بررسی مطبوعات چاپ کابل 3 حوت 1398

"بحران پیش آمده نباید دست کم گرفته شود" ، " روزنه ی امید گشوده شد" و " سناریوهای بعد از توافق طالبان و ایالات متحده" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

بحران پیش آمده نباید دست کم گرفته شود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است:

وضعیت پیش‌آمده نشان می‌دهد که ثبات سیاسی افغانستان در معرض خطر فروپاشی قرار گرفته و کشور وارد مرحله‌ی جدید بحران مشروعیت نظام سیاسی شده است. مشروعیت سیاسی تنها به اعلام نتایج انتخابات بسته نیست، پذیرش نتیجه‌ی انتخابات مهم‌تر است. اگر مدعیان قدرت نتیجه را نپذیرد، روشن است که ثبات سیاسی و مشروعیت نظام در معرض خطر جدی قرار می‌گیرد. نتیجه‌ی نهایی انتخابات را اغلب دسته‌های انتخاباتی نپذیرفته‌اند. حالا هم غنی و هم عبدالله خودشان را رییس‌جمهور می‌دانند. هواداران آقای عبدالله در برخی از ولایت‌ها عکس‌های آقای غنی را پایین کشیدند و در برخی از ولایت‌ها نیز عکس‌های آقای عبدالله دور انداخته شده‌ است. ممکن است این تنش‌ها بیش‌تر شده و به کابل هم کشیده شود و مانورهای خیابانی جایش را به تنش‌های جدی‌تری بدهد. از این‌رو، جریان‌های سیاسی کاری نکنند که وضعیت از این هم بدتر شود.

اطلاعات روز می افزاید :

 ضرورت است که تلاش تمام طرف‌ها معطوف به حل مشکل باشد، نه پیچیده‌کردن آن. دسته‌ی ارگ و جریان‌های همسو با آن باید درک کند که نمی‌تواند اعتراض‌های نیروهای سیاسی دیگر را نایده بگیرد. جریان‌های سیاسی بیرون از حلقه ارگ یک‌صدا و با قاطعیت نتیجه‌ی اعلام‌شده را مردود اعلام کرده‌اند. بنابراین اوضاع آبستن تحولات نگران‌کننده‌ است. جریان عمده مخالف ارگ به‌شمول دسته ثبات و همگرایی باید متوجه این وضعیت باشد که با حکومت موازی و دامن‌زدن به خشونت‌ها راه به جایی نمی‌برند. این کار فقط به پیچیده‌ترشدن وضعیت کمک می‌کند.

و روزنه ی امید گشوده شد عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است:

سرانجام مردم افغانستان پس از چهل سال جنگ ویران‌گر و تباه کننده، از نیمه دیشب، شاهد برقراری روندی که به نام کاهش خشونت می‌باشد، بودند. این بدان معنیست که طرف‌های در گیر این جنگ ویرانگر توافق کردند تا برای هفت روز تفنگ‌های شان را بر تاق‌ها بیاویزند و به روی همدیگر شلیک نکنند.شهروندان افغانستان از این توافق در راستای توقف جنگ ها خیلی خرسند هستند و امیدوار هستند، تا این توافق، سرانجام به پایان جنگ ها در کشور ما منجر گردد. مردم باور دارند آتش بس و توقف جنگ در افغانستان طرفین را مطمین می‌سازد که آن‌ها می‌توانند در پشت میز گفت‌وگو به مشکلاتی پایان بدهند که عامل آن‌ها هم بیگانه‌ها و خودشان می‌باشند.

آرمان ملی می افزاید :

مردم آرزو دارند تا هرچه زود تر گفت‌وگو کننده‌گان افغانی برای مذاکره با طالبان مشخص شود که در آن نماینده‌گان همه جریان‌های سیاسی مطرح و حکومت افغانستان حضور داشته باشند. همه شمول بودن این فهرست سبب می‌شود که مذاکرات به خوبی پیش برود و شاید آن‌ها با طالبان به زودی قادر شوند راه حل‌های مناسبی پیدا کنند تا به جنگ پایان بدهند و مردم و کشور را از بد بختی‌های جاری نجات بدهند. مانیک می‎دانیم که افغانستان نمی‌تواند برای همیشه میدان جنگ باشد. هرجنگی در جهان یک روزی پایان یافته و این ویژه‌گی را باید مخاصمت‌ها در افغانستان نیز داشته باشد. جنگ و مصیت بر ای ما بدبختی و فاجعه آورده است و باید به آن‌ها انجامی بیابیم تا بتوانیم در سایه آرامش و صلح همیشه‌گی، برای مردم و کشور مان راه‌های سعادت و خوشبختی بیابیم.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی افغانستان ما که در سرمقاله ای تحت عنوان سناریوهای بعد از توافق طالبان و ایالات متحده چنین نوشته است :

از امروز برای یک هفته طرح «کاهش چشمگیر خشونت» از سوی طالبان به اجرا گذاشته می‌شود. طرحی که بعد از شکست مذاکرات 9 دوره‌ای صلح میان ایالات متحده آمریکا و طالبان در قطر، از سوی طالبان مطرح شده و مدت‌های زیادی روی آن بحث و تبادل نظر جریان داشت. خصوصا این طرح در زمانی از سوی طالبان مطرح شد که از یک سو مذاکرات آنها باشکست مواجه شده بود و از سوی دیگر، گزینه آتش‌بس دایمی از سوی دولت افغانستان همواره به صورت جدی و پیاپی به عنوان یکی از پیش‌شرط‌های گفتگوهای صلح مطرح می‌شد.

در پایان نویسنده می افزاید :

اگر طالبان حاضر به گفتگو با دولت افغانستان شوند، پس آنها مشروعیت دولت را نیز پذیرفته اند، با این دولت صلح می‌کنند و وارد نظام می‌شوند. چیزی که همواره از سوی طالبان تا اکنون رد شده است. طالبان تا کنون بیشتر از این که خواهان شریک شدن در دولت باشند، برنامه تسخیر کامل دولت را به پیش برده‌اند. اگر طالبان از این خواست خود که تسخیر کامل قدرت و تغییر ساختار حقوقی نظام باشد، دست بکشند به این معناست که جمهوریت و نظام مبتنی بر قانون اساسی ادامه پیدا می‌کند، طالبان نیز بخشی از نظام می‌شوند و در مسیری که 19 سال طی شده، همراه و همگام می‌شوند.