بررسی مطبوعات چاپ کابل 9 جدی1398

"از شعار تا واقعیت" ، " صلح ، نا امنی و استجواب تقارن یا تباعد" و" آلودگی هوای کابل نمادی از سو مدیریت حکومت " ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

از شعار تا واقعیت عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

تا سال 2014 سخن از آزادی بیان گفته می شد و از پیشرفت رسانه ها به عنوان مهمترین دستاورد حکومت نام برده می شد؛ اما نه آزادی بیان به معنای واقعی کلمه وجود داشت و نه پیشرفت رسانه ها یک دستاورد واقعی برای افغانستان به شمار می آمد. به این دلیل طی این سال ها نه رسانه ها آن طوری که باید رشد کرد و نه نقش آنها در نهادینه سازی آموزه های دموکراتیک برجسته گردید. 
حکومت با آن که در ظاهر آزادی بیان را رعایت می کرد و به رسانه های منتقد، زمینه و فرصت انتقاد را می داد؛ اما این انتقادها در سیاست ها، تصمیم گیری‌ها و رفتارهای سازمان های دولتی، کمترین نقش را ایفا می کردند. بنابراین نقش رسانه ها در تعدیل و اصلاح سیاست ها و رویکردهای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی به صورت واقعی قابل توجه نبوده است.

نویسنده می افزاید :

 در افغانستان، کارگردانان و گردانندگان اصلی رسانه ها، گمنام ترین، مظلوم‌ترین و بی دفاع ترین قشر جامعه به حساب می آیند که در بسیاری موارد حقوق شان از سوی کارفرمایان پایمال شده و حتا به کرامت انسانی آنها اهانت روا داشته شده است؛ اما در عوض به افرادی ارج و احترام گذاشته می شود که دغدغه‌های سیاسی و اقتصادی آنها بر دغدغه فرهنگی و رسانه ‌ای شان می چربد.

و صلح ، نا امنی و استجواب تقارن یا تباعد عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در  آن چنین آمده است : دو روز پیش، مجلس نماینده‌گان به‌دلیل افزایشِ ناامنی‌ها تصمیم گرفت که استجوابِ مقام‌های امنیتی را شامل آجندای هفتۀ آیندۀ خود سازد. انتقاد اکثر نمایندگان مجلس این بود که ناامنی هم در قالب حملاتِ تروریستی و هم در قالب افزایش اعمالِ جنایتکارانه در کشور گسترش یافته و یک دلیل عمدۀ آن، کم‌کاری نهادهای امنیتی بوده است. یک روز بعد از این تصمیم، شنیده می‌شود که طالبان در حمله به یک پاسگاه اردوی ملی در هلمند ۱۰ سرباز را به شهادت ‌رسانده‌اند و روز بعدتر هم گزارش می‌شود که در حمله به قرارگاه نیروهای خیزشِ مردمی در ولسوالی خواجه بهاءالدین تخار، ۱۷ تن از نیروهای خیزش مردمی شهید شده‌اند. اگرچه این دو حمله در برابر عمق و وسعتِ ناامنی‌ها در کشور بسیار کوچک می‌نمایند، اما شاهدی بر صدقِ ادعای نمایندگان مجلس است که از کابل تا تخار و از بدخشان تا هلمند، افغانستان را «ناامـن» می‌دانند.

ماندگار می افزاید :

مجلس نماینگان در درجۀ نخست می‌باید به عقبه‌های استخباراتی جنگ‌وصلح افغانستان واقف گردد، در درجۀ دوم قبل از استجواب و استیضاح، گزینه‌ها و راه‌های نرم‌تری را برای در میان گذاشتن مشکلات امنیتی و طرحِ مفید و منسجمِ مطالبات مردمی در این‌رابطه با مقام‌های امنیتی آزموده باشد و در درجۀ سوم در صورتی‌که تصمیم به استجواب گرفته شد، در صورت عدم قناعت، به استیضاح اقدام شود و در درجۀ چهارم در صورت سلب اعتماد، به حکومت اجازۀ ابقای مقام امنیتیِ سلب اعتماد شده را در قالب سنت ناپسندِ سرپرستی ندهد.
مسلماً اگر این نکات رعایت نشوند، ممکن است مجلس نماینده‌گان ناخواسته در شرایط حساس سیاسی و امنیتی کشور، به‎‌جای پاسداری از منافع مردم، در مسیر بازی‌های بیرونی و فرسایش ایدۀ دولت در افغانستان گام بردارد.

و به سراغ روزنامه ی اطلاعات روز می رویم که در سرمقاله ای تحت عنوان آلودگی هوای کابل نمادی از سو مدیریت حکومت چنین نوشته است :

شدت آلودگی هوای پایتخت باعث شد که حکومت کمیسیون عالی مبارزه با آلودگی هوا را تشکیل دهد. در رأس این ‌کمیسیون رییس‌جمهور غنی است. طرح اقدامات فوری برای کاهش آلودگی، مأموریت کوتاه‌مدت این کمیسیون است. بر مبنای این طرح، قرار است به‌صورت فوری استفاده از مواد دودزا در منازل رهایشی، حمام‌ها، کارخانه‌ها متوقف شده و به‌جای آن از گاز مایع استفاده شود. براساس طرح فوری حکومت، افرادی که از آن سرپیچی کنند، به نهادهای عدلی و قضایی معرفی خواهند شد. حکومت به مردم سه روز فرصت داد تا به‌جای استفاده از مواد دودزا، از سوخت معیاری استفاده کنند. این فرصت دیروز به پایان رسید. طرح عملی نظارت و ممنوعیت پس از چاشت دیروز آغاز شد.

در پایان اطلاعات روز می افزاید :

 اداره‌ی محیط زیست کابل مدتی است که آگاهی‌دهی در مورد محیط زیست از طریق مکتب‌ها، مسجدها، دانشگاه‌ها و کمپین خانه‌‌به‌‌خانه را آغاز کرده و در این کارزار نقش مردم در کاهش آلودگی هوا توضیح داده می‌شود و انتظاری که از مردم وجود دارد، همنوایی با این کارزار برای کاهش آلودگی هوای کابل است. دلیل همنوایی هم روشن است. هر چه کابل آلوده‌تر شود، دود آن به چشم مردم می‌رود، نه مقام‌های حکومتی که در ارگ و سپیدار و وزارت‌خانه‌ها زندگی راحتی دارند و تنها بازی‌های قدرت است که دل‌شان را گرم می‌کند.