بررسی مطبوعات چاپ کابل 20 حوت 1398

"پنج سال سرنوشت ساز دیگر"، "مسخره‌‌ترین رویداد سیاسی دو دهه‌ی اخیر، وضعیت مطلوب طالبان" و "هیچ طرفی در چنین وضعیتی نمی تواند حکومت کند" مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

پنج سال سرنوشت ساز دیگر عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که  در آن چنین آمده است:

مهم‌ترین چالش پیش روی حکومت در آینده روند صلح و مدیریت مصالحه ملی به گونه‌ای است که هم ارزش‌های مندرج در قانون اساسی ما و هم دستاوردهای دو دهه پسین مردم افغانستان حفظ شود و هم این حکومت به وعده‌هایی که به مردم داده است، عمل کند و صلح و آرامش را به ارمغان بیاورد. بدون تردید جمع این چالش‌ها کار ساده‌ای نیست و نیاز به اراده قوی و از خودگذری و هم‌چنین تاب آوردن زیر فشارهای ناشی از این چالش‌ها به کار است. ترس اصلی مردم افغانستان از همین نقطه است که با توجه به چالش‌های متعددی که افغانستان دارد ممکن است در پروسه صلح که طرف اصلی آن گروه طالبان با داعیه امارت اسلامی است، یک بار دیگر کشور به گذشته تاریک و جنگ‌های خانمانسوز داخلی دهه هفتاد برگردد. 

نویسنده می افزاید:

نشانه‌هایی نیز وجود دارد که امیدواری‌ها را زیادتر و مسیر آینده را روشن تر می‌کنند. بدون شک نخستین نشانه مثبت فقدان یک بستر اجتماعی و سیاسی برای حضور دوباره تروریسم و احیانا یک نظام سیاسی به سبک نظام امارت اسلامی است. مردم افغانستان تجربه حکومت طالبان را از سر گذرانده است و حتی تصور بازگشت حکومت طالبان برای هر افغان سخت است چه رسد به این که به چنان نظامی تن دهد. علاوه بر آن آگاهی و رشد فرهنگ عمومی مردم و نهادینه شدن آزادی‌های مدنی و سیاسی در کشور در طی سال‌های اخیر شرایطی را فراهم کرده است که طالبان را در هر صورت در خود هضم کرده و استحاله می‌سازد.

و مسخره‌‌ترین رویداد سیاسی دو دهه‌ی اخیر، وضعیت مطلوب طالبان عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

دیروز مسخره‌ترین رویداد تاریخ سیاسی دو دهه‌ی اخیر در کابل به وقوع پیوست. هم رییس‌جمهور غنی مراسم تحلیف اجرا کرد و هم رییس اجرایی عبدالله عبدالله. حال هر دو بزرگ‌وار ادعای ریاست جمهوری دارند. نگرانی عمده‌ی پس از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری برگشت کابل به دهه‌ی هفتاد بود. به نظر می‌رسد که در حال حاضر کابل به همان طرف رفته است. در آن زمان هم صدراعظم وقت در برابر رییس‌جمهور آن زمان قرار گرفته بود و زعامت او را قبول نداشت. از اثر جنگ‌های آن زمان کابل، هزاران انسان بی‌گناه جان‌های‌شان را از دست دادند،‌ پایتخت، مثل شهرهای اروپایی در جنگ جهانی دوم شکل یک ویرانه را به خود گرفت،‌ اثری از نهادهای دولتی باقی نماند و خودسری به قاعده‌ی رایج زنده‌گی بدل شد. همین وضعیت سبب شد که گروه نوظهور طالبان بر بخش بزرگی از قلمرو کشور مسلط شود.

هشت صبح می افزاید:

روشن نیست که کسی از کابل برای مذاکره با این گروه حاضر می‌شود یا نه. رییس‌جمهور کنونی امریکا، هیچ پروای افغانستان را ندارد. او به تطبیق برنامه‌های سیاسی خودش می‌اندیشد و در انتظار اعلام یک دست‌آورد برای رأی‌دهنده‌گان امریکایی است. موضوع خروج تدریجی نیروها از افغانستان و پایان یک جنگ بیست‌ساله چیزی است که رای‌دهنده‌گان را خوشحال می‌سازد و سیاست‌مداری مثل ترامپ به آن نیاز دارد. به همین دلیل است که خروج نیروهای ناتو مشروط به موفقیت مذاکرات میان‌افغانی نشده است. حال که جنگ قدرت در کابل به اوج رسیده است، روشن است که مذاکرات میان‌افغانی به مشکل خورده است.

 و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی اطلاعات روز  که در سرمقاله ای تحت عنوان هیچ طرفی در چنین وضعیتی نمی تواند حکومت کند چنین نوشته است:

گفت‌وگوها شکست خورد. کابل همزمان شاهد دو مراسم تحلیف ریاست‌جمهوری بود. این به معنای شکست منطق سیاسی، افغانستان کثرت‌گرا و شکست نظم سیاسی است. نظم سیاسی افغانستان وارد سراشیب سقوط شد. مشروعیت حقوقی و سیاسی جمهوری اسلامی افغانستان به‌عنوان یک نظام درز برداشت. روشن است که پیامد این وضعیت بی‌ثبات سیاسی است. امکان بروز مشکلاتی جدی وجود دارد. ممکن است این وضعیت دودستگی را در میان نیروهای امنیتی بکشاند. خطر برزگ‌تر از این برای افغانستان وجود ندارد. این وضعیت واقعا مردم را نگران کرده و تحولات را با نگرانی دنبال می‌کنند. معمولا در تمام دنیا روز مراسم تحلیف رییس‌جمهوری برای مردم روز امید و یک آغاز تازه است. اما برگزاری دو مراسم تحلیف در کابل در پی یک انتخابات بدنام، برای مردم چیزی جز نگرانی و برای افغانستان دست‌آورد جز آینده‌ی مبهم نداشت. افغانستان سرخط خبرهای بد جهان شد.

در پایان اطلاعات روز می افزاید:

با تحلیف‌های روز گذشته وضعیت برای هر دو طرف حیثیتی شد. تجربه نشان داده که برخوردهای حیثیتی در سیاست ویران‌گر است. منطقی این بود که پیش از هر نوع تحلیف نیروهای سیاسی به یک تفاهم می‌رسید. گفت‌وگوهای فشرده ۲۴ ساعت گذشته و تلاش‌های دو هفته‌ نتیجه نداد و شکست خورد، معنایش این است هیچ طرفی کوتاه نیامده و پروای شرایط حساس را نداشته‌اند. امروز موعد آغاز مذاکرات بین‌الافغانی است. صلح با طالبان مهم‌ترین مسأله ملی افغانستان است. مصروف‌شدن به تنش‌های سیاسی داخلی بدون شک افغانستان را در موقف ضعیف قرار خواهد داد. این وضعیت ایده‌آل طالبان است. هیچ طرفی در چنین وضعیت نمی‌تواند حکومت کند. نیروهای سیاسی باید وضعیت دشوار را درک کنند. نه پناه‌بردن به مشروعیت ساختگی راه حل است و نه اعلام حکومت موازی. پیامد هر دو تباهی افغانستان و بربادرفتن دست‌آوردهای ۱۸ سال گذشته در افغانستان است.