بررسی مطبوعات چاپ کابل 12 حوت 1398
بررسی توافقنامه صلح میان آمریکا و طالبان مهمترین موضوع سرمقاله های امروز مطبوعات افغانستان است
صلح با طالب دشوار تر از جنگ با این گروه است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است:
طالبان معتقدند که در آستانهی پیروزی قرار دارند. رهبر گروه طالبان در پیامی که به این مناسبت نشر کرده، تمام مخالفان را گویا عفو کرده است. درحالیکه این طالبان است که نیاز دارد عفو یا مجازات شوند. طالبان سالهاست که در یک جنگ و از موقف نامشروع حتی مرتکب جنایات جنگی شدهاند. این نوع برخورد طالبان به این معناست که حاضر نیستند هیچ امتیازی بدهد و تمام توانشان برگشت به امارت اسلامی است.
اطلاعات روز می افزاید :
نیاز دارد که حوزه جمهوری در شرایطی که امریکا از افغانستان میرود و طالب بهعنوان دشمن درجهیک این کشور به دوست نزدیک بدل میشود، فارغ از تنشهای سیاسی و حاشیهای با طالبان روبهرو شود. در گفتوگوهای بینالافغانی با طالبان مواضع یکدست و هماهنگ لازم است. جناحهای داخلی و سیاستمداران بیرون و داخل در حکومت با اقدامات متشتت نمیتوانند از دستآوردهای افغاستان در نزدیک به دو دههی گذشته محافظت و گروه طالبان را راضی کنند که به نظام جمهوری تن دهد.
و موارد نقض حاکمیت ملی افغانستان در توافقنامه قطر عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:
توافقنامه قطر تنها الزامات حقوقی و قانونی برای طرفین؛ یعنی ایالات متحده و طالبان دارد. از این جهت جای نگرانی برای افغانستان نیست. افغانستان یک کشور مستقل و دارای یک دولت مستقل است که هیچگونه تعهدی نسبت به آن چه میان آقای خلیلزاد و نمایندگان طالبان واقع شده است، ندارد. این موضوع به طور صریح در سخنان رییس جمهور غنی یک روز پس از امضای آن در کنفرانس خبری که در ارگ ریاست جمهوری برگزار شد انعکاس یافت. ولی مهم این است که اگر این توافقنامه اجرایی گردد، پای افغانستان به میان کشیده میشود. در این میان افغانستان ممکن است هم از این توافقنامه سود ببرد و یا به کلی متضرر گردد. از این رو برای ما مهم است که چگونه با این توافقنامه برخورد کنیم تا منافع ملی افغانستان تامین گردد.
نویسنده می افزاید :
سخن از رهایی پنج هزار طالب از زندانهای افغانستان و حتی تعیین زمان این رهایی بدون این که هیچگونه مکانیزم حقوقی در نظر گرفته شود، نقض صریح حاکمیت ملی افغانستان و زیرپا گذاشتن استقلال قوه قضاییه ماست.
همچنین اشاره به تعهدات طالبان مبنی بر عدم اعطای پاسپورت، روادید سفر و هرگونه جواز اقامتی برای گروههای تروریستی در قلمر خود و یا عدم تهدید ایالات متحده و متحدانش از خاک تحت قلمرو امارت اسلامی، نادیده گرفتن صریح حاکمیت ملی افغانستان است. علاوه بر این موارد نفس آوردن امارت اسلامی به عنوان یک طرف اصلی توافقنامه به مثابه یک نظام سیاسی اعتراف واضح به این نوع نظام سیاسی و حقوقی است. اگرچه بلافاصله پس از اصطلاح «امارت اسلامی» گفته شده است که ایالات متحده آن را به رسمیت نمیشناسد ولی صرف ذکر آن عنوان به منزله نادیده گرفتن حق حاکمیت ملی افغانستان است که بر اساس قانون اساسی موجود از آن مردم افغانستان است
روزنامه ی هشت صبح در سر مقاله ای تحت عنوان افغانستان از این معامله چه به دست آورد چنین نوشته است:
جمهوری اسلامی افغانستان متحد امریکا و غرب در جنگ ۲۰ سالهی ناتو بر ضد تروریسم، هیچ امتیازی در معاملهی امریکا و طالبان به دست نیاورده است. در دو دههی اخیر، نیروهای امنیتی افغانستان که قربانیهای فراوانی برای کشور خودشان و امنیت جهانی دادند. جمهوری اسلامی افغانستان حق داشت که امتیاز بزرگی در این معامله به دست میآورد. همان دولتهایی که طالبان را روی میز مذاکره با امریکا آوردند، باید از سوی واشنگتن زیر فشار قرار میگرفتند تا از این گروه برای دولت افغانستان امتیاز میگرفتند. اما ایالات متحده و دیگر متحدان دولت افغانستان، این دولت را که حاصل جانفشانیها و هزینههای انسانی و مالی خودشان بود، نادیده گرفتند. شاید این طور استدلال شود که در سند معاملهی امریکا و طالبان، به این گروه حیثیت یک دولت بخشیده نشده است. اما این امتیاز به جانب جمهوری اسلامی افغانستان نیست. امارت اسلامی طالبان حتا در زمان حکومت این گروه از سوی جامعهی جهانی به رسمیت شناخته نشده بود.
درپایان هشت صبح می افزاید:
نباید جنگ قدرت سبب شود که هیات مقتدر به نمایندهگی از جمهوری اسلامی افغانستان شکل نگیرد. همهی نیروهای سیاسی باید شرایط حساس کنونی را درک کنند. مخالفان نظام جمهوری و دموکراسی انتخاباتی هم باید درک کنند که در نبود دموکراسی، منازعهی قدرت شکل خونین و مسلحانه به خود میگیرد. به تعبیر دیگر در نبود دموکراسی جنگ ادامه مییابد. قدرتهای بزرگ و کوچکی که در صلح افغانستان منفعت دارند نیز باید به این نکته توجه کنند.