بررسی مطبوعات چاپ کابل 21 حوت 1398

"نیروهای امنیتی باید بی طرف بمانند" ،" کسانی را که مرتکب جنایت جنگی شده اند ، آزاد نکنید" و " رهایی زندانیان طالبان معامله ی شخصی غنی با امریکایی ها"، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

نیروهای امنیتی باید بی طرف بمانند عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است :

یکی از اتهام‌های جدی بر اشرف غنی در طول پنج سال گذشته این بوده که نهادهای امنیتی را به ابزاری برای جدال‌های سیاسی و تضعیف رقبایش تقلیل داده است. سقوط وجاهت و مشروعیت نیروهای امنیتی و تبدیل‌شدن این نیروها از حافظان تمامیت ارضی کشور و نگهبانان امنیت به ابزاری در دست ارگ ریاست‌جمهوری برای جدال‌های سیاسی یک تهدید تکان‌دهنده و ترسناک است. از این‌رو، نباید هیچ کسی به‌شمول ارگ به فکر چنین کاری باشد. نیروهای امنیتی افغانستان، از مهم‌ترین سرمایه‌ها و دست‌آوردهای تمامیت کشور پس از سقوط طالبان است. مردم همواره مواجهه‌ی احترام‌آمیز و ستایش‌برانگیز به نهادها و نیروهای امنیتی کشور داشته‌اند و این نهادها و نیروها همواره در میان مردم از محبوبیت و حمایت برخوردار بوده‌اند.

اطلاعات روز می افزاید :

در وضعیت اکنون باید راه حل سیاسی سنجیده شود. گزارش‌هایی وجود دارد که دوباره زلمی خلیل‌زاد تلاش‌هایش را برای یافتن یک راه حل از سر گرفته است. باید این کار صورت گیرد، زیرا نیاز است که یک راه حل پیدا شود. جامعه جهانی نمی‌تواند در مورد افغانستان بی‌تفاوت باشد و نظاره‌گرِ به بحران‌رفتن افغانستان. جامعه جهانی به خوبی می‌داند که انتخابات افغانستان سازوکاری نبود که یک حکومت مشروع را سبب می‌شد. به همین دلیل به‌شمول امریکا بسیاری از نهادهای دیپلماتیک نتیجه‌ی انتخابات را به رسمیت نشناختند. در حال حاضر نیز به رسمیت‌شناختن یک حکومت و نادیده‌گرفتن دیگری ممکن نیست. 

و کسانی را که مرتکب جنایت جنگی شده اند ، آزاد نکنید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین امده است :

رهایی طالبان بی‌تردید نیاز به دقت زیاد دارد و باید مشخص شود که چه تعداد از این زندانیان به جرم همکاری با طالبان، چه تعداد به اتهام عضویت این گروه، چه کسانی در جریان جنگ و چند تن‌شان به جرم جرایم جنگی دستگیر شده‌اند.

رهایی طالبان باید بر اساس مکانیزم مشخصی شکل گیرد. کسانی که مرتکب جنایت‌های هولناک در ۱۸ سال اخیر شده‌اند را مردم نمی‌بخشند. همان‌گونه که تا اکنون عاملان جنگ‌های پیش از طالبان را نبخشیده‌اند. میسیون مستقل حقوق بشر نیز با رهایی همه زندانیان طالبان مخالفت کرده و می‌گوید آنانی‌که مرتکب جنایت‌های جنگی شده‌اند، نباید آزاد شوند.

علاوه بر این، نگرانی دیگر کمیسیون حقوق بشر نگرانی جدی‌ای است، این‌که روند شناسایی زندانیان برای ‌اطمینان یافتن از هویت آنان چگونه است و چه کسی مسوول این روند خواهد بود؟ حکومت باید به این سوال وضاحت کامل بدهد. جنایت‌کاران نباید به نام طالب و یا به بهانه سن بالا و یا بیماری آزاد شوند.

هشت صبح می افزاید :

در بند ۱۸ ماده ۶۴ قانون اساسی آمده است که تخفیف و عفو مجازات «مطابق به احکام قانون» از صلاحیت‌ها و وظایف رییس جمهور است. در همین مورد آگاهان مسایل حقوقی ماده ۲۱۶ کود جزای افغانستان را اصل قرار داده می‌گویند، زندانیانی که به جرم عضویت در گروه طالبان محکوم به مجازات‌اند، مرتکب فعالیت‌های خراب‌کارانه بر ضد نظام و ضد منافع عمومی‌ کشور‌ اند و هیچ کسی به شمول رییس جمهور صلاحیت عفو مجازات و یا تخفیف حبس آنان را ندارد. در ماده ۶۴ کود جزا آمده است: «کسانی که به جرایم امنیتی و ضد مصونیت عامه محکوم‌اند، مجازات آنان شدیدتر است و قابل عفو نیستند.»

تا زمانی که شهروندان افغانستان و قربانیان، مرتکبان جرایم جنگی را مورد عفو قرار ندهند، امنیت روانی شهروندان تضمین نمی‌شود.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی که در سرمقاله ای تحت عنوان رهایی زندانیان طالبان معامله ی شخصی غنی با امریکایی ها چنین نوشته است :

 رهایی زندانیان طالب با واکنش تند کمیسیون حقوق بشر نیز مقابل شده و دیروز معاون این کمیسیون گفت که آقای غنی صلاحیت رهایی زندانیان طالب را که دست‌های شان به خون صدها نفر از مردم بی‌گناه رنگین است، ندارد و باید در رهایی زندانیان از غور و دقت بیشتر کار گرفته شود. برخی دیگر نیز می‌گویند چه تضمین وجود دارد که این طالبان زندانی پس از رهایی دوباره به صفوف طالبان جنگی بروند و دوباره خون‌های بیشتر مردم را بریزانند. اگر در توافق امریکا با طالبان، رهایی زندانیان طالب درج شده است که باید عملی شود پس چرا به مردم افغانستان در بدل رهایی این جنایت‌کاران، امتیاز داده نمی‌شود؟

در پایان آرمان ملی می افزاید :

باید تمام گروه‌ها و نهادهای سیاسی در برابر رهایی زندانیان طالب بی‌تفاوت نباشند واگر غنی بنابر ملاحظات قومی و شخصی، دست به این کار زند پس باید دیگران جلو آن را بگیرند. رهایی زندانیان طالبان زمانی کار درست خواهد بود که در عوض به مردم افغانستان امتیاز برابر داده شود.