بررسی مطبوعات چاپ کابل 13 دلو 1398

"نتیجه ی انتخابات چه خواهد شد" ، "پایان اعتراض پایان کار نیست" و"بن بست در دوحه راه حل در کابل" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

نتیجه ی انتخابات چه خواهد شد عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:

از زمانِ تعیین‌شده توسط کمیسیون مستقل شکایت‌های انتخاباتی برای بازشماری و سنجشِ آرا مدتی سپری شده ‌است، اما هنوز کمیسیون شکایت‌های انتخاباتی نتیجۀ کارش را اعلان نکرده ‌است. در کنار این مسأله، اخیراً مباحثاتِ انتخاباتی در رسانه‌های کشور کمرنگ شده و دیگر جذابیتِ گذشته‌اش را برای مخاطبان از دست داده است. اما تکت‌های انتخاباتیِ معترض بر نتایج ابتدایی انتخابات همچنان چشم به‌راهِ کار کمیسیون شکایات اند و کمیسیون شکایات نیز ممکن است تا چند روزِ دیگر نتایج کارش را به کمیسیون انتخابات بسپارد؛ نتایج کاری که هنوز برای انجام درستِ آن مشکلاتِ زیادی بر سرِ راه کمیسیون شکایت‌ها وجود دارد.

ماندگار می افزاید :

اکنون معلوم نیست که جدال‌ها میان کمیسیون شکایت‌های انتخاباتی و کمیسیون انتخابات به کجا رسیده و در واقع کمیسیون چه کارِ مفیدی را انجام داده است. برای مردم افغانستان بسیار مهم است که بدانند که سرنوشتِ انتخابات چه خواهد شد؛ زیرا نگرانی این است که کمیسیون شکایت‌ها زیر تأثیر فشارها و هدایت‎های ارگ، تصمیمی اتخاذ کند که هم اعتماد مردم را از این پروسه سلب نماید و هم افغانستان را به بحران‌هایِ ممتد سوق دهد.

روزنامه ی اطلاعات روز در سرمقاله ای تحت عنوان پایان اعتراض پایان کار نیست چنین نوشته است :

حکومت در نهایت نسبت به اعتراض‌های مردم غور بی‌تفاوت نماند. پس از آن‌که مردم ده روز تمام، دوازه‌های ادارات دولتی در این ولایت را بستند، حکومت وعده‌ی ساخت و تأمین برق را به مردم غور داد. این کار یک قدم به پیش است، اما کافی نیست و نمی‌تواند لکه‌ی رفتار تبعیض‌آمیز و نابرابر را از دامن حکومت پاک کند. دو سال پیش نیز در پی چندین روز تظاهرات شهروندان غور، حکومت وعده داد که به محرومیت غور توجه می‌کند، اما هرگز آن وعده‌ها عملی نشد.

اطلاعات روز می افزاید :

متأسفانه حکومت تا حالا به مردم وعده‌های زیادی داده است، اما کم‌تر موفق شده به وعده‌ها عمل کند. رییس‌جمهور محمداشرف غنی پنج سال پیش در کمپین‌های تبلیغاتی خود وعده داده بود که زندان مرکزی را می‌شکند. از این وعده‌ها بیش از پنج سال گذشته، نه‌تنها که به آن عمل نشده که اکنون مردم ناگزیر است برای حداقل امکانات رفاهی دروازه‌های ادارات را ببندند و با حکومت در تقابل برخیزند.

و بن بست در دوحه راه حل در کابل عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

دیروز زلمی خلیلزاد نماینده خاص ایالات متحده در امور صلح افغانستان پس از یک سفر به پاکستان و گفتگوهای فشرده با مقامات این کشور، وارد کابل شده و بناست که با رهبری حکومت افغانستان و رهبران جناح های سیاسی در مورد صلح گفتگو کند. به نظر می‌رسد که گفتگوهای آقای خلیلزاد با نمایندگان طالبان در قطر نیز به نحوی دچار بن بست شده و از ظاهر امر پیداست که هیچ گشایشی در گفتگوهای قطر رونما نگردیده. با توجه به این که نزدیک به یک سال است که گفتگوهای مفصل و دوام دار بین نمایندگان طالبان و نماینده خاص وجود داشته است، چرا هیچ روزنه روشنی در صلح پدیده نیامده است؟

نویسنده می افزاید :

واقعیت این است که دولت افغانستان علی رغم چالش‌های درونی می‌تواند نقش مثبت و تعیین کننده در روند صلح داشته باشد و عملی شدن هر گونه توافق را تضمین کند. آزادی دو استاد پوهنتون آمریکایی از چنگال طالبان در بدل رهایی سه تن از سران طالبان نمونه روشن از توانمندی و ظرفیت دولت افغانستان در روند صلح است. امید می‌رود که از این پس هیچ گفتگویی در غیبت دولت افغانستان صورت نگیرد و برای به حاشیه راندن دولت، به طالبان و مافیای قدرت و ثروت بیش از این اهمیت داده نشود. هر یک از طرف‌های قضیه به اندازه توان خود باید تواقع داشته باشد و به همان اندازه در روند گفتگوها و مذاکرات صلح سهیم شود.