بررسی مطبوعات چاپ کابل 27 قوس 1398

روزنامه ی  افغانستان ما  در سرمقاله ای تحت عنوان ناکامی جامعه ی بین المللی در حفاظت از کودکان چنین نوشته است :

دیروز صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف) در گزارشی تازه‌ی خود آورده بود که در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۹ به طور متوسط روزی ۹ کودک در افغانستان کشته و یا معلول شده‌اند. این رقم نسبت به زمان مشابه در سال گذشته ۱۱ درصد افزایش را نشان می‌دهد. تا زمانی که جنگ و خشونت بیقاعده در افغانستان جریان داشته باشد، انتظار نمی رود که کشتار اطفال در صحنه های درگیری و محل انفجار و انتحار کاهش پیدا کند.
حکومت افغانستان و نیروهای امنیتی تنها از طرف خودشان می توانند، مسایل بشردوستانه را در روند درگیری و جنگ رعایت کنند؛ اما نمی توانند جلوی قانون شکنی‌ها و بداخلاقی‌های مخالفان مسلح را نیز بگیرند؛ لذا در این گونه موارد باید نقش و مسؤلیت جامعه جهانی و نهادهای بین المللی مدافع حقوق کودکان و سازمان های مسؤل در جلوگیری از جنایات جنگی، برجسته تر شود

نویسنده می افزاید :

. متأسفانه این سازمان ها تا کنون در زمینه‌ی حمایت و حفاظت از کودکان در کشورهای درگیر جنگ و از آن جمله در افغانستان ناکام بوده و کدام راهکار و تدابیر مؤثری را برای کاهش خشونت علیه اطفال ارائه نداده اند. انتظار می رود که سازمان های بین المللی با توجه به وخامت اوضاع کودکان در افغانستان، به مسؤلیت های خود فراتر از نشر اعلامیه و گزارش عمل کرده و در راستای کاهش قربانیان جنگ از جمله کودکان و رعایت حقوق کودکان از سوی طرف های جنگ مسؤلانه تر تلاش نمایند.

و به جنجال تعیین سن کودک پایان دهید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است :

قانون حمایت از کودکان هشت سال روی میز نهادها خاک خورد. سرانجام هفته‌ی گذشته از سوی مجلس تصویب شد. این اقدام هرچند دیرهنگام، اما خوب است. این قانون گامی ارزنده در راستای جلوگیری از تجاوز به حقوق کودکان به‌شمار می‌رود. اما این قانون پس از تصویب از سوی اعضای مجلس نمایندگان کشور، دوباره جنجالی شد. اکنون جنجال اصلی بر سر تعیین سن کودک است. شماری از نماینده‌های مجلس مخالف تعیین سن ۱۸ سالگی به‌عنوان پایان دوره‌ی کودکی است. این جنجال یک هفته است که هر روز در مجلس ادامه دارد. مجلس برای این مشکل یک هیأت را تعیین کرده تا موارد اختلافی را بررسی کند.

اطلاعات روز می افزاید :

هدف اصلی این قانون، حمایت از کوکان است. این قانون به اکثریت آرا از سوی نمایندگان مجلس تصویب شده و به گواهی اعضای بیش‌تر مجلس، هیچ ماده‌ای در این قانون در مغایرت با ارزش‌های دینی نمی‌باشد و برای مصئونیت کودکان در نظر گرفته شده است. از طرف دیگر، قانون حمایت از کودکان دست افغانستان را برای اجرای میثاق‌های بین‌المللی حقوق کودک باز می‌کند. قوانین و میثاق‎های بین‎المللی که افغانستان آن‌ها را پذیرفته،‌ افرادی کم‌تر از ۱۸ سال را کودک به‌شمار می‌آورند.‌ تا زمانی که این قانون تصویب و اجرایی نشود، افغانستان نمی‌تواند به تعهدات بین‌المللی خود عمل کند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان آیا کمیسیون مستقل انتخابات به وحدت نظر می رسد چنین نوشته است :

با پایان روند بازشماری و تفتیش روشن نیست که بحران انتخاباتی در این مرحله می‌مانَد یا وارد مرحله‌ی پیچیده‌تر می‌شود. رییس و برخی از کمیشنران کمیسیون مستقل انتخابات پیش از این گفته بودند که با پایان روند بازشماری و تفتیش، نتایج ابتدایی انتخابات ریاست جمهوری را اعلام می‌کنند. وقتی کمیسیون مستقل انتخابات، نتایج ابتدایی انتخابات ریاست جمهوری را اعلام کند، پرونده‌ی انتخابات به کمیسیون شکایات انتخاباتی ارجاع داده خواهد شد. آن زمان کمیسیون شکایات انتخاباتی می‌داند و مشکل ۳۰۰ هزار رای جنجالی. رییس کمیسیون مستقل انتخابات در نظر دارد که مشکل ۳۰۰ هزار رای جنجالی را به گردن کمیسیون شکایات انتخاباتی بیندازد و خودش را از آن نجات دهد. مشکل کمیسیون مستقل انتخابات این است که در آن وحدت نظر وجود ندارد، ولی به نظر می‌رسد که رییس‌ این کمیسیون می‌خواهد خودش را از مشکل ۳۰۰ هزار رای جنجالی خلاص کند.

در پایان هشت صبح می افزاید :

به نظر نمی‌رسد که تمام اعضای کمیسیون مستقل انتخابات به صورت مجموعی به یک تصمیم واحد برسند. کمیسیونی که در یک نشست خبری انسجام درونی‌اش را نتواند حفظ کند، چگونه می‌تواند در مورد بحث جدی ۳۰۰ هزار رای جنجالی به توافق برسد؟ ولی راه دیگری نیست. کمیسیون مستقل انتخابات مکلف است که تکلیف خودش را  روشن کند. اعضای این کمیسیون باید به توافق برسند که خود مشکل ۳۰۰ هزار رای جنجالی را حل می‌کنند یا پرونده‌ی انتخابات را به کمیسیون شکایات انتخاباتی می‌سپارند. اگر کمیسیون مستقل انتخابات آماری را به نام نتایج ابتدایی اعلام کند و بعد برخی از اعضای کمیسیون در حضور رسانه‌ها با آن مخالفت کنند، حیثیت شخصی و حقوقی آنان بیش‌تر از این صدمه می‌بیند. هر تصمیمی که کمیسیون مستقل انتخابات می‌گیرد، ‌باید همه‌ی اعضای آن،‌ آن را تایید کنند. نباید رییس کمیسیون یک چیز بگوید و یکی از کمیشنران چیز دیگر.