بررسی مطبوعات چاپ کابل 10 حوت 1398

"آتش بس باید دایمی شود" ، " آیا فصل تازه ای در راه است" و " امضای توافقنامه ی صلح پایان کار نیست" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

آتش بس باید دایمی شود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است :

موافقت‌نامه‌ای که به احتمال زیاد به جنگ امریکا و طالبان پایان می‌دهد، ‌امروز بین دوطرف امضا خواهد شد. متن این موافقت‌نامه را در افغانستان تا حال هیچ کسی ندیده است به همین دلیل نمی‌توان در مورد مفاد آن اظهار نظر کرد. برخی از اعضای کنگره‌ی ایالات متحده در نامه‌ای به وزیر خارجه‌ی آن کشور نوشته‌اند که برخی رسانه‌ها از ضمایم محرم موافقت‌نامه‌ی امریکا و طالبان خبر داده‌اند و شماری دیگر از ایجاد مراکز مشترک مبادله‌ی معلومات استخباراتی بین امریکا و طالبان سخن می‌گویند. اعضای کنگره‌ به وزیر خارجه‌ی امریکا گفته‌اند که هر چه زودتر به آنان در این مورد معلومات بدهد و موافقت‌نامه را پس از امضا عمومی بسازد.

هشت صبح می افزاید :

حکومت ظاهراً حاضر است که زندانیان طالبان را در بدل دایمی شدن آتش‌بس و آغاز گفت‌وگوهای میان‌افغانی آزاد کند. طالبان فهرست زندانیان‌شان را آماده کرده‌اند و یک هیات از جانب حکومت افغانستان هم به قطر سفر کرده است تا در مورد موضوع مبادله‌ی زندانیان با جانب طالبان گفت‌وگو کند. تبادله‌ی زندانیان و آغاز گفت‌وگوهای میان‌افغانی باید آتش‌بس را دایمی بسازد. دو طرف باید روی قواعد آتش‌بس گفت‌وگو کنند و به توافق برسند. پس از برقراری آتش‌بس گفت‌وگوهای میان‌افغانی برای رسیدن به یک نقشه‌ی راه مورد توافق همه ‌جهت‌ها آغاز شود. در آغاز باید طالبان تضمین بدهند که آماده‌ی گفت‌وگو برای دایمی‌سازی آتش‌بس و توقف همیشه‌گی خشونت هستند. اگر چنین تضمینی داده نشود، گفت‌وگوها شکست می‌خورَد.

و آیا فصل تازه ای در راه است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین امده است :

اکنون که در آستانه امضای توافقنامه میان طالبان و ایالات متحده و همزمان در آستانه انتشار اعلامیه مشترک میان ایالات متحده و افغانستان در کابل هستیم، پرسش اساسی این است که آیا واقعا صلح در راه است و ما در آستانه فصل تازه‌ای از زندگی ایمن و پر از آرامش در افغانستان قرار گرفته ایم و واقعا صلح آمدنی است؟ 
حتی اگر هیچ نشانه‌ای از صلح و آرامش دیده نشود باز هم ما به عنوان کسانی که هیچگاه روی آرامش را ندیده ایم و برای لحظه لحظه صلح، دقایق و زمان را به شماره نشسته ایم، باید امیدوار باشیم و همین امیدواری تنها مایه معنابخشی زندگی ما است. 

نویسنده می افزاید :
در پاسخ به این پرسش که آیا فصل تازه‌ای در راه است یانه، باید گفت که فقط باید امیدوار باشیم. در عین حال نباید چالش های اساسی را که هنوز فراروی صلح وجود دارد از یاد برد. هنوز متاسفانه ما با یک صلح دایمی و پایدار فاصله بسیار داریم و مسیر طولانی در پیش. واقعیت این است که هنوز فاکتورهایی که منجر به منازعه و خشونت در افغانستان شده است هم‌چنان پابرجا است. امیدواریم که اتفاقاتی که در این روزها در حال رخ دادن است، منجر به صلح شود و ما مثل همه مردمان دیگر شاهد آرامش و امنیت در کشور خود باشیم.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی اطلاعات روز که در سرمقاله ای تحت عنوان امضای توافقنامه ی صلح پایان کار نیست چنین نوشته است :

درحالی‌که امیدواری فزاینده‌ای برای ختم خشونت و تحقق صلح در افغانستان وجود دارد، تجربه‌ی تاریخی، شکاف‌های اجتماعی، تکثر فرهنگی، قومی و مذهبی در افغانستان، پرسش‌ها و نگرانی‌های اساسی از ماهیت توافق صلح امریکا با طالبان را نیز در پی داشته است. مردم افغانستان درحالی‌که از کاهش خشونت و آرامش موقتی حاکم خوشحالند، از شتاب در روند گفت‌وگوهای صلح، ابهام‌های موجود در روند صلح، عدم دسترسی به محتوای توافق‌نامه صلح امریکا و طالبان و تشدد و اختلافات سیاسی و قومی حاکم در افغانستان نیز نگران و در هراس‌اند. در کنار این‌که امیدواری از پیشرفت‌های روند صلح فراگیر و سریع است، نگرانی از عواقبی که ممکن است این توافق در پی داشته باشد، نیز کم‌ نیست.

در پایان نویسنده می افزاید :

امضای این توافق‌نامه برای طالبان کار تاریخی است. برای افغانستان نیز شروع یک دوران تازه است. اما امیدواری‌های فراوان از کاهش خشونت به معنای رفع نگرانی‌های گسترده از آینده‌ی این توافق نیست. این توافق‌نامه‌ فقط بستر یک گفت‌وگوی اساسی میان افغان‌ها را فراهم می‌کند که بر سر آینده‌ی افغانستان با هم مذاکره‌ی سخت، واقعی و تعیین‌کننده انجام دهند.