بررسی مطبوعات چاپ کابل 5 عقرب 1399

"افغانستان در تالاب خون" ، " مذاکره ی بی آتش بس وقت تلفی است" و" مرغ طالبان یک لنگ دارد" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

افغانستان در تالاب خون عنوان سرمقاله ی روزنامه ی اطلاعات روز است که در آن چنین آمده است :

در هفته‌های اخیر، پیکر افغانستان بارها در تالاب خون فرو رفت. صدها سرباز نیروهای امنیتی و جنگ‌جوی طالبان از هلمند و نیمروز در جنوب تا تخار و فاریاب در شمال، به خون افتادند. در دست‌کم ۲۶ ولایت کشور، بوم نحس جنگ و خشونت در کوهستان‌ها، روستاها، جاده‌ها و دشت و صحرا، شب و روز در پرواز است. هر روز، وب‌سایت‌ها، صفحات رسمی و آدرس‌های سخن‌گویان طرف‌های جنگ در شبکه‌های اجتماعی، تعداد تلفاتی را که بر طرف مقابل وارد کرده‌اند، همرسانی می‌کنند. اعداد کشته‌ها در هر خبرنامه و اعلامیه از جبهات جنگ، اکثرا دورقمی است. تلاش آشکار طرف‌های جنگ در بزرگنمایی تلفاتی که بر طرف مقابل وارد کرده‌اند، نشانه‌ی شدت‌گرفتن استراتژی فشار نظامی و غلبه‌ی آن بر گفتمان مذاکره و صلح است.

خشونت افسارگسیخته‌ای که شدت گرفته، صرفا به جبهات رسمی جنگ میان سربازان نیروهای دولتی و جنگ‌جویان طالبان محدود نیست. روز شنبه، ۳ عقرب، یک عامل انتحاری، خودش را در میان صف انبوهی از کودکان دانش‌آموزی که در حال خروج از یک آموزشگاه در غرب پایتخت بودند، منفجر کردند. براساس گزارش‌ منابع رسمی، دست‌کم ۲۴ کودک در این حمله کشته و حداقل ۴۸ نفر دیگر جراحت برداشتند.

اطلاعات روز می افزاید :

وضعیت جنگ و منازعه در چند ماه گذشته نشان می‌دهد که فرستادن هیأت‌های مذاکره به دوحه برای پایان‌دادن به منازعه‌ی جاری از طریق گفت‌وگو، روپوشی است که پشت آن، نیت غلبه بر دیگری از طریق دوام و شدت‌دادن به جنگ خوابیده است. درحالی‌که هیأت‌های مذاکره‌کننده‌ی دوطرف در دوحه پس از توافقات ابتدایی بر سر تعارفات و شکلیات، اکنون به بن‌بست رسیده، در میدان جنگ، حشر خونریزی بیشتر و افسارگسیختگی خشونت جریان دارد. طرف‌های جنگ باید به این واقعیت تن در دهند که گفتمان مورد حمایت، مشروع و مسلط در خصوص منازعه‌ی افغانستان، گفتمان مذاکره و حل سیاسی منازعه است. خشونت جاری باید هرچه زودتر متوقف و اراده‌ی سیاسی بر مذاکره و گفت‌وگو قفل شود. 

و مذاکره ی بی آتش بس وقت تلفی است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی هشت صبح است که در ان چنین آمده است :

از همان ابتدا مشخص بود که پروسه‌ی صلح می‌تواند باعث تشدید خشونت‌ها شود. چرا که عدم توافق بر سر کاهش خشونت‌ها و یا آتش‎بس به عنوان پیش‌شرط، در واقع به اشتراک‌کننده‌گان انگیزه داده است تا با استفاده از خشونت تلاش کنند مناطق بیش‌تری را تحت کنترل در آورند و زمانی که مذاکرات به نقطه‌ی مهمی رسید، قدرت توأم با خشونت مورد استفاده قرار گیرد تا از موضع قوی‌تری برای دست‌یابی به خواسته‌های‌شان در حالات حساس برخوردار باشند.در حال حاضر، مذاکرات صلح افغانستان به صورت دقیق وارد همین مرحله شده است و با گذشت ۴۰ روز از افتتاح رسمی این مذاکرات، هیأت‌های مذاکره‌کننده‌ی حکومت و گروه طالبان هنوز نتوانسته‌اند حتا روی طرزالعمل مذاکرات به توافق برسند.

هشت صبح می افزاید :

افغانستان تا اکنون هیچ‌گاه به پیمانه‌ی امروز به پایان جنگ نزدیک نشده بود. حالا که همه‌چیز آماده‌ است، ایجاب می‌کند که طرفین گفت‌وگوکننده بیش از هر زمان دیگری به افغانستان، مردم این کشور و منافع مشترک‌شان فکر کنند. اندکی شهامت برای ایجاد آتش‌بس، ممکن است مسیر گفت‌وگوها را تغییر بدهد. باری آقای محقق در سخنرانی‌ای گفت که بازگشت به جنگ برای طالبان دشوار نیست. طالبان باید به آتش‌بس تن دهند و در صورتی که نتایج مطلوبی از مذاکرات نتوانستند به دست بیاورند، آن‌ها توانایی بازگشت به میدان‌های نبرد را دارند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی آرمان ملی که در سرمقاله ای تحت عنوان مرغ طالبان یک لنگ دارد چنین نوشته است :

با آغاز مذاکرات در دوحه، جنگ های طالبان شدت گرفته است و گراف خشونت ها بلند رفته و هر روز طالبان خون می ریزند. بازهم پاکستان طالبان را کمک و سازماندهی کرده است تا در صورت توانایی یک ولایت را سقوط بدهند.برنامه سقوط یک ولایت از سوی پاکستانی‌ها طرح ریزی شده است و می خواهد طالبان در مذاکرات دوحه امتیاز بیشتر بدست آورند.اما زلمی خلیل زاد که مذاکره با طالبان زیر نظر وی صورت می گیرد، در تلاش این است که به مردمان جهان وانمود سازد که در فکر طالبان تغییرات جدی رونما شده و طالبان آن طالبان سال های گذشته نیستند.

در پایان آرمان ملی می افزاید :

اعضای هیأت مذاکره کننده ی دولت که در دوحه اند می گویند که برخلاف برداشت خلیل زاد و تبلیغ رسانه های خلیل زادی، در فکر، نظر و موضع طالبان هرگز تغییری را مشاهده نکرده اند.با توجه به این ملاحظات، اگر طالبان آتش بس را نپذیرند و به قتل و قتال مردم بیگناه ادامه بدهند و هیچ انعطافی از آنها متصور نباشد، بهتر است که هیأت مذاکره کننده دولت دو باره به کشور برگردد.آن گاه مردم باید تصمیم بگیرند که با طالبان چه کنند و چگونه آنها را سرکوب نمایند.