بررسی مطبوعات چاپ کابل ۵ دلو 1398

“جمهوریت خواست مردم است" ، " از اختلاف ها در کابل تنها طالبان سود می برند" و "دست ما کوتاه و خرما برنخیل" عناوین مهمترین مطالب نشریات چاپ امروز کابل است.

“جمهوریت خواست مردم است” عنوان سر مقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

نظرسنجی انستیتوی مطالعات جنگ و صلح که هفته‌ی قبل منتشر شد نشان‌دهنده‌ آن است که نزدیک به ۷۰ درصد مردم افغانستان طرفدار نظام جمهوری‌ هستند.

این نظرسنجی نشان‌دهنده‌ آن است که مردم با هیچ نوع دیگری از نظام سیاسی موافق نیستند. این نظرسنجی یافته‌های پژوهش‌ها و نظرسنجی‌های قبلی را تایید می‎‌کند که اکثریت مردم خواستار نظام جمهوری برای کشورشان شده بودند.

در گذشته نظام‌های سیاسی یکی پی دیگر در کشور روی کار می‌آمد، ‌اما مردم عام در آن نقش جدی نداشتند. هر نیرویی با استفاده از غلبه‌ نظامی و حمایت خارجی به قدرت سیاسی دست می‌یافت و نظم سیاسی مورد نظرش را برقرار می‌ساخت. در هیچ مرحله‌ای از تاریخ از مردم عام پرسیده نشده بود که آنان خواستار چه نوع نظامی‌اند.

هشت صبح می افزاید :

مردم نمی‌خواهند که بازیگران غیر دولتی گفت‌وگوهای صلح را به پیش ببرند. سیاست‌مدارانی که برای منافع زودگذر خودشان حکومت را در تلاش‌های صلح دور می‌زنند، ‌باید بدانند که مردم از آنان حمایت نمی‌کنند. نظرسنجی انستیتوی جنگ و صلح نشان‌دهنده‌ی آن است که مردم مذاکره‌ای را مشروع می‌دانند که رهبری آن به دست حکومت باشد. مردم عام نمی‌خواهند که چند سیاست‌مدار در یک‌جایی بروند، ‌سندی را امضا کنند و بعد مفاد آن سند روی همه تحمیل شود.

"از اختلاف ها در کابل تنها طالبان سود می برند" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است:

با پیشرفت گفت‌وگوهای صلح در قطر، اختلاف‌ها در کابل یک‌بار دیگر دهن باز کرده است. جناح‌های مختلف داخلی یک‌دیگر را به نا کامی و انحصارگرایی در روند صلح متهم می‌کند. حامد کرزی، رییس‌جمهور پشین کشور که در حال حاضر بیشتر از جایگاه یک اپوزیسیون موضع‌گیری می‌کند و سیاست‌مداران دانه‌درشتی زیادی بر محوریت او دربازی‌های سیاسی دخیلند، حکومت را که بیشتر شاخه‌ی ارگ مد نظر است، به انحصارگرایی متهم می‌کند. عبداالله عبدالله رییس‌اجرایی حکومت وحدت ملی نیز در آخرین نشست شورای وزیران به صراحت گفت که صلح با محوریت یک وزارت یا یک فرد نمی‌آید. معنای روشن این سخنان آقای عبدالله به عنوان شریک قدرت در حکومت این است که رییس‌جمهور کرزی می‌خواهد تمام روند صلح را در اختیار داشته باشد. از این‌رو، این کار از نظر آقای عبدالله نیز انحصارگرایی است.

اطلاعات روز می افزاید :

واقع این است که تمام حناح‌های داخلی در افغانستان در اشتباهند. رییس‌جمهور غنی نمی‌تواند به تنهایی و از آدرس حکومت روند صلح به پیش ببرد. آقای غنی گفته تمام فعالیت‌های مذاکرات صلح افغانستان از سوی وزارت دولت در امور صلح این کشور پیش برده شود. با توجه به اختلاف عمیق سیاست‌مداران با حکومت و ضرورت حضور فراگیر تمام افغان‌ها در روند، وزارت صلح به تنهایی تمی‌تواند از عهده‌ی این‌کار بیرون شود. روند صلح با دید انحصاری به جایی نمی‌رسد. پس نباید هیچ حناحی خود را طرد شده از میدان احساس کند. کما این‌که هیچ کسی حق ندارد جایگاه حکومت افغانستان را در روند صلح نایده بگیرد. حکومت افغانستان به عنوان یک نهاد مشروع و مردمی  نقش مرکزی و بی‌بدیل در روند صلح دارد.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سر مقاله ای تحت عنوان آقای غنی ، "دست ما کوتاه و خرما برنخیل" چنین نوشته است:

اظهارات آقای غنی در خصوص سخنان و موضع‌گیری‌های داکتر عبدالله و حامدکرزی، در گفت‌وگویی در نشست داووس، در خصوص گفت‌وگوهای طالبان، گفته است که عبدالله و کرزی، به دلیل اینکه کاری از دست شان در امور صلح با طالبان بر نمی‌آید، انتقاد می‌کنند. او گفته است که دست این دو، به «انگور» نمی‌رسد می‌گویند که ترش است. یعنی آنها نمی‌توانند کاری برای صلح کنند به همین دلیل انتقاد می‌کنند. در عین حال غنی گفت که اگر گروه طالبان آماده نباشد که از خشونت دست بکشد، اجازه نخواهم داد که این گروه با سوءاستفاده از مذاکرات صلح با امریکا، به قدرت برگردد.

درپایان ماندگار می افزاید:

وضعیتی را که آقانی غنی برای عبدالله و کرزی وصف کرده است در حقیقت وصف حال خود اوست و به تبعیت از آن مردم افغانستان و این کل حالت کشور ماست که اصلا خوب نیست. برای آقای غنی پیشنهاد می‌کنیم که اول خودش سیاست تک‌گرایی را کنار بگذارد و در امر پروسۀ صلح در قدم نخست خودش را شامل سازد و بعد جایی برای دیگران هم باز کند تا هم دست او و دست همه «انگور» یا به عبارت درست این ضرب‌المثل به «آلو» برسد.