بررسی مطبوعات چاپ کابل 6 سنبله 1397

"افغانستان را سوریه نسازید" ،" چه کسی پاسخگو است" و "جنایت بدون مکافات "، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

افغانستان را سوریه نسازید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است: 

صبح دیروز مناطقی در ولایت تخار توسط دو فروند جنگنده‌های روسی یا تاجیکستانی بمباران شد.
به گزارش منابع محلی، این جنگنده‌ها مناطق مرزی میان افغانستان و تاجیکستان را بمباران کرده‌اند. در آغاز گفته شد که این جنگنده‌ها متعلق به روسیه‌اند و سپس گفته شد که متعلق به تاجیکستان‌اند. اما ساعاتی بعد هردو کشور مسوولیت این حمله را به‌عهده نگرفته و در اعلامیه‌های جداگانه گفته‌اند که این حمله متعلق به آنان نیست. حال سوالی مطرح است که کدام کشور این جنگنده‌ها را فرستاده است؟ به تازگی دولت افغانستان مسوولیت فضایی کشور را به‌عهده گرفته است و باید مشخص سازد که این حمله کار کدام کشور است. در همین حال در افغانستان ممکن است هر اتفاقی بیفتد. اگر قرار باشد که هرکشور بتواند این‌گونه به بمباردمان بپردازد سرنوشت این کشور به کجا کشانده می‌شود؟

ماندگار می افزاید:

کشورهای درگیر باهم باید درک کنند که افغانستان می‌تواند نقطۀ تعامل آنان باشد و نیز در قضیۀ افغانستان و سنجیدن راهی برای همکاری کشورهای منطقه برای سرکوب گروه‌های تروریستی، می‌تواند به‌عنوان گزینه‌هایی برای جلوگیری از کشانده‌شدن افغانستان به‌ عرصۀ مداخلات بی‌حدوحصر کشورهای دیگر در نظر گرفته شود اما این‌که هرکشوری به نوبه و سیاست خویش بخواهد گوشه‌ ای را بمباران کند فرصت را یک شبه برای سوریه‌شدن افغانستان مساعد می‌کند. 

و چه کسی پاسخگو است عنوان سرمقاله ی روزنامه ی افغانستان ما است که در آن چنین آمده است:

در این روزها مظاهر ناامنی در کابل بیشتر از هر وقت دیگر به چشم می‌خورد. پیلوت‌های قوای هوایی در محلی که درآن خانه دارند،‌ ترور می‌شوند. یک گروه از تروریست‌های مجهز با راکت در نزدیکی ارگ موضع می‌گیرند و به اطراف ریاست جمهوری شلیک می‌کنند. فرمانده‌ی یک بخش از نیروهای ویژه در یک پارک تفریحی مورد حمله قرار می‌گیرد و جان می‌بازد. مشکل تنها در فعالیت تخریبی، ‌تروریستی و سبوتاژی گروه‌های تروریستی ضد دولت و هم‌پیمان سازمان‌های استخباراتی بیرونی نیست. گراف جرایم جنایی هم بالا رفته است. وسایط نقیله‌ی شیک دیگر امنیت ندارند. در ماه‌های اخیر، موترهای گران‌قیمت مردم، در روز روشن و در پیش چشمان رهگذران، دزدی شده‌است. در برخی از موارد دزدی موتر در نزدیکی پوسته‌ی پولیس صورت گرفته‌است. پولیس‌های مستقر در پوسته یا از ترس دزد و یا هم دلایل دیگر، اقدام به بازداشت دزدان نکرده‌اند.

وقتی موترهای مردم در روز روشن دزدی می‌شود و نیروی پولیس عوامل آن را بازداشت کرده نمی‌تواند، چرا باید توقع داشته باشیم که مردم مشروعیت حاکمان و مقام‌های دولتی را قبول کنند؟ وقتی پولیس کارش را انجام داده نتواند، نه وزیر داخله می‌تواند مشروعیت اجتماعی داشته باشد، نه مجموع این نهاد. 

روزنامه ی افغانستان ما می افزاید:

اگر لمپن‌ها و دزدها بیشتر از وزارت داخله قدرت دارند و قدرت‌مندان از آنان حمایت می‌کنند، ‌چرا وزیر داخله این موضوع را مستند و افشا نمی‌کند؟

اگر فرماندهان پولیس و آمران جنایی توانایی ندارند و یا با دزد‌ها و لمپن‌ها هم‌دست اند،‌ چرا وزیر داخله و رییس‌جمهور آنان را برکنار نمی‌کنند و کسان دیگری را به جای آنان نمی‌آورند. اگر قدرت‌مندان مانع برقراری امنیت می‌شوند، ‌چرا نام‌های‌شان افشا نمی‌شود؟ مردم عام از هر اقدامی که سبب بهبود امنیت شهر شود، حمایت می‌کنند. نیاز است که وزارت داخله اقدام کند. وضعیت در شهر به هیچ‌وجه قابل قبول نیست. حتی خدمت‌کاران رستورانت‌ها که برای مشتریان‌شان غذای سفارشی می‌برند، در رفت و برگشت امنیت ندارند. چه کسی پاسخ‌گو است؟

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی انصار که در سرمقاله ای تحت عنوان جنایت بدون مکافات چنین نوشته است:

در خبرها آمده بود که لیز گراند هماهنگ‌کننده امور بشردوستانه سازمان ملل در یمن در بازدید از بیمارستانی که دانش آموزان مجروح یمنی بعد از حمله اخیر ائتلاف سعودی- اماراتی در صعده در آن بستری هستند نتوانست جلوی اشک‌های خود را بگیرد. این دیدار پس از حمله‌ای صورت گرفت که صندوق کودکان سازمان ملل متحد، حمله‌ هوایی به اتوبوس دانش آموزان یمنی را (بدترین حمله) از سال ۲۰۱۵ تاکنون خوانده است. گراند وعده داد که تحقیقی شفاف و مستقل درباره این جنایت انجام می‌شود، وعده‌ای که به گفته ناظران در پیچ و خم اعمال نفوذ عربستان سعودی ممکن است به محاق سپرده شود. سوال این است که کشوری که در سطوح بالای رده بندی توسعه و رشد قرار ندارد چگونه و با استفاده از چه ابزاری سازمان‌های بین المللی را چنین ناکارآمد ساخته است؟

درپایان انصار می افزاید:

کمتر از دو هفته پس از جنایت آل سعود در کشتار دانش آموزان یمنی، جنگنده‌های این ائتلاف زنان و کودکان آواره را در یکی از روستاهای شهرستان (الدُریهمی) الحدیده به نام (الکوعی) هدف قرار داده‌ و ۲۷ کودک به همراه ۴ زن را به شهادت رساندند. جنایتی که نشان داد نهاد‌های به ظاهر بین المللی چقدر در جلوگیری از کشتار مردم مظلوم یمن، ناتوان و منفعل هستند.