بررسی مطبوعات چاپ کابل 11 جدی 1398

"عدمش به ز وجود" ، " گفتگوهای صلح و شکل گیری دو دیدگاه" و " مردم کابل به امان خدا رها شده اند" ،مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

عدمش به ز وجود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است :

مجلس نمایندگان فرمان رییس‌جمهوری را برای ایجاد وزارت دولت در امور صلح، با اکثریت آرا تأیید کرد. هدف از ایجاد این وزارت مدیریت روند جاری گفت‌وگوهای صلح است. اما ایجاد وزارت صلح موافقان و مخالفان خود را دارد. حرف موافقان این است در شرایطی که گفت‌وگوهای صلح جدی شده و امکان آغاز مذاکرات بین‌الافغانی وجود دارد، داشتن یک نهاد تخنیکی و باظرفیت مهم است تا روند مذاکرات بین‌الافغانی را مدیریت کند. اما استدلال مخالفان این است که با موجودیت شورای عالی صلح، ایجاد این وزارت تورم تشکیلاتی و اقدامی برای هدر رفتن امکانات و بودجه ملی است. به‌رغم مخالفت‌ها، ایجاد وزارت صلح با اکثریت آرا اکنون از سوی نمایندگان مجلس تصویب شده است. 

اطلاعات روز می افزاید :

بر مبنای گزارش‌ها، توافق‌ صلح میان واشنگتن و طالبان نزدیک است و در صورتی که توافقی صورت بگیرد، نوبت می‌رسد به مذاکرات رسمی بین‌الافغانی. اما به‌رغم ادعای حکومت و سیاست‌مداران افغانستان، هیچ آمادگی و ظرفیت لازم برای مواجهه و مذاکره با طالبان وجود ندارد. غنی می‌خواهد مدیریت صلح و رهبری مذاکرات در اختیار حکومت و حلقه ارگ باشد، اما بسیاری از رقبای غنی چنین ‌چیزی را نمی‌خواهند. به همین دلیل بارها حکومت را دور زده‌اند. تا کنون چندین‌ بار سیاست‌مداران افغانستان در غیاب حکومت با طالبان در کشورهای مختلف دیدار کرده‌اند. حتا در داخل حکومت وحدت ملی برای چگونگی صلح نیز اجماع نظر وجود ندارد. رییس‌جمهور غنی یک ‌چیز می‌خواهد، اقای عبدالله به‌عنوان رییس‌ اجرایی حکومت چیز دیگر. از این‌رو، اگر وزارت صلح قادر باشد این خلا را پر کند، یک نهادی در راستای تورم تشکیلاتی نیست و انتظار هم همین است که در این نهاد به صلح با یک چشم‌انداز بلند و همت عالی نگریسته شود. اما اگر این وزارت صلح تبدیل شود به یک نهاد حکومتی و در انحصار حلقه قدرت در ارگ، شکی نیست که «عدمش به ز وجود».

و گفتگوهای صلح و شکل گیری دو دیدگاه عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

پس از رهایی استادان دانشگاه آمریکایی از دست طالبان و در مقابل آزادی سه تن از مشهورترین چهره های طالبان از زندان های افغانستان و به موازات شتاب گرفتن روند صلح و شروع دو باره مذاکرات طالبان و ایالات متحده، شکاف میان سیاستمداران و جناح های سیاسی در افغانستان نسبت به صلح نیز بیشتر شده است. دیروز شورای عالی صلح از تقابل دیدگاه ها سخن گفت و به طور تلویحی از مواضع دولت انتقاد کرده است. هفته گذشته نیز کریم خلیلی رییس شورای عالی صلح به گونه ضمنی از دولت افغانستان انتقاد کرد و گفت که طالبان آماده مذاکره و صلح هستند اما با دولت و حکومت فعلی و مشخصا با رییس جمهور مذاکره نمی کند. او به نحوی حکومت و رییس جمهور غنی را مانع پیشرفت ها در روند صلح دانست.

نویسنده می افزاید :

گروه طالبان تنها در صورتی صلح را می پذیرد که همه چیز در اختیار آن قرار گیرد و دیگران اگر می خواهند با پذیرش ارزش های طالبانی در عرصه حضور داشته باشند. بنابراین در یک طرف گروه طالبان قرار دارد و دیدگاه هایش و کسانی که به خاطر چشمداشت هایی از چنین موضعی حمایت می کنند و در طرف دیگر دولت افغانستان قرار دارد و طرفدارانش که مدعی طرفداری از صلحی است که در آن ارزش های مدنی و دستاوردهای چندین ساله اخیر نیز محفوظ بماند

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان مردم کابل به امان خدا رها شده اند چنین نوشته است :

آلوده‌گی هوا معضل بسیار جدی است. تمام جمعیت کابل از اثر آلوده‌گی هوا در معرض بیماری قرار دارند، اما سازمان‌های دولتی و مقام‌های ارشد تا کنون کار جدی برای کاهش آلوده‌گی هوا و کنترل آن انجام نداده‌اند. اقدامات حکومت محدود به بستن چند ساختمان و مهر و موم دستگاه‌های سوخت یکی دو کارخانه بوده است؛ ولی آلوده‌گی هوای کابل معضلی است که با این اقدامات مهار نمی‌شود. حکومت و نهادهای مربوط، باید اقدامات بنیادی برای مهار آلوده‌گی هوای کابل انجام دهند. کارشناسان محیط زیست و آلوده‌گی هوا در کابل فراوان‌اند. همین اداره‌ی محیط زیست هم به کمبود کارشناس و متخصص روبه‌رو نیست. این کارشناسان باید هر چه عاجل یک برنامه‌ی کوتاه‌مدت و یک استراتژی برای مهار هوای آلوده‌ی کابل ترتیب دهند و نهادهای دولتی آن را اجرایی سازند. اقدام پولیس برای بستن چند ساختمان، به هیچ وجه کافی نیست.

در پایان هشت صبح می افزاید :

در کشورهای همسایه برای مقابله با آلودگی هوا، ساعت‌ها وقت رییس حکومت آن کشورها اختصاص داده می‌شود و اقدامات بسیار جدی‌ای روی دست گرفته می‌شود. اگر مثلاً کاهش آلودگی هوای کابل، با توقف بخشی از وسایط قابل مهار است، ‌باید به آن اقدام شود. اگر به اقدامات دیگری نیاز است باید هر چه زودتر روی دست گرفته شود. نباید جمعیتی که در کابل زنده‌گی می‌کنند در برابر هوای آلوده که دشمن صحت و زنده‌گی آنان است، به امان خدا رها شوند. در حال حاضر باشنده‌گان کابل تصور می‌کنند که به امان خدا رها شده‌اند و بلندپایه‌گان حکومت به فکر آنان نیستند. بلندپایه‌گان حکومت باید ثابت کنند که به حراست از حق حیات شهروندان که وظیفه‌ی‌شان است، توجه دارند و اقدامات لازم را برای مهار آلوده‌گی هوای کابل انجام می‌دهند.

بلندپایه‌گان حکومت می‌توانند از تجربه هند در مهار آلودگی دهلی نو و کشورهای دیگر نیز بیاموزند و هرچه زودتر اقداماتی را روی دست گیرند تا جمعیت بی‌پناهی که در کابل زنده‌گی می‌کنند، ‌بتواند نفس راحت بکشند.