بررسی مطبوعات چاپ کابل 9 دلو 1398

"شریک دزد ، رفیق قافله" ،" تاجنگ باشد محتاج بیگانگان خواهیم بود" و " به جای نصیحت پاکستان ، ناله ی مردم غور را بشنو" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

شریک دزد ، رفیق قافله عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است :

 افسر وزارت داخله می‌گوید رهبری حوزه یازدهم پولیس کابل با تبه‌کاران در ارتباط هستند. افسر پولیس همچنان ادعا می‌کند که در طول یک‌ونیم سال مأموریت او صدها مورد متهم را به‌دلیل رفتارهای جرمی گرفتار کرده، اما رهبری این حوزه افراد متهم را در بدل پول رها کرده است. این ادعا تکان‌دهنده است و شهروندان زیادی بارهای از این موضوع نگرانی‌ کرده‌اند.

شهروندان کابل مدت‌هاست انتقاد می‌کنند که مسئولان حوزه‌های امنیتی کابل با تبه‌کاران دست دارند. یعنی روز رفیق مردم و شب شریک دزدند. بارها مردم چشم‌دیدهای خود را از این هم‌دستی گفته‌اند، اما این صداها هرگز شنیده نشده است. اگر ثابت شود که چنین چیزی درست است، در واقع شاه‌کلید ناامنی‌های اخیر کابل پیدا می‌شود. برای اولین‌بار وزارت داخله این موضوع را جدی گرفته و گفته که تحقیق در مورد ادعای این افسر پولیس را آغاز کرده است. این‌ کار برای مردم روزنه‌ی امید برای مهار ناامنی‌های اخیر کابل است.

اطلاعات روز می افزاید :

پولیس برای تأمین امنیت شهر کابل راه درازی را در پیش دارد. با وعده و اقدام نمادین مشکل جدی ناامنی و گراف بلند جرم و جنایت در کابل حل نمی‌شود. از طرف دیگر، مراجعه به یک یا چند دلیل شناخته‌شده برای بررسی فراز و فرود آمار جرایم جنایی در کابل راه حل نیست. این موضوع به یک گفتمان کلان‌تری نیاز دارد. اما اولین گام این است که وزارت داخله به مردم اطمینان دهد که افراد پولیس با تبه‌کاران در کابل در ارتباط نیستند.

ادعای یک افسر پولیس از این جهت مهم است که او می‌گوید برای ادعایش سند دارد. این موضوع به بررسی جدی نیاز دارد. اگر این ادعا درست است باید جلو این فاجعه گرفته شود. تا زمانی که مردم به پولیس اعتماد نداشته باشند، قطعا پولیس در مهار ناامنی‌ها ناکام خواهد بود. از طرف دیگر، مردم زمانی همکار نیروهای امنیتی خواهند شد که به آن‌ها اعتماد داشته باشند.

و تاجنگ باشد محتاج بیگانگان خواهیم بود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است :

ادامه جنگ در کشور مردم ما را محتاج و دست نگر کشورهای جهان کرده است. با این وضعیت شاید سال‌های درازی در صورت تداوم جنگ، ویرانی و کشتار مردم ما ادامه یابد. افزون بر جنگ‌ها، نبود حکومت‌داری خوب در هجده سال گذشته فرصت‌ها و امکانات خیلی غنیمت را از ما گرفت.

کمک‌های جامعه جهانی حیف و میل شد و در نتیجه فساد گسترده در حکومت و نبود نظارت از پروسه هزینه شدن کمک‌های جامعه جهانی، صدها میلیون دالر از این کمک‌ها دوباره به کشورهای کمک کننده برگشته است.

در چنین وضعیتی، فقر و نداری، بیکاری و نبود امکانات اشتغال زایی در افغانستان مردم را گرفتار گرسنه‌گی کرده است چنانچه صدها هزار تن از شهروندان ما همین اکنون قادر نیستند سه وقت غذا دریافت کنند و نیازمند کمک‌های کشورهای دیگر جهان می‌باشند.

آرمان ملی می افزاید :

به خاطر باید داشته باشیم که تأمین صلح در کشور افزون بر این‌که نیاز امروز و فردای ما برای داشتن زنده‌گی مطلوب است، در واقع زمینه سازی برای زنده‌گی بهتر فرزندان و نسل‌های آینده نیز می‌باشد.

با پایان یافتن جنگ‎ها، زمینه‎های کار و اشتغال به مردم، تحصیل و آموزش بیشتر و بهتر برای کودکان، نوجوانان و جوانان میسر شده تجارت رونق می‎گیرد و هزینه‌های سرسام آوری که امروز در میدان‌های جنگ صورت می‌گیرد، در راه عمران، نوسازی و بازسازی افغانسان به کار خواهد رفت و ما دیگر محتاج دیگران نخواهیم بود، تا از دیگران گدایی کنیم

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی ماندگار که در سرمقاله ای تحت عنوان به جای نصیحت پاکستان ، ناله ی مردم غور را بشنو چنین نوشته است :

از یک هفته به این‌طرف مردم ولایت غور یک فهرست از خواسته‌های‌شان را ترتیب کرده‌اند و خوا ستار عملی شدنِ آن اند و به همین دلیل اعتراض‌هایی را در این ولایت سامان داده‌اند. این خواسته‌ها نه غیرقانونی اند و نه هم غیرشرعی؛ بل آن‌ها با اقدامات مدنی‌ و مسالمت‌آمیز، حقوق شهروندی‌شان را تذکر داده‌اند و خواستار پاسخ‌گوییِ مسوولانِ دولتی شده‌اند. اما گویی تمام ارکان حکومت به‌خصوص ارگ در خواب اند و هیچ خبری از اوضاع غور ندارند. گویا غور در محاسبات آن‌ها، یکی از ولایت‌های افغانستان نیست و مردم آن نیز شهروندانِ این کشور محسوب نمی‌شوند در پایان ماندگار می افزاید :

 ولی وقتی بخش کوچکی از مردم پاکستان مطالباتی طرح می‌کنند و رهبرشان از طرف حکومت پاکستان بازداشت می‌شود، ارگ در زودترین فرصت به آن واکنش نشان می‌دهد، از حقوق بشر و حمایت از حرکت‌های مدنی سخن می‌گوید و خواستار رهایی رهبر معترضین می‌گردد. به تعقیب آن، حامدکرزی نیز موضعی مشابه اتخاذ می‌کند و در کمالِ سخاوت و بشر‌دوستی چند حرکتِ اعتراضی در برابر اقدام پاکستان در افغانستان راه‌اندازی می‌شود.

این در حالی است که آقای غنی خود از سابقۀ خوبی در برخورد با اعتراضاتِ مدنی برخوردار نیست.