بررسی مطبوعات چاپ کابل 7 حوت 139
حوت 07, 1396 09:46 Asia/Kabul
"اسلحه ی مفت و آتش باری جنون بار" ،" اشک تمساح برای تروریستان باقی مانده در سوریه ، چرا؟" و "تاپی پروژه ای که همکاری منطقه ای را تقویت می کند" سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.
"اسلحه ی مفت و آتش باری جنون بار" عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است:
شبِ دوشنبه و جمعۀ هفتۀ گذشته، بهدلیل پیروزی تیم ملی کریکتِ افغانستان مقابل زیمباوه و متعاقباً بهدلیل پیروزی سه ورزشکار افغانستان در مسابقات آزاد، شهر کابل شاهد آتشباریِ سنگین و سرآسیمهگیِ شهروندانش در هر سو بود.
در ساعاتِ نخستِ این گلولهباریها، بسیار از مردمی که از پیروزی ورزشکاران افغانستان در مسابقات ورزشی بیاطلاع بودند، در نهایتِ دلهره گمان کردند که شهر مورد حملۀ گستردۀ تروریستان قرار گرفته است.طبق گزارشها، باشندهگانِ کابل در تمام نواحی آن، شاهدِ این تیراندازیها و وحشتِ عمومی بودهاند. نخستین نکتهیی که به ذهنِ هر باشندۀ پایتخت بعد از اعلامِ خبرِ «شادیانه بودنِ گلولهباریها» خطور میکرد این بود که گویا تکتکِ ساکنانِ کابل، مجهز به اسلحۀ گرم و تجهیزاتِ نظامی هستند که میتوانند در عرض چند دقیقه، به شهری به این بزرگی، چهرۀ جنگی ببخشند. اما این گمانه که بارها با علامت تعجب، در عناوین خبریِ رسانهها متبارز شده، اکنون با اظهارات رسمی وزیر داخلۀ افغانستان، شکست برداشته و حقیقتِ ماجرا چنین ثابت گشته که اینهمه سلاح و گلولۀ مفت، از خانۀ بزرگان و خزانۀ حکومت، نشانه و حوالۀ آسمانِ کابل شده است.
ماندگار می افزاید :
شلیکهای شادیانه از بستر فرهنگِ خشونتبارِ ما برخاسته و هیچ برتریِِ خاصی بر شلیکهایِ خصمانه و متکی بر قهر و غضب ندارد .در دولتهای مدرن و برخوردار از فرهنگ و مدنیتِ شهروندی، خشونت از طریق قانون صرفاً در انحصارِ دولت است و هیچ شخص و نهـادی فراتر از سازوکارهایِ قانونی و مردمسالارانه، نمیتواند مجری خشونت باشد. حکومتهای مردمی و قانونمند، توانایی بالایی برای رفعِ خشونت از جامعه و تحدیدِ دامنۀ آن دارند. دولت و حکومتِ افغانستان نیز برای زدودنِ خشونت از عرصۀ سیاست و اجتماع، چارهیی ندارد جُز اینکه با تمسک به قانون و ارزشهای مردمسالارانه، بر وجاهتِ قانونی و مشروعیتِ مردمیِ خود بیـفزاید. ورنه، خشونت همچنان بدیهیترین واکنشِ ما به هر شکست و پیـروزی و هر شادی و مصیبتِ احتمالی خواهد بود!
" اشک تمساح برای تروریستان باقی مانده در سوریه ، چرا؟"عنوان سرمقاله ی روزنامه ی انصار است که در آن چنین آمده است:
آزادسازی منطقه غوطه شرقی در سوریه از کنترل گروه های تروریستی، از آزادسازی رقه و موصل ارزشمندتر و به معنای از بین رفتن بزرگترین پایگاه گروه های تکفیری در حومه دمشق ونجات پایتخت سوریه از احتمال سقوط است.
ارتش سوریه و نیروهای هم پیمان از یک هفته پیش عملیات گسترده ای را برای آزادسازی غوطه شرقی از کنترل گروههای تکفیری جیش االسالم، فیلقالرحمن و جبهه النصره که از حمایت برخی رژیم های عربی برخوردار هستندآغاز کرده اند. پس از گذشت دو روز از اجرای این عملیات، امریکا و متحدان غربی و منطقه ای اش از جمله فرانسه، انگلیس و آلمان توقف عملیاتآزادسازی غوطه را به بهانه های بشردوستانه خواستار شدند و کویت و سویدن پیش نویسی قطعنامه ای را به شورای امنیت ارائه کردند تا بر اساس آن آتش بس یک ماهه ای در سراسر سوریه برگزار شود.
انصار می افزاید :
هر چند در این پیش نویس از اجرای آتش بس در سراسر سوریه سخن گفته شده است اما به نظر می رسد هدف اصلی از اعلام آتش بس در سراسر سوریه،پوشش دادن به توقف عملیات در غوطه شرقی و نجات گروه های تروریستی بوده است.
سوال اینجاست که چرا امریکا و متحدان غربی و منطقه ای اش از اینکه غوطه شرقی آزاد شود نگرانند؟ آن هم در حالیکه گروه تروریستی النصره وابسته به القاعده در فهرست گروه های تروریستی قرار دارد و دیگر گروه ها نیز از منظر خط فکری و عملکرد تفاوتی با النصره ندارند.
و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی انیس که در سرمقاله ای تحت عنوان "تاپی پروژه ای که همکاری منطقه ای را تقویت می کند" چنین نوشته است:
سرانجام تلاش های رهبری حکومت وحدت ملی در رابطه به آغاز کار عملی پروژة تاپی به ثمر نشست و روز جمعه این پروژه بزرگ و سرنوشت ساز منطقه ای با حضور سران کشورهای عضو پروژه تاپی رسماً در داخل افغانستان افتتاح شد. پروژه تاپی یا انتقال گاز ترکمنستان از طریق خاک افغانستان به پاکستان و هند در دسامبر سال 2015 م میان سران کشورهای ترکمنستان، افغانستان و هندوستان در شهر ماری آن کشور افتتاح شد.
درپایانانیس می افزاید :
از دیدگاه حکومت وحدت ملی چنان استنباط می گردد که این حکومت در تلاش است تا در پروژه ها و پروسه های مهم منطقه یی سهم بگیرد تا منافع اقتصادی کشورهای منطقه را با هم گره بزند که با گره زدن این منابع، طبعاً ناامنی و بی ثباتی در منطقه کاهش خواهد یافت زیرا در صورتی که منافع منطقه با منافع افغانستان پیوند بخورد، کشورهای منطقه برای حفاظت از منافع اقتصادی خود برای تأمین امنیت در افغانستان نیز تلاش می کنند و همگام با این کشور در این بخش حرکت خواهند کرد که میتوان به گونه مثال از پروژه تاپی، پروژه توتاپ، کاسا یکهزار و موارد دیگرنام برد.