بررسی مطبوعات چاپ کابل 14 میزان 1399

" رهبران حکومت باید به طعنه های طالبان توجه کنند" ، " ضمانت ضعیف ، تاوان سنگین داشت" ، "طالبان گفتگو نمی کنند ، امتیاز می خواهند" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

روزنامه ی آرمان ملی در سرمقاله ای تحت عنوان رهبران حکومت باید به طعنه های طالبان توجه کنند چنین نوشته است :

در حالی که بیست و سه روز از مذاکرات صلح دوحه می‌گذرد و همه چشم به راه توافق میان هیأت مذاکره کننده دولت و نماینده‌گان طالبان اند، ولی حملات تروریستی در کشور به ویژه شهرکابل افزایش یافته است.

طالبان به دلیلی به حملات شان افزوده‎‌اند تا بتوانند در مذاکرات امتیاز بیشتر به دست آورند.

به همین گونه در مذاکرات صلح دوحه، نماینده‌گان طالبان به منظور برحق دانستن شان، به ضعف‌های دولت اشاره می‌کنند و گاهی از انحصار قدرت به وسیله تیم اشرف غنی و فساد اداری و اخلاقی گسترده در دستگاه دولت سخن می‌زنند و اعضای هیأت مذاکره کننده را طعنه می‌دهند.

نمایندگان طالبان، دفاع از جمهوریت به وسیله مقام‌های حکومت را، ادامه قدرت تیم اشرف غنی می‌خوانند و می‌گویند با ابزار قرار دادن دفاع از جمهوریت رهبری دولت افغانستان می‌خواهد به تسلط و قدرت سیاسی شان ادامه دهند و به همین خاطر آقای غنی و معاونان او در مخالفت صریح صلح قرار گرفته‌اند.

آرمان ملی می افزاید :

باید رهبران حکومت افغانستان، متوجه طعنه‌های طالبان شوند و برای رفع نواقص در دستگاه دولت و اعمال انحصارگرایانه شان، تجدید نظر کنند و کوشش نمایند که همه را زیر چتر دفاع از جمهوریت جمع کنند و مردم و گروه‌های سیاسی به دولت و رهبران آن اعتماد بورزند.

در غیر آن با سر دادن شعارهای دفاع از جمهوریت، مشکل بی‌اعتباری و بی باوری نسبت به حکومت حل نمی‌شود و ممکن است طالبان به طعنه‌های شان نسبت به نماینده‌گان دولت از شدت بیشتر کار بگیرند و چهره‌های سیاه خودشان را سفید جلوه بدهند.

و ضمانت ضعیف ، تاوان سنگین داشت عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در آن چنین آمده است :

به نقل از حمدالله محب، مشاور شورای امنیت ملی کشور، بیش از ۵۸۰ زندانی گروه طالبان پس از رهایی از بند دولت، دوباره به میدان‌های جنگ برگشته‌اند طالبان تنها در توافق‌نامه دوحه متعهد شده‌اند که زندانیان رهاشده این گروه، در آینده، تهدیدی برای جانب امریکا واقع نخواهند شد. این توافق‌نامه در مورد دولت افغانستان ساکت است و طالبان را به پرهیز از اعزام زندانیان رهاشده این گروه به میدان‌های جنگ، متعهد نکرده است. از این رو، گروه طالبان می‌تواند به راحتی استدلال کند که هیچ تعهد رسمی و نوشته شده در برابر دولت افغانستان مبنی بر عدم بازگشت زندانیانش به میدان‌های جنگ ندارد.

هشت صبح می افزاید :

ازگشت این زندانیان به میدان‌های جنگ، درسی مهمی برای دولت هم هست. دولت باید آموخته باشد که برای تصمیم‌گیری روی این گونه مسایل، تنها به قسم خوردن و ضمانت ساده و تعهدات نانوشته تکیه نکند. برای آن‌که این گونه تصامیم نتایج معکوس و منفی به همراه نداشته باشد، باید شفاف عمل کند و نگرانی‌های مردم را جدی بگیرد و بدون ضمانت‌های قوی و محکم دست به اقدامی نبرد. هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن باقی است و این درس کمک می‌کند تا تصامیم آینده بهتر اتخاذ شود.

دولت در حال حاضر هیچ کاری برای پاسخ دادن به بازگشت زندانیان طالبان به میدان‌های جنگ نمی‌تواند انجام بدهد. در این زمینه هیچ تعهد مکتوب و رسمی موجود نیست تا مطابق آن برای مواجهه با این وضعیت، وارد اقدام شود. دولت در این خصوص مرتکب خطای بزرگی شده است که دیگر فرصتی برای جبران آن باقی نیست. چیزی که دولت در ازای این اقدام به دست آورده است، شروع مذاکرات رو در رو با گروه طالبان است. این اتفاق تا اندازه‌ای توانسته است مردم را نسبت به آینده خوش‌بین نگه دارد و پی‌آمدهای منفی این اقدام سبک‌سرانه را کمی قابل تحمل بسازد.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی صبح کابل که در سرمقاله ای تحت عنوان طالبان گفتگو نمی کنند ، امتیاز می خواهند چنین نوشته اسات :

گروه طالبان برای حاضرشدن به میز گفت‌وگوهای صلح؛ چه با امریکا و چه با دولت افغانستان، سود بسیار برده است؛ اما هنوز از آن‌چه به دست آورده ناراضی است؛ این یعنی، این گروه از آن‌چه در برابر حضور در گفت‌وگوها به دست آورده‌ است، راضی نیست و قناعتی نیز ندارد.آیاطالبان در میز گفت‌وگوها برای پیروزی چانه‌زنی خواهند کرد یا برای رسیدن به یک تفاهم دوجانبه که مورد قبول مردم کشور و جامعه‌ی جهانی باشد؟خواسته‌ی طالبان هرچه که باشد، یک معنا دارد؛ گفت‌وگوهای صلح نزد طالبان، نه زمینه‌ای برای رسیدن به صلح همه‌جانبه؛ بلکه زمینه‌ای برای رسیدن به امتیازهای بیش‌تر است؛ امتیازهایی که اگر افزایش یابد هم بزرگ‌تر است و هم پیش از پیش گفت‌وگوها را از معنا تهی کرده و نیاز به آن را نامعقول می‌سازد.

صبح کابل می افزاید :

با پذیرفتن خواسته‎‌های طالبان، مبنی بر آزادی زندانیان شان؛ این گروه توانسته به اجماع مستحکم‌تری در میان افراد منسوب به خود دست یابد. این استحکام، سبب می‌شود که حتا طالبان جداشده نیز کم‌کم به دور محور هیئت مذاکره‌کننده‌ی آنان در دوحه و رهبری آنان گردآیند.در واقع، ترسی که باید آن را جدی گرفت؛ تشکل دوباره‌ی نظامیان طالب با ترکیبی از زندانیان آزادشده‌ و نیروهای در حال جذب است؛ نیروهایی که بر علاوه‌ی تازه‌واردان حتا ممکن است، عده‌ی زیادی از جداشد‌گان این گروه را شامل شود.