدت آسیب خواهد دید.

و به سراغ روزنامه ی  افغانستان ما می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان "چرا مذاکرات قطر به بن بست می انجامد" چنین نوشته است :

 حملات انتحاری طالبان بر مراکز آمریکایی ها بیانگر این است که یا طالبان می خواهند دراین مذاکرات به نفع حداکثری خود برسند و به این دلیل می خواهند با آوردن فشار بیشتر بر امریکایی ها آنها را وادار به پذیرش خواست‌های این گروه در افغانستان بسازند؛ یا این که میان طیف های سیاسی طالبان و فرماندهان نظامی آنها در رابطه با صلح وحدت نظر وجود ندارد.

در پایان نویسنده می افزاید :

 فرماندهان نظامی این گروه جایگاه و منافع شان را در مذاکرات صلح در خطر می بینند.

از نظر آنها این سیاستمداران و رهبران این گروه است که در روند صلح به جایگاه و موقعیت های بالای سیاسی دست می یابند؛ اما سرنوشت فرماندهان و نیروهای جنگی این گروه در هاله از ابهام قرار می گیرد.