بررسی مطبوعات چاپ کابل 19 سنبله 1399

"تاخیر در معرفی کابینه تحمل ناپذیر می شود" و " تاخیر در گفتگوهای صلح ، مشکلی اصلی در چیست ؟" ،مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

تاخیر در معرفی کابینه تحمل ناپذیر می شود عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین امده است :

سرانجام پس از سه ماه جنجال و تنش ترکیب کابینه نهایی شد. ارگ و سپیدار فهرست نامزدان پیشنهادی خود را نهایی کرده‌اند. براساس فهرست ۱۰ نامزدوزیر را عبدالله عبدالله و ۱۱ نامزدوزیر را اشرف غنی معرفی کرده است. هنوز سرنوشت وزارت اقتصاد که براساس تقسیم سیاسی متعلق به عبدالله عبدالله است، روشن نیست. انتظار این بود که خیلی وقت پیش باید سرنوشت کابینه مشخص می‌شد، اما تنش‌های درون‌حکومتی باعث شد تشکیل کابینه حکومت به‌طور غیرمعمول طولانی و فرسایشی شود. نیازی نبود که ارگ و سپیدار روند معرفی نامزدوزیران را طولانی کنند. زیرا میکانیزم کار روشن بود و کابینه کنونی حاصل توافق‌نامه سیاسی است که بر مبنای آن سهم دو طرف در کابینه ۵۰ درصد است.مجلس نمایندگان نیز مسئولیت دارد که بحث معرفی کابینه را در اولویت کار خود قرار دهد. یکی از دلایلی که حکومت نسبت به معرفی کابینه بی‌تفاوت است، نبود فشار لازم از سوی مجلس نمایندگان است. هیچ بهانه و منطقی برای تأخیر تشکیل کابینه نمانده است.

اطلاعات روز می افزاید :

حکومت اولویت‌ها و کارهای زیادی برای انجام‌دادن دارد. گفت‌وگوهای صلح، مدیریت بحران اجتماعی کرونا و پیامدهای ناشی از آن و رفع مشکلات اقتصادی مردم به‌عنوان اولویت‌های اصلی حکومت مطرح است. تشکیل کابینه برای سر و سامان‌دادن به حکومت‌داری مهم است. به‌رغم این‌که کابینه تیم تخنیکی و اجرایی حکومت‌ است که بدون این تیم حکومت نمی‌تواند در عرصه حکومت‌داری کاری از پیش ببرد، از نظر سیاسی نیز حکومتی که کابینه ندارد دارای ساختار ناقص است. جمهوری اسلامی افغانستان بدون انسجام داخلی و سر و سامان دادن به کابینه و با ساختار ناقص نمی‌تواند از دست آوردهای افغانستان پاسداری و حراست کند. در مذاکرات صلح گروه طالبان آرزو دارد با حکومتی روبه‌رو شود که ضعیف و درهم‌شکسته باشد. ضعیف‌نشان حکومت افغانستان از تاکتیک‌های اصلی طالبان است. به همین دلیل این گروه حکومت افغانستان را اداره‌ی کابل خطاب می‌خواند. به کارگیری این ادبیات از سوی طالبان در راستای تضعیف جایگاه حکومت افغانستان است. پس باید برای همه نیروهای سیاسی درک این مسأله ساده باشد که حکومتی با ساختار ناقص نیز ضعیف است.

و تاخیر در گفتگوهای صلح ، مشکلی اصلی در چیست ؟عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در ان چنین امده است :

پس از امضای توافق‌نامه صلح میان امریکا و طالبان در اواخر فبروری در دوحه گمان می‌رفت که گفت‌وگوهای صلح میان افغانی به زودی آغاز شود، اما نزدیک به شش ماه است که این گفت‌وگوها آغاز نشده است. در اول، بحث رهایی پنج هزار زندانی طالب که مسأله رهایی آن‌ها در غیاب دولت افغانستان فیصله شده بود، نقطه اختلافی بود که حکومت بر عدم رهایی زندانیان پافشاری می‌کرد، اما بر اثر فشارها، حکومت حاضر شد تا چهار هزار و ۶۰۰ زندانی طالبان را رها کند، علت دوم تأخیر در روند مذاکرات رها نکردن ۴۰۰ زندانی طالب بود که گویا به علت ارتکاب جرایم، حکومت حاضر به رهایی آن‌ها نبود، بر اساس فشارها حکومت وادار شد تا لویه‌جرگه صلح را برای تصمیم درباره رهایی این زندانیان فراخواند. لویه‌جرگه برای رسیدن به صلح رای به رهایی این زندانیان داد، اما اسارت بیش از ۲۰ سرباز کوماندو باعث شد که روند رهایی زندانیان بار دیگر به تعویق بیافتد.

طالبان کوماندوها را رها کردند و حکومت افغانستان نیز اعلام کرد که تمام زندانیان طالبان را رها کرده است. تصور این بود که هیات مذاکره‌کننده به زودی به دوحه سفر کند، ولی هنوز هم قصه تاخیر این گفت‌وگوها ادامه دارد. در تازه‌ترین مورد، سخنگوی جدید طالبان اعلام کرده است اسرای آن‌ها به گونه‌ی کامل رها نشده‌اند.

هشت صبح می افزاید :

دولت افغانستان  دم از رهایی کامل زندانیان طالبان می‌زند و می‌گوید که حکومت آن شش تنی را که متهم به کشتن شهروندان استرالیایی و فرانسوی بودند را به قطر فرستاده است و طالبان حالا تاکید دارند که این افراد باید در افغانستان رها شوند. حکومت افغانستان اما تاکید دارد که طالبان هنوز هیات مذاکره‌کننده‌ی‌شان را آماده نکرده‌اند. در کنار آن، مشکلات تشریفاتی نیز هنوز مورد اختلاف دو گروه است و این مسایل نیز باعث شده است تا هنوز زمینه برای شروع مذاکرات به گونه‌ی کامل مساعد نگردد.