بررسی مطبوعات چاپ کابل ۳ جوزا 1399

"به عزیزان خود سلامتی عیدی دهیم"،" عید امسال را متفاوت تجلیل کنیم" و "شکست قرنطین خود خواسته و افزایش نگرانی ها" عناوین سرمقالات امروز نشریات چاپ کابل است.

روزنامه اطلاعات روز در سرمقاله ای تحت عنوان "به عزیزان خود سلامتی عیدی دهیم" چنین نوشته است :

وزارت صحت‌ عامه گفته که افغانستان روزهای سختی را در پیش دارد.

شکی وجود ندارد که با افزایش شیوع کرونا، سیستم بهداشت و درمان کشور فلج خواهد شد.

وزارت صحت‌عامه در آخرین نشست خبری گفته که اکثر بیمارستان‌های پایتخت اشباع شده و میزان مرگ‌ومیر بیماران نیز افزایش یافته است.

آمار مبتلایان در 12 روز گذشته بیش‌ از دو برابر شده است.

این یعنی شیوع ویروس به‌شدت در حال افزایش است. شکی وجود ندارد که این وضعیت پیوند دارد با بی‌پروایی شهروندان نسبت به خطر کرونا. به‌ویژه در دو هفته گذشته مردم به رفع خودخواسته قرنطینه روی آورده‌اند. با آن‌که دولت هیچ تصمیمی در مورد رفع قرنطینه نگرفته، اما مردم محدودیت‌ها را نادیده گرفته‌اند

اطلاعات روز می افزاید:

حکومت تردد در روزهای عید را در کابل ممنوع کرده است. لازم است نهادهای مسئول آن ‌را عملی کنند. نباید مدیریت گشت‌وگذار در روزهای عید به سرنوشت برنامه‌هایی که قبل از این حکومت برای محدودیت گشت‌وگذار روی دست گرفته بود، گرفتار شود. برنامه قرنطینه حکومت تا کنون هیچ‌گاهی کامل اجرا نشده است. از طرف دیگر، مسأله تنها کابل نیست. مدیریت روزهای عید و محدودیت گشت‌وگذار در شهرهای دیگر نیز نیاز است. هجوم شهروندان در آستانه روزهای عید به بازار، نشان‌دهنده این است که همه برای تجلیل از عید و رفت‌وآمد آمادگی گرفته‌اند. معنایش این است که مردم آماده نیستند قرنطینه خانگی را رعایت کنند. برای همین برخوردهای سخت‌گیرانه حکومت بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود.

" عید امسال را متفاوت تجلیل کنیم" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

مردم باید با حکومت و جامعه پزشکی افغانستان همکاری کنند. مردم باید کمبود امکانات را درک کنند. مردم باید بدانند که توانمندی پزشکی کشور در چه سطحی است. هرگونه بی‌توجهی، برای جامعه و حکومت دردساز است. در سطح کوچک‌تر، بی‌توجهی و جدی نگرفتن خطرات کووید-۱۹ ممکن است خانواده‌ و اعضای فامیل ما را نیز درگیر بسازد. بی‌توجهی و بی‌باوری به کرونا ویروس ممکن است منجر به مرگ عضوی از خانواده‌ی ما شود که با بیماری‌های مزمن و یا کهولت سن روبه‌رو است. ما اگر در اثر این بی‌تفاوتی، عامل مرگ کسی شویم، چیزی شبیه قتل عمد است، زیرا با وصف آن‌که تهدید این بیماری برای افراد دارای بیماری و کهولت‌ سن را می‌دانستیم، نسبت به آن بی‌خیال بودیم.

هشت صبح می افزاید:

مرگ شماری از جوانان نیز بر اثر ابتلا به کرونا، نشان می‌دهد که هنوز ابعاد پیچیده این ویروس برای جهانیان، شناسایی نشده است. بنا بر این در این شرایط، دید و بازدیدهای عیدانه، نه تنها جان سال‌مندان را به شدت به خطر می‌اندازد، بلکه احتمال دارد، سلامت افراد جوان و میان‌سال را هم تهدید کند. بنا بر این بهترین کار این است که امسال دیدارهای عیدی را به تماس‌های تلفنی محدود بسازیم.واقعیت این است که ویروس کرونا، احساسات ما را نمی‌شناسد، ما باید از هر نوع تماس فزیکی با افراد جلوگیری کنیم و عید دیدنی را امسال تا روشن شدن وضعیت، حذف کنیم. تا عید قربان دو ماه و چند روز باقی مانده، تا آن زمان بسیاری از واقعیت‌های کروناویروس مشخص می‌شود. اگر شرایط در آن زمان مساعدتر شد، عید مجلل‌تر تجلیل می‌کنیم.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی راه مدنیت که در تحلیلی تحت عنوان "شکست قرنطین خود خواسته و افزایش نگرانی ها" چنین نوشته است :افغانستان در کنار نظام ضعیف خدمات صحی، سوءتغذیه، جنگ و سایر آسیب‌پذیری‌ها، به احتمال زیاد در حال روبرو شدن با «فاجعه صحی» ناشی از ویروس کرونا است. این احتمال در حالی قوی‌تر می‌شود که مردم در کلان‌شهرها دست به رفع قرنطین خودخواسته زده‎اند و گشت‌وگذار افزایش یافته است .در هفته جاری، کابل شاهد بازگشت دکان‌داران و هوتل‌داران به سر کار خود بوده است. تجمع انبوه در گوشه و کنار شهر، وزارت صحت عامه را نگران ساخت. این وزارت هشدار داد که بی‌توجهی مردم فاجعه می‌‌آفریند.

در پایان نویسنده می افزاید:

افغانستان مثل چین ثروت و سرویس قوی و میکانیزه‌ شده ندارد که برای ۱۰میلیون انسان چندین‌ روز پشت در خانه‌شان نان آماده ببرد.

در حال حاضر نظر به وضعیت افزایش میزان مبتلایان، حکومت باید درخواست کمک بیشتری از کشورهای دوست و سازمان‌های بین‌المللی نماید. دست‌کم بخش صحت را طوری رهبری و مدیریت کند که کاستی‌های مدیریتی و تاکتیکی، باعث افزایش تلفات نشود.

از جهت دیگر بر مردم است که خود را با زندگی کرونایی عادت داده و کار را توام با رعایت مسایل بهداشتی انجام دهند. شاید این تنها گزینه ممکن و پرخطری است که پیش روی مردم قرار دارد.