بررسی مطبوعات چاپ کابل 29 دلو 1398

" نه حکومت موازی راه حل است ، نه نادیده گرفتن مطالبات مشروع نامزدان" ، " پرهیز از بحران مسوولیت همه است" و" کاهش خشونت ها باید منجر به آتش بس دایمی و آغاز گفتگوهای بین الافغانی گردد " ، مهمترین عناوین سرمقاله های روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی هشت صبح در سرمقاله ای تحت عنوان نه حکومت موازی راه حل است ، نه نادیده گرفتن مطالبات مشروع نامزدان چنین نوشته است :

نه حکومت موازی راه حل است و نه اعلام نتایجی که مورد تایید نهادهای ناظر بر انتخابات نباشد. افغانستان تجربه‌ی حاکمیت‌های موازی و چندگانه را دارد. آن وضعیت به تمام بخش‌ها و فرهنگ‌های افغانستان آسیب رساند. روزگاری بود که هر گوشه‌ی کشور زیر سلطه‌ی حکام جداگانه بود و برای هر کدام در محل‌های زیر سلطه‌ی‌شان سکه ضرب می‌شد. مام نهادهای ناظر بر انتخابات که بخشی از جامعه‌ی مدنی هستند و پروژه‌های نظارتی و تحقیقی‌شان را نهادهای بین‌المللی تمویل می‌کنند، به عمل‌کرد کمیسیون مستقل انتخابات انتقاد دارند. این نهادها بیش‌تر عمل‌کردهای کمیسیون مستقل انتخابات را انتقاد کرده‌اند. کمیسیون مستقل انتخابات نتوانسته است که رضایت نسبی نهادهای ناظر بر انتخابات را به دست بیاورد چه رسد به این که اعتماد ستادهای نامزدان انتخابات ریاست جمهوری را کسب کند. به همین دلیل است که نامزدانی که از سوی کمیسیون مستقل انتخابات بازنده‌ی انتخابات تشخیص داده شده‌اند، نتیجه‌ی انتخابات را نمی‌پذیرند و این کمیسیون را متهم به قانون‌شکنی و جانب‌داری می‌کنند.

هشت صبح می افزاید:

راه حل این است که کمیسیون مستقل انتخابات به گونه‌ای عمل کند که حداقل نهادهای ناظر بر انتخابات نتیجه‌ی کارش را تایید کنند. اگر کمیسیون مستقل انتخابات مورد تایید نهادهای ناظر هم نباشد، روشن می‌شود که یک جای کار ایراد دارد. کمیسیون مستقل انتخابات باید روند بازشماری و اعلام نتایج نهایی را به گونه‌ای مدیریت کند که نهادهای ناظر بر انتخابات سلامت نسبی آن را تایید کنند.

و پرهیز از بحران مسوولیت همه است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است :

انتخابات به وضعیت مشابه جنجال‌های انتخاباتی ۲۰۱۴  رسیده است. به‌نظر می‌رسد تیم ثبات و همگرایی می‌خواهد به فشار نامتعارف متوسل شود. این تیم از دو روز به این‌سو و در اعتراض به کار نهادهای انتخاباتی گفته که در صورت اعلام نتایج «تقلبی» حکومت موازی تشکیل خواهد داد. در انتخابات ۲۰۱۴ نیز به‌دلیل ادعای تقلب کمیسیون انتخابات نتوانست هیچ برنده‌ای را اعلام کند. در نهایت حکومت وحدت ملی تشکیل شد. هر نوع فشار نامتعارف در چنین شرایط برای افغانستان سنگین تمام می‌شود. از یک‌طرف ثبات سیاسی و امنیتی ضعیف است و از طرفی گفت‌وگوهای صلح در جریان است. حالا یک راه حل این است که نهادهای انتخاباتی پیش از این‌که نتیجه نهایی را اعلام کند، به خواست دسته‌های معترض در مورد ۳۰۰ هزار رای جنجالی رسیدگی کند. با نادیده‌گرفتن اعتراض‌ها نمی‌توان جلو به بحران‌رفتن انتخابات را گرفت. این تصور هم درست نیست که کاری از دست کسی برنمی‌آید. واقعیت این است که بسته‌ماندن دفترهای ساحه‌ای کمیسیون مستقل انتخابات در هفت ولایت، نشان داد که دسته‌ی انتخاباتی داکتر عبدالله توان اعمال فشار را دارد و هر نوع فشار نامتعارف می‌تواند سر از هرج و مرج درآورد و ثبات سیاسی را به خطر اندازد.

اطلاعات روز می افزاید :

نهادهای انتخاباتی این صلاحیت را دارند که برنده و بازنده‌ی انتخابات را اعلام کند. دسته‌های انتخاباتی حق ندارند که در کارهای کمیسیون‌های انتخاباتی دخالت کند. اصل حاکمیت قانون حکم می‌کند به تصمیم نهادهای انتخاباتی احترام گذاشته شود. اما مسئولیت کمیسیون‌های انتخاباتی هم این است که رفتار مبتنی بر قانون داشته باشند. تا کنون پرسش‌های بسیار جدی وجود دارد که برای آن پاسخ روشنی از سوی نهادهای انتخاباتی داده نشده است. در سوی دیگر، اعتراض حق نامزدان است. نهادهای انتخابانی مکلف است اعتراض‌ها را بشنود و برای آ‌ن‌ها پاسخ دهد. مشکل کار این است که کمیسیون انتخابات بدون توجه به اعتراض‌ها نتیجه ابتدایی را اعلام کرد و کمیسیون شکایات نیز با تصمیم‌های مبهم زمینه‌ی یک جنجال تازه را فراهم کرد. 

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی انیس که در سرمقاله ای تحت عنوان کاهش خشونت ها باید منجر به آتش بس دایمی و آغاز گفتگوهای بین الافغانی گردد چنین نوشته است :

محمد اشرف غنی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان در حاشیه نشست امنیتی مونیخ در آلمان با وزیر امور خارجه و وزیر دفاع ایالات متحده همچنان زلمی خلیلزاد نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان و قوماندان عمومی نیروهای حمایت قاطع دیدار کرد که در این دیدار وزرای خارجه و دفاع امریکا تأکید کردند که توافق با طالبان احتمالاً در هفته آینده، نهایی خواهد شد و محتویات مشروط دارد، آنان تصریح کردند که هیچ یک از بندهای توافقنامه بدون شرط نیست و طالبان ممکن است دست به تبلیغات اغوا کننده بزنند، اما واقعیت و اصل موضوع این است که آنان حاضر شده اند، دست از خشونت بردارند و اذعان به جامعه کثرت گرا کنند.

در پایان انیس می افزاید :

بحث و موافقت با کاهش خشونت ها، بیانگر این واقعیت است که بار دیگر روند گفتگوهای صلح به مرحله حساسی رسیده است و این امکان را نیز محتمل می سازد که در روزهای آینده توافقنامه صلح میان امریکا و طالبان به امضا برسد.اگرچه پیشرفت در گفتگوهای صلح، برای مردم افغانستان امیدوار کننده است، اما این به معنای پایان نگرانی مردم افغانستان نیست، بلکه مردم افغانستان انتظار دارند تا کاهش خشونت ها منجر به آتش بس دایمی و آغاز گفتگوهای بین الافغانی گردد تا نتیجه حاصله از آن منجر به یک صلح پایدار، سراسری و با عزت باشد که تمام مردم افغانستان خود را در آن مصون احساس گردد.