بررسی مطبوعات کابل 17 میزان

افغانستان با ثبات و امن به نفع جهان است .

افغانستان با ثبات و امن به نفع جهان است  عنوان سرمقاله ی روزنامه ی انیس است که در آن چنین آمده است :

کنفرانس بین المللی بروکسیل در مورد افغانستان که 70 کشور و حدود سی سازمان بین المللی در آن اشتراک ورزیده بودند، روز پنجشنبه گذشته در بلجیم به پایان رسید افغانستان توانست در این نشست بزرگ حمایت جامعه جهانی را به دست آورد.

بر بنیاد توافق این نشست، جامعه جهانی 15 میلیارد دالر را به افغانستان در چند مرحله و در چند بخش تا چهار سال آینده می پردازد، اما این کمک ها در بدل تعهداتی از سوی حکومت افغانستان پرداخته خواهد شد.

محمد اشرف غنی رییس جمهوری اسلامی افغانستان در یک نشست خبری در پایان روز دوم نشست، گفت که حکومت افغانستان از این پس، بیشتر از پیش با فساد مبارزه خواهد کرد، به حقوق زنان توجه نموده و د حل بحران مهاجرت از هیچ تلاشی دریغ نمی کند.

انیس می افزاید : در این میان، هند گفته است که نمی خواهد کمک هایش به کابل محدود به زمان باشد بلکه علاقه دارد این کمک ها و حمایت های مالی دوامدار باشد.مردم افغانستان، از این کمک های جامعه جهانی به خوبی استقبال می کنند و از رهبران حکومت می خواهند، علاوه براین که پول های کمک شده را با شفافیت برای پیشرفت و ترقی مشور به مصرف رسانده وتعهدات نشست بروکسل را نیز در اولویت های کاری خویش قرار دهند.

و غنی این بار چه کسانی را مدال می دهد  عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است : شکی نیست که عواملِ اصلیِ سقوط قندوز برملا نخواهند شد و فقط همین حرفِ والی کنونیِ قندوز مهم پنداشته خواهد شد که الله مردمانِ کندز را کشته است و کسی هم به این حساب مقصر شناخته نمی‌شود!این نوع برداشت‌ها و فهم‌های نابخردانه از بحثِ قندوز نشان می‌دهد که حلقاتی دم‌کلفت در ایجاد بحران نقش دارند و بعد هم در برابرِ پرسش‌های مردم این‌گونه بی‌باکانه و سربه‌هوا برخورد می‌کنند و جنایت‌ها و خیانت‌ها و ناکامی‌های‌شان را به گردنِ خدا می‌اندازند. بنابراین با چنین منطق و برداشت و سیاستی، چگونه می‌شود حق را به حق‎دار رساند و چگونه می‌شود به زندگیِ صلح‌‎آمیز امیدوار بود.

ماندگار می افزاید :  یقیناً در این میانه یک سوال نیز مطرح است و آن‌هم این‌که: «چه کسانی این‌بار از دستانِ آقای غنی در قندوز مدال دریافت خواهند کرد؛ آیا بازهم والی و رییس امنیت و آنانی که (اگر احتمالِ همکاری‌شان با دشمن را مطرح نکنیم) دست‌کم ناتوانی و ضعف‌شان سبب تکرارِ فاجعۀ گذشته شد، مدال دریافت خواهند کرد؟»به یاد داریم سالِ پار بعد از سقوط قندوز و جنایت‌هایی که در آن‌جا صورت گرفت، رییس‌جمهور والیِ آن‌ زمان را خانه‌نشین اما حفظش کرد و به رییسِ امنیتِ آن ولایت درحالی‌که طالبان آن اداره را تصرف و همۀ اسنادِ محرمش را با خود برده بودند و چندین مقامِ بیکاره و ملامت و متهمِ دیگر مدال داد، اما در عوض از آنانی که مقاومت کرده و دوباره کنترلِ شهر را به‌دست گرفتند و قربانی دادند و افتخار آفریدند، هیچ یاد نکرد. 

نشست بروکسل ،دستاوردها و دشواری های آینده عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان است که در آن چنین آمده است : افغانستان در پانزده سال گذشته کارنامه خوبی در بخش مصرف کمک های جامعه جهانی نداشته است. فساد اداری و حیف و میل بی رویه کمک ها، تأثیرات مثبت کمک های صد میلیاردی را به شدت تقلیل داده است. حکومت افغانستان چهار سال قبل وعده سپرده بود که با فساد مبارزه می کند و شفافیت لازم را در مصرف کمک ها به وجود می آورد؛ اما نتوانست به وعده های خود عمل کند. وجود صدها پروژه خیالی، ابعاد شرم آلود فساد اداری در افغانستان را بیشتر برملا کرد. سیاست های مبهم و نامشخص حکومت، به وزن و اعتبار حکومت افغانستان در انظار کشورهای کمک دهنده، لطمه زد و روند همکاری های دوامدار آنها را در هاله از ابهام و نگرانی قرار داده بود.

نویسنده می افزاید : باید توجه داشت که نشست بروکسل برای افغانستان دو رویه داشت: یک رویه آن تعهدات مالی کشورهای جهان برای توسعه و بازسازی افغانستان است؛ اما رویه دیگر آن شرایطی است که برای این کمک ها گذاشته شده است.جامعه جهانی از حکومت افغانستان انتظار دارد که از این کمک ها در راستای دولت سازی، برقراری نظم و ثبات، اصلاحات در سیستم قضایی و حاکمیت قانون استفاده کرده و حجم گسترده فساد اداری را در کشور کاهش دهد افزون براین که با ایجاد یک میکانیزم مؤثر، اعتبار انتخابات را در کشور افزایش داده و اعتماد مردم را نسبت به انتخابات و سایر ارزش های دموکراسی تقویت کند. حکومت مکلف است که از طریق ایجاد فرصت‌های شغلی، فقرزدایی کند و به مشکلات سوء تغذیه کودکان، نبود امنیت غذایی، مراقبت‌های بهداشتی ضعیف و فقر رسیدگی کند.

تأکید جامعه جهانی روی واژه های اصلاحات، حکومتداری، عدالت برای همه، حاکمیت قانون و انتخابات عادلانه و محرومیت زدایی در جامعه، نشان می دهد که این بار نظارت جامعه جهانی در نحوه مصرف کمک ها، حکومت افغانستان را با فشارهای بیشتری مواجه خواهد کرد. گذر زمان نشان خواهد داد که آیا حکومت خواهد توانست از این آزمون دشوار مؤفقانه بیرون بیاید یا خیر؟