بررسی مطبوعات چاپ کابل 26 سنبله 1399

فرصت شنیدن صدای قربانیان جنگ، صلح بدون توقف جنگ ممکن نیست، آیا پاکستان هنوز هم به فکر اشغال افغانستان عناوین مهم روزنامه امروز چاپ کابل است .

روزنامه ی اطلاعات روز در سر مقاله ای تحت عنوان فرصت شنیدن صدای قربانیان جنگ  چنین نوشته است:

گفت‌وگوهای صلح افغانستان و طالبان در قطر وارد پنجمین روز خود شده است. مذاکراتی که قرار است به چهل سال جنگ افغانستان پایان دهد. در موازات گفت‌وگوهای صلح هر قشری در افغانستان نگرانی‌های خود را دارند. زنان، فعالان مدنی، رسانه‌های آزاد، اقلیت‌های قومی و مذهبی و نیروهای سیاسی می‌خواهند به طریقی منافع، دست‌آوردها و پیشرفت‌های ۱۹ سال گذشته را حفظ کنند. در این میان اما مطالبه‌ی قربانیان جنگ متفاوت است. قربانیان جنگ به دنبال عدالت‌اند. از این‌رو، صلح بدون عدالت مفهومی ندارد و در مذاکرات باید در مورد چگونگی رسیدگی خواست قربانیان و تأمین عدالت بحث و سازوکار عدالت سنجیده شود.

اطلاعات روز می افزاید:

ملا هبت‌الله آخندزاده، رهبر گروه طالبان به مناسبت امضاشدن توافق صلح ایالات متحده و طالبان، در پیامی خطاب به مخالفان گروه تحت رهبری‌اش گفته است که طالبان، مخالفان خود را مورد عفو قرار می‌دهد. این رویکرد طالبان این معنا را می‌دهد که قاتل می‌خواهد قربانی را ببخشد.

و صلح بدون توقف جنگ ممکن نیست عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است:

حکومت افغانستان می‌گوید که نخستین درخواستش آتش‌بس است. طالبان می‌گویند که آتش‌بس یکی از مسایل قابل بحث در مذاکرات صلح است. حالا که دو طرف تا این‌جای کار دور یک میز نشسته‌اند، باید اجازه بدهند که مردم افغانستان نیز نفس راحت‌تری بکشند. چه معنا می‌دهد که رهبران دو طرف در بهترین شرایط ممکن در یکی از کشورهای پیشرفته جهان شب و روز خود را به سر برسانند، اما مردم در داخل افغانستان هم‌چنان قربانی شوند؟

هشت صبح می افزاید :

آتش‌بس از سوی حکومت و مخالفان حکومت برای هردو جانب یک استراتژی برد-‌برد تلقی خواهد شد. علاوه بر این‌که هردو جانب و هم‌چنین مردم افغانستان، از این آتش‌بس سود می‌برند‌، یک درک واضح و روشن از پشت پرده‌های جنگ نیز به دست خواهد آمد و آن این‌که ریشه‌های مداخله خارجی در افغانستان در حال ضعیف شدن است و در صورت وجود اراده قوی ملی، رسیدن به یک صلح همه‌جانبه و پایدار نزدیک است.

به میان آمدن آتش‌بس بدون میانجی‌گری خارجی‌ها، خود یک نقطه قوت و امیدوار‌کننده خواهد بود و نشان خواهد داد که ابزارهای مداخله خارجی در حال کند شدن است و صلح و آشتی تنها با اجماع داخلی و تلاش‌های فعال همه‌ی شهروندان میسر خواهد شد. شکل‌گیری روحیه گسترده اجتماعی برای صلح‌خواهی و نفرت از جنگ نیز برای هر دو طرف این فرصت را فراهم خواهد کرد تا ثابت کنند که هر آن‌چه در توان دارند، برای تحقق این خواست مردم به کار می‌برند و به این ترتیب از میزان ناامیدی مردم نیز به پیمانه زیادی کاسته خواهد شد.

و به سراغ روزنامه ی آرمان ملی می رویم که در سر مقاله ای تحت عنوان آیا پاکستان هنوز هم به فکر اشغال افغانستان است چنین نوشته است :

برخي از مقام‌ها و نهادهاي پاکستاني که از طالبان در همين چند سال به گونه‌ي ابزار استفاده کرده اندو به وسيله آن‌ها خون‌هاي زيادي را ريخته اند و ويرانگري‌هاي بيشماري را انجام داده اند باز هم بر اين تصور اند که طالبان به قدرت مي‌رسند و شبکه‌هاي استخباراتی پاکستان دوباره زير نام تطبيق شريعت اسلامي و دفاع از امارت به اصطلاح اسلامي تمام دار و ندار افغانستان را نابود مي‌کنند

در پایان آرمان ملی می افزاید:

جامعه جهاني وآن عده از کشورها ودولت‌هايي که مذاکرات ميان افغانستاني‌ها را حمايت و پشتيباني مي‌کنند بايد متوجه اين موضع‌گيري‌هاي تحريک آميز باشند و نگذارند نظاميان پاکستاني نتيجه مذاکرات را به سود خود شان رقم بزنند و هيأت مذاکره کننده نبايد به طالبان که تا اکنون از دايره مزدوري پاکستانی ها بيرون نشده اند، صلاحيت‌هاي بيش از حد بدهد.مذاکرات بايد منتج به صلح دوامدار و پایدار‌ در کشور شود، نه اين که زير نام صلح، پاکستان دوباره افغانستان را اشغال کند.