بررسی مطبوعات چاپ کابل 6 دلو 1398

" آیا صفر سازی تلفات غیر نظامی ممکن است" ، " چرا طالبان از آتش بس و حکومت از کاهش خشونت ها می ترسند" و" دو روی هفتاد سال روابط هند و افغانستان" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

آیا صفر سازی تلفات غیر نظامی ممکن است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

سازمان عفو بین الملل نگرانی تلفات غیرنظامیان را دارد و در بیانیه ای خود از تمام گروه های درگیر و از جمله گروه طالبان و دولت افغانستان می خواهد که به «صفر» رساندن تلفات غیرنظامیان فکر کنند. سوال مطرح می‌شود که آیا گزینه به صفر رساندن تلفات غیرنظامیان در افغانستان چه از طریق آتش بس و چه از طریق طرح کاهش خشونت امکان دارد یا خیر؟ پاسخ به این پرسش ساده نیست، چرا؟ چون که جنگ افغانستان جنبه های پیچیده دارد و تنها دو گروه که دولت و طالبان باشد باهم درگیر نیستند.

نویسنده می افزاید:

آنچه مربوط طالبان و دولت می‌شود، چه کاهش خشونت و چه آتش بس باشد، باید منتظر گذر زمان نشست و دیده شود که در فصل بهار طالبان توانایی عملی سازی طرح کاهش خشونت را دارند یا خیر؟

و چرا طالبان از آتش بس و حکومت از کاهش خشونت ها می ترسند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

طالبان و ایالات متحده امریکا بر سر انتخاب «آتش‌بس» و یا «کاهش خشونت‌ها» اختلاف نظر پیدا کرده‌اند. این اختلاف ‌نظر ظاهراً گفت‌وگوهایی که در روزهای اخیر پشت درهای بسته و جهت آماده‌گی برای برگزاری دور دهم گفت‌وگوهای رسمی صلح صورت می‌گرفت را نیز با بن‌بست روبه‌‎رو ساخته است. حکومت افغانستان مقوله کاهش خشونت‌ها را «بی‌مفهوم» می‌خواند و طالبان می‌گویند که از درخواست‌های مکرر زلمی خلیل‌زاد خسته شده‌اند.به نظر نمی‌رسد که طالبان به ساده‌گی تن به «آتش‌بس» بدهند. در علم سیاست مفهوم مستقلی با عنوان «کاهش خشونت‌ها» که از آن به عنوان یک ره‌یافت و نگرش استفاده شود، وجود ندارد. در کشورهای جنگ‌زده، هر گفتمانی که به صلح منجر شده، پیش‌شرط آن آتش‌بس بوده است. 

هشت صبح می افزاید :

هرگاه اراده جدی برای آوردن صلح وجود داشته باشد، پیدا کردن بدیل یا تن دادن به یکی از مقوله‌ها دشوار و ناشدنی نیست. حکومت، ایالات متحده امریکا و سیاسیون کشور نباید فراموش کنند که امیدواری مردم به پایان نیم قرن زد‌و‌‌بند در افغانستان در ماه‌های اخیر افزایش یافته است و مواردی از این‌دست نباید همه‌ی آمال و آرزوهای مردم افغانستان را به یأس و نا‌امیدی تبدیل کند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی اطلاعات روز که در سرمقاله ای تحت عنوان دو روی هفتاد سال روابط هند و افغانستان چنین نوشته است:

روز جمعه روابط دیپلماتیک هند و افغانستان ۷۰ ساله شد. باور غالب این است که روابط هند و افغانستان پایدار و نامحدود است. هند در طول نزدیک به دو دهه‌ی گذشته از متحدان منطقه‌ای عمده افغانستان بوده  و سهم بزرگی در بازسازی کشور داشته است. به عبارت دیگر، در سال‌های پس از شکست طالبان و روی کار آمدن نظم نو در افغانستان، هند پنجمین کشور بزرگ کمک‌کننده به بازسازی افغانستان بوده‌است.

در پایان اطلاعات روز می افزاید: 

دوستی هند با افغانستان می‌تواند برای خیلی از کشورها از جمله پاکستان درسی بزرگی باشد. اگر هر کشوری در افغانستان بخواهد نقش سازنده بازی کند، مردم افغانستان قدردان آن‌خواهد بود. باور غالب این است که روابط هند و افغانستان پایدار و نامحدود است اما برعکس، غالبا باور عمومی بر این است که پاکستان در تلاش ایجاد دولت دست‌نشانده‌ی خود در افغانستان می‌باشد تا از این طریق منافع خود را در این کشور تامین نموده و در مناسبات سیاسی در افغانستان دست بالایی را داشته باشد. از این‌رو، مردم افغانستان نسبت به پاکستان از یک‌سو به‌دلیل روابط نظامی این کشور با طالبان و سایر گروه‌های شبه‌نظامی در افغانستان و از سوی دیگر به‌دلیل خصومت‌ها و درگیری‌های جاری در مرز، بیش‌تر نگاه منفی دارند.