بررسی مطبوعات چاپ کابل 26 حوت 1398

راه دشوار صلح عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است :

پس از امضای توافقنامه صلح میان ایالات متحده و طالبان بسیاری از فرماندهان نظامی طالبان که عملا در صحنه جنگ با دولت افغانستان حضور دارند، با این موافقت نامه مخالفت کردند و طالبان قطر نشین را عیاش و فرصت طلب خواندند. همه ما رابطه طالبان با القاعده را می دانیم و بر عمق این رابطه آگاهی داریم. گروه طالبان هرگز نمی‌تواند رابطه خود را با القاعده ه قطع کند، چه رسد به این که با آن مبارزه کند. بدون تردید در صورت عملی شدن توافقنامه صلح قطر، بخش عظیمی از نیروهای مسلح طالبان به صفوف دیگر گروه‌های افراطی و تروریستی خواهند پیوست و همان راهی را خواهند رفت که تا کنون گروه طالبان رفته است.

نویسنده می افزاید :

در بخش‌های تخنیکی روند صلح، چالش‌های زیادی نهفته است که در زمان تطبیق مواد توافقنامه خود را نشان خواهد داد. به عنوان مثال اکنون رهایی زندانیان طالبان نمونه زنده یک چالش بزرگ است. رهایی پنج‌هزار طالب زندانی که هرکدام دارای جرایم سنگین امنیتی و حقوق بشری هستند، کار ساده ای نیست که یک شبه صورت گیرد. در مورد هرکدام از آن‌ها باید تحقیقات مفصل صورت گیرد و در نهایت تصمیم نهایی از سوی نهادهای عدلی افغانستان باید گرفته شود. بنابراین علی‌رغم این که باید به صلح و نتایج آن خوش‌بین باید بود، از چالش‌های موجود که فراروی صلح قرار دارد نیز نباید غافل بود. از این رو راه صلح دشوار و پرچالش است.

و کرونا نباید سیاسی شود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین امده است :

حکومت افغانستان به همان پیمانه‌ای که مکلف است با ویروس کرونا مقابله کند، به همان پیمانه باید به پروسه صلح اهمیت بدهد. حکومت افغانستان نباید به بهانه کرونا، تلاش‌های صلح را به حاشیه ببرد و یا با بحران مواجه سازد. حکومت افغانستان باید برای بن‌بست ناشی از انتخابات نیز راه حل پیدا کند، گفت‌وگو با رهبران سیاسی را دوام دهد و در نهایت امیدواری‌ها را دوباره زنده بسازد.

احزاب و جریان‌های سیاسی نیز مبارزه با کرونا را باید جدا از بحث‌های سیاسی بدانند. آن‌ها حتا در اوج مخالفت‌ها و زد‌و‌بندهای سیاسی می‌توانند حکومت افغانستان را در مبارزه با کرونا یاری رسانند. طرح‌های عملی بدهند، در آگاهی‌دهی به مردم سهم بگیرند و پیام‌های صحی رد‌و‌بدل کنند.

هشت صبح می افزاید :

کرونا باید به یک گفتمان ملی بدل شود. کرونا همه‌ی ما را تهدید می‌کند، منافع ملی ما را تهدید می‎‌کند، اقتصاد ما را تهدید می‌کند و از همه مهم‌تر این‌که سلامت ما را تهدید می‌کند. چه می‌دانیم شاید نه تنها این‌که با کرونا در افغانستان برخورد سیاسی نشود، بلکه به گفته‌ی ژیژک، سیاست‌مداران ما را به هم نزدیک بسازد.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی اطلاعات روز که در سرمقاله ای تحت عنوان مردم باید خطر واقعی کرونا را درک کنند چنین نوشته است :

افغانستان در جمع کشورهای به‌شدت دارای نظام بهداشتی ضعیف است؛ نه امکاناتی زیادی در اختیار دارد و نه هم توان چندانی که بتواند با این ویروس مقابله کند. باید اعتراف کنیم که سیستم‌ صحی کشور ما قادر به جداکردن بیماران و ردیابی کسانی که با بیماران تماس داشته‌اند، نیست. این وضعیت وقوع یک فاجعه را حتمی می‌کند.

در پایان اطلاعات روز می افزاید :

مبارزه با ویروس کرونا باید در اولویت کارهای حکومت قرار بگیرد. برای روزهای دشوارتر از همین ‌حالا منابع مالی بیش‌تری فراهم شود. کشورها و سازمان‌های بین‌المللی برای مبارزه با این ویروس در تمام جهان منابع مالی را اختصاص داده‌اند. افغانستان باید قادر باشند منابع بیش‌تری از این کمک‌ها را جذب کند. در داخل نیز نیاز است که اقدامات بیش‌تری روی دست گرفته شود. تا حالا حکومت برگزاری تجمات و گردهمایی را محدود کرده و مکاتب و دانشگاه‌ها به تعطیلی رفته است. نیاز است برخی از اداره‌های دولتی که در آن تجمع مردم بیش‌تر است، محدود شود. وضعیتی که در برخی از ادارات حاکم است، بی هیچ شکی خطر ابتلا به ویروس کرونا را چندبرابر می‌کند. به‌طور نمونه در اداره ثبت و احوال نفوس و ریاست پاسپورت روزانه هزاران نفر بدون هیچ تدابیر محافظتی و در فضای بسته و نزدیک به هم تجمع می‌کنند.