بررسی مطبوعات چاپ کابل 18 میزان 1397

"شیرین گفتاری غنی در پایان عمر حکومت" ، " به نامزدان پولدار بی سواد رای ندهید" و " مگر انتخابات یک روند نظامی است" ، مهمترین عناوین سرمقاله روزنامه های امروز چاپ کابل است.

شیرین گفتاری غنی در پایان عمر حکومت عنوان سرمقاله ی روزنامه ی ماندگار است که در آن چنین آمده است :

روز گذشته آقای غنی در نشستی که برای گرامی‌داشت از مقام ادبی و عرفانیِ خپ

واجه عبدالله انصاری و خدمات فرهنگی و هنریِ ملکه گوهرشاد بیگم در کابل برگزار شده بود، گفته است که «افغانستان باید به یک دیدگاهِ واحد در سبک معماری خود برسد، زیرا گذشته راه آینده است.»
آقای غنی در این نشست، ضمن آن‌که از ضرورتِ مدرن‌سازیِ تاریخ افغانستان و جاذبه‌های توریستیِ شهرهای تاریخیِ کشور یاد کرده، از وقوع «یک فاجعه» در صورت عدم ثبتِ آثار تاریخی هرات هشدار داده و وعده سپرده است که تمام رساله‌هایی که دربارۀ شخصیت خواجه عبدالله انصاری نوشته شده، با هزینۀ دولت به چاپ خواهد رسید.
شنیدنِ چنین حرف‌ها و وعده‌ها از زبانِ آقای غنی که اوجِ فرهنگ‌دوستیِ وی را خاطرنشان می‌سازد، جداً شگفت‌آور است!
آقای غنی در سال‌هایِ گذشته هرگز تا این حد فرهنگ‌دوست نشده بود که از وقوع «یک فاجعه» در قبال آثار تاریخیِ هرات هشـدار دهد و یا این‌که آن‌قدر سخاوتمند نشده بود که بگوید تمامِ آثارِ گردآمده پیرامون دو شخصیتِ تاریخی‌ـ‌فرهنگیِ کشور آن‌هم مربوط به حوزۀ خراسانِ قدیم را با هزینۀ دولت به چاپ می‌رساند.

ماندگار می افزاید : 
افغانستانی که آقای غنی در پایانِ عمرِ حکومتِ خود به ساکنانِ آن از قومیت‌های متفاوت تحویل می‌دهد، کشوری‌ست مرکزگریز، تجزیه‌گرا و غوطه‌ور در نفاق‌های قومی و نزاع‌های هویتی. کشوری‌ست که در آن خواجه عبدالله و گوهرشاد به یک قوم تعلق می‌رسانند و خوشحال ‌خان و اشرف خان به دیگر قوم. کشوری است که شاهنامه، گنجینۀ آشکارِ یک فرهنگ است و پته‌خزانه گنجینۀ پنهانِ فرهنگی دیگر.
این‌‌ها‌ واقعیت‌های تلخِ جامعۀ متشتتِ امروزیِ ما و نتیجۀ اقداماتِ سیاهِ آقای غنی در چند سال اخیر است؛ اقداماتی چنان زهری‌ که حرف‌های شیرین و ریاکارانۀ آقای غنی در دقیقۀ نود نمی‌تواند از آن‌ها سم‌زُدایی کنـد!

و به نامزدان پولدار بی سواد رای ندهید عنوان سرمقاله ی روزنامه ی آرمان ملی است که در آن چنین آمده است:

برخی نامزدان اتکا به قوم و منطقه شان اتکا کرده اند که در گذشته نیز از همین طریق تعدادی به مجلس نماینده‌گان راه یافته بودند.

برخی از کاندیداهای دیگر، اهل علم و دانش اند که یا تحصیلات عالی دارند و یا عملن در دانشگاه های کشور در خدمت دانشجویان قرار دارند.

این طبقه که از سواد سیاسی و حقوقی برخوردار می باشند چندان توان کمپاین های گسترده را ندارند و تنها به د انش شان بسنده کرده اند و بیشتر برنامه های شان را به وسیله شبکه های اجتماعی در اختیار مردم قرار می دهند و به این گونه توجه را به خودشان جلب می کنند.

نویسنده می افزاید : 

آن نامزدی که در رأس یک بانک خصوصی و یا شرکت قرار دارد و همه دارایی و ثروت را از قراردادهای غیر شفاف با نهادهای دولتی و یا غیر دولتی بدست آورده است، اما سواد کافی ندارد و حتا قانون و مسوولیت مجلس را تعریف نمی تواند، چگونه انتظار  داشت که بتواند به مردم خود خدمت کند؟

این ها با چال و فریب، شکم گرسنه ها را به دنبال شان می کشانند تا بتوانند با زور پول و پلو به پارلمان راه یابند.با توجه به این ملاحظات، مردم افغانستان باید در انتخاب نامزدان دقت بیشتر کنند و نگذارند نامزدان خلاف کار، بی سواد و متقلب به مجلس راه یابند.

و نگاهی می اندازیم به روزنامه ی هشت صبح که در سرمقاله ای تحت عنوان مگر انتخابات یک روند نظامی است چنین نوشته است:

تردیدی نیست که انتخابات در کل فرایند غیرنظامی است. رأی‌دهنده، کارمند کمیسیون مستقل انتخابات، نامزدان انتخابات و ناظران انتخابات همه غیرنظامی اند. حمله به روند انتخابات جان تمام این غیرنظامیان را به خطر می‌اندازد. حمله به نظامیانی که محل‌های رأی‌گیری را تامین امنیت می‌کنند، ‌جان تمام غیر نظامیانی را که در آن محل‌ها به عنوان رأی‌دهنده، کارمند کمیسیون مستقل انتخابات و ناظر حضور دارند هدف می‌گیرد.

درپایان نویسنده می افزاید : 

نظامیانی که انتخابات را تامین امنیت می‌کنند، به هیچ وجه موجودات انتزاعی نیستند. این نظامیان با رأی‌دهندگان، کارمندان کمیسیون مستقل انتخابات، ‌ناظران و دیگر غیرنظامیان در تماس و تعامل می‌باشند.